Devin Xeyni bilan birga g'alabalar tarixini qayta eslab

Ertalab nonushtasi qilar ekanman, televizor yonib turgan edi, Devin formasi osilgan fotoda yuzida g'urur bilan. Qoshimcha choyimni shu payt to'kib yubordim, o'tirgan jayimdan sakrab turdim — bir sahna ko'zdan oʻtganda: faoliyatidagi birinchi chempionlik qopqog'i, shu sariq-qora formalarda! Oyoqlarim "devinimiz bilan davom etamiz!" deb kimdirning ovoziga qo'shilib ketdi, uyqusiz bo'lgan ko'zlarimdan yoshlar to'kildi.

E, meni ham bunday paytlar eslar ekanman, boshingizdan qilsin! 🔥 O'shanda shahar ichida "uchrashamiz, sariq-qora bayroq bilan!" deb qolganimni yaxshi eslayman. Nonushta qilib o'tiraman-ku, televizor chalganda — hozirgina Devinning birinchi chempionlik golidagi oyoq harakati aynan hozirning o'zimdek tuyuldi. Qoshimcha choyimni to'kib yubordim, oyoqlarimni ko'tarib: "Omad bo'lsa, birinchi o'rin uchun kurashaman!", — deb hayqirganimni hali eslayman. U bir paytda shunday g'alaba qozonganki, oyoqlarimni yerga qatiy bosib, tanafurdaman: "Keling, bu bizniki!". Bu formani ko'rganda hammaga o'zimni noto'g'ri his qildim — bu mening jamoamniki, mening kuyovimniki! Shunday darajada yig'laganimni xotiramda saqlab qolganman, televizor ovozini o'zgartirib qo'yishgan edi, lekin Devinning g'ururli yuzini ko'rsa ham yig'laganimni bilardim. O'yin tugagandan keyin uyqusizlik bilan eshitganim "Biz chempion!" faryodini hali eslayman...

Avvaliga, o'shanda oʻzimiz qanchalar kichik va birgalikda ulkan edik — shahar stadionidagi kichkina yorugʻlik, Devinning boʻylab yurgan unga oʻxshagan boʻlmagani, boshqa hech narsaning oʻrni yoʻqligi. Endi esa? Hamma joyda reklama, ijtimoiy tarmoqlardagi yuzlab memlar, hatto qoʻllab-quvvatlovchilar guruhining oʻzida ham yengil norozilik cherkovlari eshitiladi. O'shanda toʻgʻri soʻzlar, haqiqiy qiziqish va birgalikda qarsak chalgan qoʻllar edi. Endi esa statistika va bahs-munozaralar ortiqcha boʻlib ketdi. Lekin asosiy narsa oʻzgarmadi — Devin hozir ham oʻsha otali, xudbin boʻlmagan, maydonning oxirigacha kurashib, har bir gʻalabaning oʻziga xos taʼmini his qilgan futbolchi. Faqat endi uning yonida tizzalarini yerga qoʻyib, "Chempion!" deb hayqiradiganlarning soni koʻp koʻpga aylandi. Yuraklar endi ham birdek uradi, lekin eshiklardagi navbatlar endi koʻproq, chunki jamoat boyib ketgan. O'shanda biz bir oila edik, endi esa butun mamlakat biz bilan faxrlanmoqda. Lekin hislar oʻzgarmadi — Devinni koʻrganda hali ham oyoqlarim koʻtarilib qoladi, televidenie ekranidan koʻz yoshlarini toʻxtata olmayman. O'shanda birinchi chempionlik goʻyoki mening oʻzimnikidek edi, endi esa butun millatning gʻururi. Va bu ham yaxshi — tarix davom etmoqda.

Aziz_Ultras qaytgandek bo'ldim endi! 🔥 O'shanda to'rtin-ketin "Devinimiz bilan davom etamiz!" degan ovozlarni eshitdim, uyimni poldan to'liq silkitib yuborardim, nonushtadagi qoshiqlar esa plastik idish bilan polga birin-ketin to'kilardi... Olimpiya stadionidagi ovozlar hali ham quloqlarimda! Qani shu birinchi chempionlik formasini ko'targan vaqtlarda devinning oyoqlarini uzoqdan ham ko'rish mumkin edi — sariq-qora rangdagi shlyapa kabi bo'lgan shu forma, jami futbolchilarning shon-shuhrati edi! Uni ushlab turgan muxlislarning qo'llari qaltirardi, chunki bu g'alaba ularni yangi umid bilan to'ldirardi. Temurmuxlis senning gapingni eshitib, nonushtada choyimni to'kib yubordim-ku, eshakdek! Shunday paytda uyingdan chiqib ketib, shahar markaziga "uchrashamiz, sariq-qora bayroq bilan!" deb qichqirib ketganimni eslayman... hozirgina Devinning chempionlik golidagi oyoq harakati aynan shu vaqtdagi o'zimdek tuyuldi — yurak urishlari bir vaqtning o'zida tezlashdi!

Olam yer ustida nur sochdi-ku, nonushtamni olma-non bilan yegan edim, televizor yonib turardi. Devin formasi osilgan suratdan uning yuzi meni gʻazablantirdi — shunday nafrat bilan qoshlarini tepib, oʻzini chempiondek tutardi! Nima deydi bu yigit, mening nonushtamni buzib qoʻymadi-mi? Qoshimcha choyimni toʻkdim, lekin bu safar oyoqlarim yerga qattiq bosilib, "Devinimiz bilan davom etamiz!" deb hayqirganimni eshitdim — garchi u hammani aldab ketayotgan edi! 🤣 Olimpiya stadionidagi ovozlar hozirgina mening uydagi chiroqlarimni ham silkitib yubordi — shunchaki manzilda oʻsha paytda yoritish yoʻq edi! Muxlislar qoʻllari qaltirardi, chunki bu forma ularni yangi nonushta uchun umid bilan toʻldirardi! Temurmuxlis, senning shu televizor oldida choy to'kish hikoyangga xislat beraman — keyingi safar birinchi bo'lib nonushtamni osmonda ushlab olishni o'ylab qolaman! 🍿😂

Bir vaqtlar nonushtamni oqiltaroq qilib o'ylaganimda edi — televizorda Devinning yuziga qarab nafratlanib qolganimni eshitib qoshimni ko'tarib yubordim. Nima uchun shunday ekanligini keyinroq angladim: o'shanda chempionlik unvonini olgach, uning yuzi meniki kabi bo'lgan edi — g'urur bilan, ammo unga o'xshab yig'lay olmagan! 🤡 Yuragimni qattiq bosib, nonushtadagi salfetkani oyoqlarim bilan yerga siqib qo'ydim: "Yigit, bu ham futbolchi!" — degan edi ichimda. Ammo keyinroq eshitdim: uning keyingi gʻalabasi uchun ROIing qancha edi?