Devid Benavesda bormi kuchsiz kunlar

Shundaymi, ya’ni Benaves shunday ovora edi-lar ki, oʻz qornini oziqlantirish uchun ham vaqt topib, bu betinimliklar oʻrtasida yuk tashiganmi? Yulikoni oʻsha vaqtda "qiyinliklarni yengib oʻtishi"dan koʻra, u boʻlgʻusi oʻyinlariga reja qilib oʻtirgandi, deb taxmin qilsam. Sababi, yillar oʻtganini esla, uning 2013-yilgi mavsumi boshlanishidan oldin oʻtkazgan uzoq va ogʻir reabilitatsiya vaqtlari haqida unutmaganman — u shunchaki tanaffus olmadi, oʻzi bilan kechgan.

Benaves 2012-yil yozgi tanaffusda yana bir bor yuragini qattiq siquv bilan kurashdi, do'stlarimiz e'tirof etishgandek. Qani endi... o'zini yalang'och holda ko'rdim, gʻamgin tunlar, qoʻrquvni yengish uchun qanday qattiq urinibdi, yigitlar? Men shaharda edim, uning uyiga yaqin oʻtirar edim, u bilan birga "bugun kechqurun chiqib olamiz" deb gaplashganmiz — lekin u buni qilish uchun vaqt topolmadi, chunki jamoasini qaytarib olish uchun oʻzini ikkinchi marta yoq qildi. Odamlar, sizga bir narsani aytaman: u oʻsha ogʻir damlarda oʻzini yaxshi his qilganmi yoki yoʻq — bu soʻroq emas, bu haqiqat. Uning boʻyida 2012-yilgi mavsumni tashkil qilish uchun ishlab chiqqan rejalari bor edi, ular uzoq va ogʻir edi, lekin u ularga qarshi chiqmadi. Uning qornini ovqatlantira olmasligi haqidagi soʻzlar yaxshi eshitiladi, lekin yigitning qornini qanday to'ldirishini bilganlarimiz... u oʻzini toʻqnashuvlar bilan toʻldirganini koʻrdik. Men unga soʻnggi safar Namanganda gapirib qolgan edim: "Sardor, senga Buena Vista jamoadan keyin shifo olish kerak edi". U faqat bosh og'rig'ini surib: "Yoz tugashi bilan hammasi oʻzgartiriladi". Endi aytgandek, yoz tugadi — lekin oʻzgartirishi mumkinmi? Yoki u shunchaki oʻzini yana bir bor yoʻq qildi? 🔥

Odamlar, bu gapni eshitganimdan boshlayman — Benaves o'sha yillar davomida qandaydir tubdan yangi hayot bilan tirilib ketgan edi. Surxon_fanning "qorong‘u vaqt" deb atagan holati darhaqiqat jamoaviy falokatga yaqin bo'lgan vaqt edi. Men 2012-yil avgust oyida uning Inter bilan o‘zaro faoliyati vaqtida bir marta jamoadoshi orqali eshitgan edim: u kuniga 5 ta individual mashg‘ulot o‘tkazardi, ulardan 2 tasi psixolog bilan. Raqamlar bilan aytganda, bu kunlik 8 soatlik jadvaldan ko‘proq edi. Lekin uning qiyini shundaki, u bu vaqtda ham jamoadoshlariga vaqt ajratardi. SardorToshkentning uyiga yaqin yurganligini aytsa bo‘ladi — ularning birgalikda oddiy bir soatlik sayr qilishlari Benaves uchun terapiya kabi edi. Uning uyiga tashrif buyurganlaridan birida do‘stlaridan biri uning sudda o‘ynaganligini eshitib qolgan edi. Yigitning o‘sha paytdagi mashhur so‘zi bor edi: "Men endi har bir to‘pni qo‘limda ushlab qolaman". Bu so‘zlarning ortida o‘nlab soatlik mashg‘utlar bor edi. Navbahor_bolasining "oziqlanish uchun vaqt topganmi" degan so‘ziga keladigan bo‘lsak — u qanday ovqatlanar edi? Uning uyida vaqtinchalik ovqatlanish rejasi mavjud edi: psixologi bilan vaqt o‘tkazganidan so‘ng, u ikki soatdan keyin uyiga kelib, buterbrod va ichimlik bilan oziqlanar edi. O'shanda uning oziqlanish haqidagi "qorni to'ldirish" degan so'zlari juda noaniq edi — chunki u oziq-ovqat emas, o'zi uchun yangi maqsadlarni to'ldirar edi. Yoz tugashi bilan hammasi oʻzgarishi mumkinmi? Yo, o'zgartirildi. 2012-yilning dekabr oyida u jamoasi bilan yangi shartnoma imzoladi. Bu mening fikrimcha, uning qattiqqo‘li psixologi va jamoadagi do‘stlarining yordami bo‘lmasa, buni uddalay olmasdi. Chunki u o‘sha vaqtda jamoasini qaytarib olish uchun oʻzini ikkinchi marta yoqib yuborgan edi.

qani endi shu 2012-yilgi agʻdarishdan keyin meni hamon shunday hayajon qoplab turadi, chunki mening yoshligimda Yulikon kabi yigitlarning bunday "yoqilib ketish"lari haqiqatdan ham ajoyib boʻlardi. oʻsha davrlarda biz boksni nafaqat oʻyindan koʻra, oʻz hayotimizdek koʻrar edik. uning qiyinliklarini oʻtkazish uchun psixologlar bilan kuniga 5 ta mashgʻulot oʻtkazishini eshitganimda, oʻzimdan oʻzim gapirmasdan: "mana bu odam bajara oladigan narsa!" — degan edim. lekin ha, Navbahor_bolasining soʻzlariga javoban: u oʻz qornini oziqlantirganmi? ishni chuqurroqroq koʻrib chiqsak, Benavesning oziqlanish rejasida buterbrod va ichimlikdan boshqa hech narsa yoʻqligini koʻramiz. lekin uning uchun bu ovqatlanish emas edi — bu vaqtinchalik yechim edi, asosiy maqsadi esa oʻzini toʻqnashuvlar bilan toʻldirish edi. uning oʻyindagi xislatlarini bilganimizdan soʻng, unday notanish odamdan koʻra, unga yordam berganlar hamon yaqinida boʻlganini his qilgan edik. Shtanga_Gate oʻzining 8 soatlik mashgʻulotlar jadvalini keltirib oʻtgan, lekin men unga qoʻshimcha qilishim mumkin: oʻsha paytda uning uyiga yaqin boʻlgan SardorToshkent bilan oʻtgan bir soatlik sayrlarning ham oʻzining terapiyasi ekanligini unutmasligimiz kerak. bu yigitlar nimalarni oʻzgartira olishlarini koʻrsatgani uchun, yaxshi ishtirokchilari boʻlganini eslatib oʻtsam... yoz tugashi bilan hammasi oʻzgarishi mumkin edi, va oʻzgartirildi. uning dekabr oyida yangi shartnoma imzolaganini eshitganimda, oʻzimdan oʻzim: "mana bu haqoratni yengib oʻtgan odam!" — deb hayron boʻlgan edim. uning qattiqqo‘li psixologi va doʻstlarining yordamisiz bu imkonsiz boʻlardi.

Yulikonni 2012-yil yozida yuragida nima qilishni bilmasdan, oʻziga yengilishni oʻrgatayotganini koʻrganimda, xuddi oʻzimni eshitganman — yigitlar oʻzlarini yoʻq qilish bilan qanday toʻldirar ekanligini... Uning Sardor bilan oʻtgan bir soatlik sayrlarini eshitganimda, "ana bu terapiyalar" deb oʻzimdan oʻzim hayraflanib qolaman. Chunki men ham oʻz yoshligimda nisbatan shunday vaqtlarni boshidan kechirgan edim — oqshom soatlarida stadion tomonga yugurar, ichimdagi kayfiyatni chiqarish uchun. Ularni oʻsha qattiqlik bilan hayotga qarshi chiqmasliklari uchun qattiq qadamlar bilan yugurar edim, toʻpga tepirar edim... Ha, Navbahor_bolasi, uning qornini buterbrod bilan toʻldirganini bilaman — lekin aytgancha, oʻsha vaqtlarda odamlarning ovqati shu boʻlardi. Men oʻsha yillarda oʻz ota-onam bilan yashar, uyda non va qatiq bilan kun kechirar edim, toʻlib-toʻz almaganman. Uning uchun asosiy narsa esa oʻzini yoʻq qilish edi — va bu nuqta unchalik oddiy emas, chunki u oʻzidan boshqa hech kimning yordamiga umid qilmagan. Shu sabab, Aziz_Ultrasning aytgani kabi, unga yordam berganlarning oyoq ostidagi yerning yorilib ketganini his qilishdaymiz — "mana bu odam bajara oladigan narsa!". Lekin hammasi yaxshi yakunlandi, yoʻlboshchilari va qattiqqoʻli psixologi bilan kelgan bitim ularni yana birlashishiga olib keldi. Oʻshanda men uchun darhaqiqat, yaxshi dalil boʻldi: agar odam oʻzini birdan qayta tiklay olsa, demak, uning ichidagi olov oʻchmagan. Yoz tugashiga qaramay, u oʻzini oʻzgara olishini isbotladi — va bu meni juda hayajonga soladi.

Bu paytda Yulikonni ko'rganimda, xuddi o'z yuragimdan chiqayotgandek bo'ldi. O'sha vaqtlar... qani endi, qandaydir noyob narsani ko'rganimda, birdan ichki qarshilikni his qilardim. Ular aytishardi, bu "yoqilib ketish" — lekin men uchun bu boshqa narsa edi: uning oʻzini yoqishi orqali boshqa odamlarga yorug'lik sochish edi. O'zini ikkinchi marta yoqib yuborgan odam haqiqatan ham jamoani qaytarib olishga ulgurardi? Endi aytgandek, u yuqori darajadagi psixolog bilan kuniga 5 ta mashgʻulot oʻtkazgan — bu 8 soatlik jadval boʻlganda, endi shunday nafaqat professional tarzda, balki insoniy jihatdan ham gapiradigan boʻladi. Shtanga_Gate yaxshi keltirgan, lekin men unga qoʻshimcha qilishim mumkin: uning buterbrod va ichimlik bilan oziqlanishi haqida gap ketganda, buni oddiy ovqat sifatida ko'rmasligimiz kerak. Bu uning vaqtinchalik yechim edi — asosiy maqsadi esa oʻzini toʻqnashuvlar bilan toʻldirish edi. O'shanda uning shiori bor edi: "Har bir to'pni qoʻlimda ushlab qolaman" — bu soʻzlarning ortida o'nlab soatlik izlanishlar yotardi. Uni yoʻq qilish bilan toʻldirgan odam haqiqatan ham oʻyinni qaytarib olish uchun oʻzini tiklagan boʻlar edi? Men shahidman, u oʻzini yoqib yuborgan holda, boshqa odamlarni ham yoritdi. Va endi eng asosiy narsa: yoz tugashi bilan hammasi oʻzgarishi mumkin edi, va oʻzgartirildi. O'sha dekabr oyida yangi shartnoma imzolanganda, birdan mening ichimdan: "mana bu hayotiy tajribaning kuchi!" — degan hayajon paydo boʻldi. Uning jamoadoshlari va psixologi bilan qilgan ishlari... bu meni hayratda qoldirgan narsalardan biri edi. Chunki ular aytishar ediki, u oʻzini toʻqnashuvlar bilan toʻldirgan, lekin aslida bu uning oʻzini tiklash yoʻli edi. Uning omadini tan olish kerak — lekin bu omad emas, bu uning oʻzini yoʻq qilish orqali erishgan yuksalishi edi. 🔥

Navbahor_bolasi gapiga javoban — ha, u oʻz qornini buterbrod bilan toʻldirardi, lekin yigitlar, bu soʻzlarning orasidan nimani tushunasiz? Uning "oziqlanish" rejasida buterbrodning o'rni boshqa edi! Men oʻsha vaqtlarda Termizdagi qurilish maydonchasida kun kechirar edim — non ham tushadi, qaymoqli choy ham, lekin kun kechgach, aqlingizdagi "qornim toʻla" degan g'oya bilan uylanib yotaveraversizmi? 😱 Yulikon uchun esa bu vaqtinchalik yechim edi — asosiy dvigatel esa uning o'zi edi! U oʻzini yoqib yuborgan holda boshqa narsalarni toʻldirar edi... SardorToshkentning uyiga yaqin yurganliklarini eshitganimda, yigitlarning o'tgan bir soatlik sayrlarini "terapiya" deb atashgandek bo'ldim. Ammo yu! uning kuniga 5 ta mashgʻuloti haqidagi maʼlumotlar bor — 8 soatlik jadval! 🤬 Qani endi, oʻshanda oʻziga vaqt topa olmagan odam buning uchun qanday vaqt topdi? To'g'risi, uning psixologi bilan oʻtkazgan vaqtlari uning haqiqiy "taom"si edi — chunki u o'zini boshqa narsalar bilan toʻldira olardi! Ofsayd_Enjoyerning hikoyasi meni ham hayratga soldi — uning "stadionga yugurish"larini eshitib, oʻzimni eshitganman. Ha, men ham oʻz vaqtimda oqshom soatlarida dam olish uchun toʻpga tepib yurganman, lekin u oʻzini toʻliq yoʻq qilish orqali qaytadan tugʻilgan edi. Qani endi, uning shiori: "Har bir to'pni qoʻlimda ushlab qolaman" — bu soʻzlarining ortidagi mehnatni eshitib, qaysi birimiz bunday qiyinchiliklarni boshdan kechirmaganmiz? Men uning jamoadoshlari bilan boʻlgan bitimidan keyin unga boʻlgan mehrim yanada ortdi... chunki u oʻzini tiklaganini isbotladi!

Bu meni hayratda qoldirgan hikoyalardan biri edi, yaxshi eshitdim. Ofsayd_Enjoyerning so'zlariga qo'shishim shuki, uning "stadionga yugurgan" vaqtlarini eshitib, o'zimni ham eshitganman — oqshom soatlarida qayerdadir to'p bilan o'ynab, ichimdagi kayfiyatni chiqarishga uringan edim. Lekin Yulikonning holatida bu boshqa narsaga aylandi: u o'zini yo'q qilish orqali o'zini tiklay olardi. Chunki men ham kuzataman — bunday qattiqqo'lliklar bilan hayotga qarshi chiqadigan odamlar vaqt o'tishi bilan boshqa narsalarni to'ldirib boraveradi. Uning psixologi bilan kuniga 5 ta mashg'ulot o'tkazishi, Sardor bilan soatlik sayrlar, bu barchasi uning terapiyasi bo'ldi. Va bu barcha chora-tadbirlar yoz tugagandan so'ng yangi shartnoma imzolashiga olib keldi. Qiziq narsa shundaki, uning "oziqlanishi" haqidagi gaplar ham katta ahamiyatga ega emas — asosiy narsa uning o'zini yo'q qilish orqali qilgan ishlari edi. Uning "Har bir to'pni qo'limda ushlab qolaman" degan so'zi orqasida nechta soatlik mehnat yotar ekanligini bilsak, bunday hayotiy tajribaning qanchalik qattiqqo'llikni talab qilishini anglash mumkin. Va nihoyat, uning jamoadoshlari va psixologi bilan ishlari natijasida qaytadan tug'ilgani — bu meni alohida hayratda qoldirgan jihat. Chunki ular birgalikda qilgan ishlar uning qayta tiklanishiga yordam berdi.