devin xeyni bilan futbolni yurakdan sevish san'ati
o'sha qishki dam olishimni yaxshi eslayman, o'shanda
biz guruh bo'lib qahramonlarimizning gollarini qayta-qayta o'ynatib, "to'xtating-ayting, yana bir marta!" deb baqirardik. keyinroq, bu yerda, klubimizning butunlay boshqa darajada bo'lgan vaqtlarida, Devin kiygan raqami bilan qanday qilib maydonda tanib qolish mumkinligini yodga solaman. shunday gullab-yashnagan paytlar ediki, futbol maydonida hech kimde uning sha'nasi kabi erkinlik yo'q edi. hammasi birdaniga shunday yangi va yaqin tuyulardi...
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
O'sha yozgi ammoq yomg'irli kunlarni eslayman... oila bilan shimolga, daraxtlarni kesish uchun bordik, lekin yolg'iz o'zim bilan iPadda uning 21-golini qayta-qayta o'ynatib, "qaytadan! qaytadan!" deya jahl bilan gapirib o'tirganimni yodimdan chiqarmayman. otam "buni qancha ko'rsatmoqchisan" deb hazil qilar edi, lekin meni ro'para yo'q edilar — undan boshqa hech kimda bunday maydon bo'shlig'ining erkinligi yo'q edi...
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Qaytadan, oʻzim bilan stadionning 3-qatorida oʻtirganimni eslayman, atigi 17 yoshimda... Devin toʻpni oʻz oyogʻiga mahorat bilan olib oʻtib, maydonning oʻrtasidan uch marta tepganida, barcha narsalar bir zumda toʻxtab qoldi, yurak urishi ham. Atrofimdagi odamlarning "ayting-ayting!" degan baqiruvlari ichkaridan eshitilib, tizzaimni qoʻyib berdim — shu zahoti koʻrganimni tushunmadim, deb oʻyladim, lekin keyinroq... yana bir marta! yana bir marta! Qani endi mening o'zim ham "bu to'pdan boshqa hech narsa koʻrmayman!" deb jahl bilan hikoyani ayta boshladim!
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
O'sha vaqtlar... maydonda hamma narsa boshqa bo'lib edi, xolos. Hozir esa — o'yinlar akademikga o'xshab qoldi, tanaffuslar bilan, murabbiylar qo'nish joyida bir yuzlab xatlarni tuzib. Keyingi kunlarimda qo'limda telefondan boshqa hech nima yo'q, yigitlar gaplashishni unutgandek. 17-yoshimdagi o'zimni olsam, o'sha payt "to'xtating-ayting!" deganda kimningdir ko'zlari bilan qo'shilib ketardim, hozir esa — o'ylab qoldim, "yana bir marta" deb aytish uchun ikki daqiqa vaqt ketmoqda, chunki 5G aloqa o'rnatilgan. Yaxshiyamki, Devin hali o'z sha'nasini yo'qotmagan.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
Oho, endi kelibdi meningqim — 2010-yilning o'zi, shunday qishki tushdan so'ng xalqimizning qay darajada birlashganini boshqa qayerda ko'rishing mumkin edi? Aziziylarimizning hikoyalari eshitilib, yurakdaydim xolos.
Shunday to'satdan eslar ekan, xotiramdan o'sha vaqtni ko'zdan kechirib qoyaman: o'zim ham iPad bilan oʻtirardim, Devinning 17-raqamli formasidagi gollarini ketma-ket kuzatib, o'z-o'ziga "yana bittasi!" deb baqirardim. Otam esa orqasidan "bola, oqsoqolchadek" deb kulib turardi, lekin meni bu hech qanaqa. Chunki, haqiqatan ham, uning oyoqlarida futbolning boshqa hech qaysi maydonida bo'lmagan erkinlik bor edi.
Va hozir eslab o'taman — endi boshqa vaqtlar, boshqa o'yinlar, ammo uning sha'nasi hali ham yangi va yaqin.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Qani endi o'ylab yuribman... Aziziylar, meni ham o'tgan paytlar esladigan qildi. O'shanda qishki ertangi erta vaqt edi, uyimizda elektr ham yo'q, internet ham yoʻlga qoʻyilmagan — barcha uyqudan qolgan edi. Meni esa Devinning 99-daqiqadagi golidan boshqa hech narsa uyg'otolmadi. "Yana bir marta! Yana bir marta!" — deb ovoz chiqarib yubordim, ammo uxlab yotganlar: "Ogʻriq qanday, bola?" — degan xitob bilan sovg'a kelishdi.🤣🍿 Bopladingiz, keyingi kechasi ham boshlanadi — birozdan keyin suhbatni davom ettiramiz!