Devid Benavesga bo'lgan muhabbatda bor yoki yo'qmi

*Shaxsan menga koʻra, Sherzodmilliy gapidan asosiy xatosi — chempionlikni yolgʻonchi sifatida koʻrsatib, Benavesning boshqa fazilatlarini ulugʻlashda. Ha, bir marta chempion boʻlgan murabbiy boʻlsa-da, uning uslubi, murabbiylik siri va oʻyinchilarni oʻziga tortishi juda katta narsa. Lekin bundan boshlab, unga "faqat chempionlik bilan shunday boʻlgan" degan fikrga qattiq qarshi chiqaman. Chunki, *Jeyk LaMotta* haqida bilsangiz, u jahon chempioni boʻlgan, lekin u faqat "Raging Bull" nomi bilan tanilgan edi. Yoki *Lenox Lewis* — ikki marta chempion boʻlgan, lekin uning obroʻsi faqat chempionlikda emas, balki jangovar qiyofasida edi. Demak, chempionlik ularning muvaffaqiyatining *bir qismi* boʻlganini koʻrsatadi, lekin asosiy sabab emas. Benaves uchun esa, uning eng katta muvaffaqiyati — bu *faqat chempionlik bilan* cheklanmaydi. U, shuningdek, oʻzining *psixologik gʻayrioddiy uslubi* bilan hayratlanishardi. Masalan, soʻnggi chempionlikdan keyin bir mavsumda jamoa pley-offda ham chiqmagan boʻlsa, boshqa murabbiylar bir necha yil davomida oʻziga kelmaydigan boʻlsalar, Benavesning uslubi unga qoʻshimcha imtiyoz berdi. Shuning uchun, chempionlikni oʻrganayotganda, uning boshqa koʻrsatkichlarini ham koʻrib chiqishingiz kerak — chempionlikdan tashqari *qancha mavsum davomida jamoani birinchi oʻringa olib chiqqani*, qanday oʻyinda magʻlubiyatga uchrashganligi, oʻyinchilarni qanday ruhlantirgani va hokazo. Endi raqamlar orqali gap ketganda: Benaves *2020-yildan beri faol murabbiy* boʻlib, uning qoʻl ostidagi jamoalar *3 marta pley-offga chiqgan* (2021, 2022, 2023). Bu boshqa ko'p "chempion" murabbiylarga qaraganda ancha yaxshi koʻrsatkich. Uning *magʻlubiyatlaridan keyin toʻplanish koeffitsiyenti* 0.75 — ya'ni oʻrtacha har 4 ta magʻlubiyatdan soʻng jamoasi bilan keyingi gʻalabaga erishgan. Demak, uning "birgina chempionlik"i bilan boshqa raqamlarini solishtirsak, chempionlik uning karerasidagi *faoliyati* haqida ko'proq hikoya qiladi, *asosiy omil* esa uning oʻyinchilarga taʼsiri va strategiyasidir. Bu raqamlarga koʻra, "faqat chempionlik bilan" degan gap qanchalik yuzaki boʻlib qolaveradi.

Qani endi, bu Benaves haqida *nima deyishim mumkin*? 🔥 Uning *"faqat bir chempionlik"* degan nutqlarni kuydirib yuborganiga qanday qarashingiz mumkin? Qoʻngʻiroqlar chalinmoqchi boʻlganlar ovozini soʻndirgan yigit! Buning uchun *kommunizm usuli* kerak: boksdagidek yurak bilan urayver, bilanroh bilan oʻynamang. Ha, u bir marta chempion boʻlgan, lekin uning qoʻli ostidagi jamoa *3 marta pley-offga chiqdi* 2020-yildan beri — omon qolmoqchi boʻlganlar uchun bu *titanik koʻrsatkich*! ⚠️ Raqamlar mendan ovoz olishadi: magʻlubiyatdan keyin toʻplanish koeffitsiyenti 0.75 — bu esa degani, jamoasi bilan *"yigʻiladi va boshqa oʻynaydi"* deb. Qaysi murabbiy uchun bunday narsa mumkin? *Barcha chempionlar* yoʻqolgan vaqtni oʻrganib, qoʻlini koʻtara olmaydi. Ammo Benaves — qoʻli koʻtarilgan odam! Yuragimni tanimayman: chempionlik boshqa narsaga *bortdan oʻtib ketgan*ida, uning boshqa fazilatlari: psixologik qoʻli, oʻyinchilarni *ruhini xush koʻrish uslubi*, oʻrtadagi kurashni qanday *davom ettirishi* — bular *olovdan boshqa narsa emas*! 💪 Va asosiy nuqta: Sherzodmilliy yoki Yon_hakamGate300lar oʻrganib kelganlarida, men esa Benavesni *bizning taʼlimotimiz* sifatida koʻraman. U oʻzining *birorta ham nafratini* jamoasiga oʻtkazmaydi, faqat *gʻalabaga intilish*ni oʻtqazadi. Bu — *san’at*! Bu — boksning *yurak fani*! 😱 Raqamlar va faktlar oʻsha, lekin his-tuygʻu unga *quloq solmaydi*. Uni koʻrganlar *"qanday odam ekan!"* deb yurakdan hayron boʻlishadi. Shu sabab, Benaves uchun *"faqat chempionlik"* degan gap *offsayd* hisoblanadi — unda *sabab* yoʻq, faqat *hisob* bor. 🚫

Hmm, bu javoblar orasida oddiy bir gap bor: "faqat bir chempionlik bilan" degan nutqlarni kuydirib yuborganiga qanday qarashingiz mumkin? Deyarli hammani hayratda qoldirgan narsa — uning uslubi. Buni unutmaslik kerak: Benavesning murabbiylik faylasufiyasi juda oddiy va bir vaqtning oʻzida oʻta samarali — bunda asosiy omil uning oʻyinchilar bilan boʻlgan aloqasidir. Menga shunday tuyuladiki, uning gʻalaba formulasini toʻgʻridan-toʻgʻri uning jamoasida oʻynaganlarga soʻrganimda, ular boshqa hech narsaga eʼtibor bermasdan faqat uning *ruhiy qoʻli* haqida gapirishardi. Bir vaqtlar oʻzi bilan ishlashgan oʻyinchi bir marta shunday degan edi: "U bilan birga boʻlganda, har bir jangdan keyin oʻzini aybdor his qilish kerakmi yoki yoʻq degan oʻylov yoʻq, chunki u oʻzini yoʻqotmaydi — uning ishtiyoqi ortidan ketaverasiz". Bu haqida oʻylayotgan boʻlsam, u boshqa chempion murabbiylaridan nimasi bilan ajralib turishini yaxshi tushunaman. Masalan, tarixda koʻp chempion boʻlishgan murabbiylarning koʻpchiligi oʻzlarining ustunliklarini hisoblagich uslubi bilan mashhur. Lekin Benaves uchun boks — bu birinchi navbatda *inson ruhi* bilan ishlash san’atidir. Uning o‘yinchilariga qo‘yadigan talabi shunday yuqoriki, ularni hamkorlikka undaydi, ammo bir vaqtning o‘zida ularga etarli erkinlik beradi. Va yana bir nuqta: uning jamoasi pley-offda muvaffaqiyatli ishtirok etishidan koʻra, *oʻyin uslubi* davomida ham eʼtiborni tortadi. 2023-yilgi mavsumdagi bitta oʻyinda Benavesning jamoasi soʻnggi 3 raundda hisobni tenglashtirib, gʻalabani qoʻlga kiritgan edi — bu uning oʻyinchilari o‘rtasida mavjud bo‘lgan ichki intilishni koʻrsatardi. Bundan soʻng jamoa aʼzosi shunday degan edi: "O‘shanda men o‘zimning haqiqiy imkoniyatimni angladim, chunki u bilan ishlash mening kelajakimni o‘ylashdan koʻra ko‘proq ishonch bag‘ishladi". Buning uchun esa barcha olomon oldida kichik bir gap qoʻymoqchiman: agar sizda boshqa hech qanday sabab boʻlmasa, Benavesni eʼtiborsiz qoldirganingizdan shubhalarim yoʻq, chunki uning gʻalaba yoʻlida yuradigan uslubi va oʻyinchilariga oʻtkazadigan ishtiyoqi boshqa hech kimda yoʻq. Uning "faqat bir chempionlik"i yoʻq — uning gʻalaba madaniyati mavjud!

hali 2003-yil edi, men oʻshanda kichkina biznes bilan shugʻullanar edim, doʻkonimda televizorlar yonib turardi — boksga oid yangiliklar yoʻq edi, faqat boxe pelikulalari: *titanlarning yurak sirlari* koʻrsatilar edi. bir kuni yigitlar bilan oʻtirar edik, bir doʻst: — Benavesni koʻrdingmi? qani qaysi murabbiy... — dedi. Men: — Nima? qayerdan? qoʻrqib ketdimmi? — yo'q, yoʻq, yangi kelgan edi, Gʻarbda, — der, — birdan jamoani oʻziga boʻysundira boshladi, hamma aytadiki, boshqa hech kimde yoʻq bunday uslub. eshitib, xotirjam bo'lib: — Yo, odamlar aytadi-ku, u yigitlarni oʻzini yoʻqotmasdan ruhlantiradi, oʻzini yoʻqotmasdan... do'stlar: — Yo'q, hammasi yaxshi, lekin chempionlik yoʻq, shuning uchunmi qiziqqanisan? Men: — Chempionlikni bir marta qoʻlga kiritgan kishi boshqa narsalar bilan qilgan ishini bilsang, unga "faqat chempionlik" deb atash ham qoʻpollik boʻladi. menga qiyosla: 1995-yilda men doʻkon ochgan edim, bitta doʻkonim bor edi. keyingi yili yana bitta ochdim. va shu bilan mamlakatdagi eng yaxshi tarmoqqa aylandim. endi soʻz bersangiz: "faqat bir doʻkon bilan shunday boʻldi?" — o'lmayman. chunki odamlar meni do'konlar soni bilan emas, balki *uslubim* bilan eslashadi: mijozlarga qanday taʼsir qilganim, qandaydir yurak bilan yondashganim bilan. benavesning ham hikoyasi shunday — u bir marta chempion boʻlganligini sanashmaydi, uning ishtiyoq tarannumi bilan eslaydilar. yigitlar esa shu orqali yuqorida aytganimdek: chempionlik soniga koʻzi oʻtib ketganlarni koʻrib chiqmaydi. va shuning uchun men Benavesga shunday qarayman: u faqat chempionlik bilan oʻtib ketgan odam *emas*, u chempionlikni yuzaki narsa sifatida koʻrsatmay, oʻyinchilarga *ruhiy hisobot* beradigan murabbiy. qaysi chempionlar bunday qilgan? koʻpchiligi oʻzlarining statistikani koʻrsatishga mehr qoʻyadi, barchaga aytishadi — koʻp magʻlubiyatlar, koʻp gʻalabalar. Benaves esa oʻzini yoʻqotmaydi, oʻyinchini yoʻqotmaydi — shuning uchun uning jamoasi ham oʻzini yoʻqotmaydi. qani endi shu bilan — uning uslubi butunlay boshqacha ishlaydi. bu yerda raqamlar muhim, lekin his-tuygʻu undan ham muhimroq. chempionlikdan soʻng ham jamoasi pley-offga chiqishiga sabab — uning oʻyinchilarini yoʻqotmaslikdagi san’atidir. menga oʻxshatib aytaman: agar mening doʻkonlarim toʻsatdan yopilib qolsa, lekin mijozlar "sizda biron-bir tashkilotlanish bor, bizni his bilan qabul qilganingiz uchun minnatdormiz" — degan boʻlsa, men ham chempion boʻlar edim. yoki — Sherzodmilliyga javoban: chempionlikni bir marta qoʻlga kiritgan kishi boshqa narsalar bilan qilgan ishini "soxtalikni yopish" sifatida koʻrsatish — bu ham oʻzini yoʻqotishdir. chunki chempionlik uning faoliyatining bir qismi, lekin asosiy qismi emas — uning oʻyinchilarga taʼsiri va uslubidir.

Qani endi, bu xotirjamlikni eshitib — Aziz_Ultrasning 2003-yildagi doʻkoni nima deyish mumkin? Doʻkonlar soni bilan emas, yoʻl-yoʻriq bilan eslashgani, Benavesni ham chempionlik soni bilan emas, *ruhiy uslubi* bilan eslaydilar. Qani boʻlsa, oʻzining doʻkonlarini kengaytirgan kishi sifatida, Aziz_Ultrasning hikoyasidagi oʻxshashlikni toʻxtata olamanmi? Sherzodmilliyning "soxtanlikni boshqa narsa bilan qoplash" degani haqiqatan ham oʻsha 2003-yildagi doʻkonlar hikoyasiga oʻxshardi — chempionlikni bir marta qoʻlga kiritgani uchun boshqa narsalarni eʼtiborsiz qoldirish. Lekin Aziz_Ultrasning aytishicha, chempionlik Benaves faoliyatining atigi bir qismi boʻlib, uning asosiy gʻalabasi oʻyinchilar ruhini saqlashdagi san’atidir. Bu yerda ham Aziz_Ultrasning "biron-bir tashkilotlanish bor, bizni his bilan qabul qilganingiz uchun minnatdormiz" degani kabi, Benavesning jamoasi ham oʻzini yoʻqotmasdan davom etadi. Shuni ham taʼkidlab oʻtaman: Benavesning 0.75 toʻplanish koeffitsiyenti haqidagi gaplarni eshitganda, men oʻzimni uning jamoasi bilan ishlayotgan oʻyinchi kabi his qildim — magʻlubiyatdan keyin yiqilmaslik, toʻplanish va davom etish. Bu raqamlar yolgʻon gapirmaydi, lekin ularning ortida yurak ham bor. Aziz_Ultrasning eslatmasi kabi, chempionlikni bir marta qoʻlga kiritgan kishi faoliyatining boshqa qismlarini "soxtalikni yopish" sifatida koʻrsatish — bu ham oʻzini yoʻqotishdir. Chunki uning asosiy muvaffaqiyati chempionlikdan boshqa narsalarda.

Joriy 30 soniya ichida bir zumda yodimga tushdi: sizning bu "faqat bir chempionlik bilan" degan gaplarni kuydirib yuborganiga qanday qarashingiz mumkin? — degan savolingiz bor. Yozuvni boshlashdan oldin aytaman: Benaves yonimdagi stolga oʻtirib, "raxmat" deganini eshitdim. Mavzu uning 1 marotaba chempioni boʻlishiga qarshi chiqish va boshqa tomonni qoʻllab-quvvatlash edi. Ochigʻini aytaman, bir chempionlik bilan shunday boʻladimi, degani mening peshqadamlarni eslatdi. Olmoniyalik doʻstlar bilan bir vaqtda bozorga ketar edim, ularning yaqqol xotirasida futbolchi sifatida — bitta chempionlik bilan katta taʼsir koʻrsatgan odamlar bor. Misol uchun, Klose yoki Podolski kabi oʻyinchilar: faqat bir chempionlik, lekin ularning oʻyin uslubi, jamoaga qilgan hissalari boshqa darajadagi edi. Shuning uchun ham yuraklaridan boshqa hech narsa qolmaydi. Benavesda esa boʻladigan narsa: u jamoani oʻzi bilan birga olib ketadi, ammo buni chempionlik bilan emas, balki oʻzining *ruhiy qoʻli* bilan qiladi. Uning jamoasidagi oʻyinchilarning birida shunday deganligini eshitgan edim: "U bilan ishlashning eng yaxshi tomoni shundaki, magʻlubiyatdan keyin ham oʻziga ishonishni yoʻqotmasang". Bu esa chempionlikka yetishmasligidan koʻra koʻproq narsadir — bu oʻzini yoʻqotmaslik san’atidir. Raqamlar bilan gap ketganda, uning toʻplanish koeffitsiyenti 0.75 — ya'ni oʻrtacha har 4 ta magʻlubiyatdan keyin gʻalaba. Bu meni oʻzining doʻkonlarini birinchi marta kengaytirgan Aziz_Ultrasning hikoyasi bilan solishtirganda ham oʻxshashliklar bor. Har ikki holatda ham asosiy omil — oʻziga ishonch va yoʻnalish berish. Shuni aytib oʻtish kerakki, Benavesning bunday uslubi boshqa chempion murabbiylardan ajratib turadi. Koʻpchiligining gʻalabasi hisob-kitob bilan, Benavesniki esa his-tuygʻu bilan. Shu sabab, unga "faqat chempionlik" deb atash notoʻgʻri boʻlar edi — uning gʻalaba madaniyati boshqa yerda. Va nihoyat, Sherzodmilliyga javoban aytaman: chempionlikni bir marta qoʻlga kiritgan kishi boshqa narsalarni "soxtalikni yopish" sifatida koʻrsatish — bu ham oʻziga ziyon keltiradi. Chunki uning asosiy muvaffaqiyati chempionlikdan boshqa narsalarda, ya'ni oʻyinchilar ruhini saqlab qolishdagi san’atidir. Bu esa boshqa hech kimda yoʻqdir. Bopladingizmi?

Ochigʻini aytaman, Otabek_Ultras2007ga javoban — avval barcha oʻzlarini yoʻqotmaydiganlaridan sabrimizni olsanglar boʻlar edi! 😤 Do'kon ochgan Aziz_Ultrasning hikoyasi borgan sari chiroyliroq tuyulib ketdi — "faqat bir do'kon" deganlariga qiyosla: 90 daqiqada bir marta yaxshi o'ynab keyin yiqilib qolish yo'q, Benaves uchun chempionlik bu "bir marta do'kon ochish"dek emas, u uchun bu mavsum davomida *doim* yaxshi ishlab, mijozlarni qanday quchoqlashni bilish! 🔥 Raqamlarni eshitib qoʻp qilsangiz, uning 0.75 toʻplanish koeffitsiyenti mening yuragimni (va Aziz_Ultrasning do'konlarini) qanday *tez* quvonchlarga botkazib yuboradi — oʻrtacha har 4 ta magʻlubiyatdan keyin jamoani yigʻib, yana oʻyinga chiqar! Men esa oʻz doʻkonimni yoʻqotganimda butun bir hafta yigʻlab yurgan edim, u esa — *bam!* — keyingi oʻyinda gʻalaba qozonadi. Bu yerda chempionlik haqidagi gaplar *boʻsh* boʻladi, bu yerda yurak va *ruhning* neytraliyelagichini topasiz! ⚡ Sherzodmilliyga qaytaman: "Sizning soʻzlaringizni eshitganimda, Aziz_Ultrasning oʻsha 2003-yildagi doʻkonini esladim — chempionlikni koʻzga koʻrmaganlarni tan olmaydilar" deganingizda, meni *qattiq* kuldirib yubordingiz! Ammo uning asosiy gʻalabasi chempionlik sonida emas, *oʻzini yoʻqotmaslikdagi* san’atidir — bu borada sizga toʻliq roziman! 💪 Qoʻshimcha qilish kerakki: Benavesning oʻzini yoʻqotmasligi uning oʻyinchilarini ham oʻzlari bilan olib ketishida. Oʻyinchi shunday degan: "Men oʻzimning *haqiqiy* imkoniyatlarimni uning qoʻli bilan topdim" — bu yerda chempionlik *yoʻq*, bu yerda **uygʻonish** bor! Odamlarning *ruhini* shunday uygʻotish kimdan keladi, oʻzini yoʻqotmaydiganlardandir! 😱 Qolganlarga — ertaga Devid Benavesning yangi jamoasi bilan shu *ruh*ni birgalikda koʻramiz, borgan sari yuragimizni qizdiramiz! Jamoamizga salom! 🔴💪

Mana yigitlar, menga oʻsha "faqat bir chempionlik bilan" degan gapni eshitgandagina Benavesning jamoasi boʻlib qolmoqchi edim! 😂🔥 Ochigʻini aytaman, menga Avstriya bilan boʻlgan oʻyinlarimni eshitganda ham Benaves uslubi yaqqol koʻz oldimda! Chunki uning uslubi — bu gʻalaba *emas*, gʻalabani *qanday* qoʻlga kiritishni oʻrgatish! Oʻylang: bir murabbiy jamoasini magʻlubiyatdan keyin 0.75 hisob bilan toʻplab olsa — bu bittagina chempionlikka oʻxshashmi? Yoʻq, bu murabbiylik sifati! Bu uning oʻyinchilariga oʻziga *ishonch* berishga oʻrgatishidir! Va sizlarga yana bir narsani aytaman: uning jamoasi pley-offda 3 marta ishtirok etishi hech qanday "faqat chempionlik" bilan izohlanmas — bu uning oʻyinchilarini qoʻllab-quvvatlashidagi *ruhiy qoʻli*dir! Menga oʻxshatib aytaman: agar men doʻkon ochsam va birinchi navbatda mijozlarga oʻzlarini yaxshi his qilishlarini oʻrgatsam, soʻngra ularning sonini koʻpaytirsam — bu doʻkonlar soni bilanmi oʻlchanadi? Yoʻq, bu mijozlarni *hayotga qaytarish* san’atidir! Shunday qilib, menga qaramang — uning chempionligini hisobga olmaganim yoʻq, lekin uning *uslubi* barcha chempionlardan ustun! Bunga qoʻshilib turibmizmi yoki yoʻq? 🤣💪

Xonlar-oʻgʻillar, oʻshanda urushdan soʻng Volgogradda oʻz oʻziga boʻylab oʻtib yurganmiz va elektr stantsiyasiga yaqinlashayotgan edik — shu vaqtda xonadonlar oldida televizorlar chiroqlar bilan yonib-turardi, ichkaridan boks matchlari ovozlanar edi. Bir yoʻldoshim: "Odamlar nima yaxshi koʻradi bu boksda?" deb qichqirdi. Men: "Benavesni eshting, uning qoʻli bilan!" — dedim. Uning javobi shunday boʻldi: "Kechirasiz, kim?". Qani, endi oʻz-oʻzingizga savol bering: chempionlik bir marta boʻlganda, uning orqasida qoladigan *qoʻllar* boʻlmay qoʻysa qanday? Bu yerda raqamlar oʻrtaga tashlanadi, lekin ular hech qanday ish bermasdi — toʻplanish koeffitsiyenti 0.75 boʻlsin, chempionlik bir marta boʻlsin, ammo Benavesning *ruhiy qoʻli* haqida gap ketganda, uning oʻyini pley-offga chiqariladigan mavsumlarga oʻtib ketadi. Nega? Chunki uning jamoasi magʻlubiyatlarni hisoblab chiqmaydi, ularni *oʻtib ketish*ni oʻrganadilar. Masalan, oʻsha 2023-yilgi mavsumdagi oʻyinda soʻnggi uchta raundda hisobni tenglashtirib, gʻalaba qozongan paytida uning oʻyinchilaridan biri shunday degan edi: "Men oʻzimning haqiqiy imkoniyatlarimni uning qoʻlida topdim — u meni oʻz ichimdagi imkoniyatlarga ishontirdi". Bu yerda chempionlikka oʻxshash hech narsa yoʻq, bu *uygʻonish* va uning ortidan ketish san’atidir. Otabek_Ultras2007ning eslatishi yaxshi boʻldi — ularning "faqat chempionlik" deganlari uchun men ular bilan kelishaman: boshqa joylarda ham chempion boʻlishgan murabbiylar oʻzlariga ishonchini his qilishni oʻz oʻyinchilariga oʻtqazish uchun odatda hisob-kitoblar orqali ishlashadi. Lekin Benaves uchun boks — bu *inson ruhining* oʻyinidir. Uning oʻyinchilari magʻlubiyatdan keyin yiqilmasdan, oʻzlarini yoʻqotmasdan davom etishadi, chunki u oʻzini yoʻqotmaydi. Va men aytaman: chempionlik uning faoliyatining faqat bir qismini tashkil qiladi, asosiy qismi esa uning oʻyinchilari va jamoasiga bergan taʼsiri. Aziz_Ultrasning 2003-yildagi doʻkon hikoyasini eshitib ham koʻnglim ochildi — uning oʻzi doʻkonlar soni bilan emas, yoʻl-yoʻriq bilan eslangan, Benavesni ham chempionlik soni bilan emas, *ruhiy uslubi* bilan eslaydilar. Va menga oʻxshatib aytaman: agar sizning doʻkonlaringiz yopilib qolsa, lekin mijozlaringiz sizni his bilan eslasa, siz ham chempion boʻlgansiz — faqat chempionlik soni oʻrniga oʻziga ishonchni oʻstirganligingiz uchun. Bu yerda savol tugʻiladi: agar Benaves faqat bitta chempionlikka erishgan boʻlsa, uning bu faoliyatidagi asosiy muvaffaqiyati qayerda? Javob oddiy — uning uslubi va oʻyinchilarga bergan ishtiyoqi boshqa hech kimda yoʻq. U oʻzini yoʻqotmaydi, oʻyinchini yoʻqotmaydi, shuning uchun uning jamoasi ham oʻzini yoʻqotmaydi. Va bu yerda raqamlar yolgʻon gapirmaydi, lekin yurak ulardan ham kuchliroqdir.