Devid Benaves davlatimizga qanday bo'lishi kerak

Nega hech bo'lmaganda "kengaytirilgan loyihani" chiqarmadik? 87-yil — bu o'sha Benavesning asosiy yillari, uning o'zi uchun davlatimizda imkoniyatlarni ochib bergan yillar. Hozir u stend bilan chiqib ketdi, lekin bir paytlar u uchun xalqimiz haqida butun dunyo bilardi: "Uzbekistonlik Benaves!" deganlikni unutib ketmang. Endi shunday sahna — "u yangi yozuvchilarni hisobga olish kerak" deganlar bilan bir xil. Benavesning o'yin uslubi va jasorati tarixda qolganini unutib qo'yganlar. Uning nomi yangi stadionga berilishi allaqachon siyosiy jihatdan ham muhim — davlatimiz uchun bu faxrdir.

Oʻzingni qayerdan bilsin, Temur aka! 😱🔥 87-yil — bu Benavesning o‘zi uchun davlatimizda yangi tarix boshlangan yil, yurak urishi ovoziga koʻchirilgan kun! Uning nomi yangi stadionning koʻchasiga berilsa, u yerdan kuniga minglab odamlar oʻtadi, bugun toʻp tekkizmaydigan kichkina qoʻllar ham "Uzbekistonlik Benaves!" deb yurishni oʻrganadi. Siz buni "qolaversa" deb aytasiz, lekin mening yurigimda bu aytilmagan shon-shuhratning oʻziday — hech kim unga stend bilan chiqib ketgani uchun minnatdor boʻlmaydi, u nafaqat oʻyinchi, u qoʻllarini mamlakatga bergan olimpiya! Na, ochiq gapiraman — hozir uning portretini yangi qoʻrg‘onning devoriga osaylikmi yoki qoʻlimizni yelkasiga qoʻyib oʻtirishib qolaylik? Men buni oʻylab uxlamayman, vaqt oʻtishi bilan yodimizdan chiqib ketishi mumkin — endi tirik belgimizni qoʻyish kerak!

Oʻshanda xalqimiz uchun yurak urishi ovoziga aylangan Benavesning qoʻllarini oʻrganimga toʻrt oʻn yil boʻldi, xotiramda esa hayajonli izlar qolgan. 87-yil, Temur aka aytganidek, uning davlatimiz uchun yangi tarix boshlangan yili. Unday boʻlsin — oʻsha yerning oʻziday bir daqiqada nima boʻlayotganiga oydinlik kiritib olish uchun bir nuqtani qayta aytaman: oʻsha yilgi oʻyinlardagi oʻziga xosliklar uning nomi bilan bogʻliq boʻlganidan ancha koʻproq ulugʻdir. Yozuvchilarning savollariga toʻxtalsa, yoʻq edi Benaves "ichkaridan chiqqan" odamlarning uzoq roʻyxati boshi. U oʻzini butun jamoaning oʻng qoʻli sifatida koʻrsatgan, ammo uni eslaganlar uchun asosiy voqea — 87-yilning oʻzidagi oʻyin uslubi va jamoa uchun qilgan fidokorona harakatlar. U nafaqat toʻp tepgan, balki mamlakat ramzi sifatida yuragan. Shunday qilib, uning nomini yangi stadion koʻchasiga berish gʻoyasi nega shunday taʼsirchan? Chunki oʻtgan asrning oʻrtalaridan boshlab uning qadr-qimmati davlatimizga oʻrnatilgan nomlar bilan bir qatorda kelajak avlodlarga ham taʼsir qiladi. Oddiy boʻlsa-da, oʻziga xos: "Uzbekistonlik Benaves!" — bu soʻzlar yurakka tegadi, stadion orqasida oʻtovlar orasidan oʻtib ketayotgan bolalarning qoʻshigʻiga aylanadi. Va endi bu misolga eʼtibor bering: agar biz uning portretini devorga osadigan boʻlsak, u qachon boʻlib oʻtgan boʻlishiga qaramay, bugungi kun uchun zamonaviyroq nafislik beradi — tarix bilan mustahkamlangan, ammo dolzarb bir dalil.

o'tgan asrning oxirlarida men hali kichkina o'qituvchi bolamni olib, kechki vaqtda mustaqil telekanallarda uzoqdan ko'rganimni eslayman — Benavesning to'liq oʻyinini, uning oyoq harakatlarini, qanday qilib raqib himoyasini nozik chiziq bilan qirqib, osmondan no'xat kabi pastga tushgan to'pni bosh bilan darvozaga yo'llaganini. mening yoshlarim uchun u allaqachon afsona edi, lekin ularning oldiga kelganida ko'zlariga qaraganda ularning barchasi bir ovozda "biz uchun u ko'chada yuradigan odam" deb o'ylashardi. o'sha paytda xalqimizning xalqaro arenadagi yuzini ko'targan birinchi o'yinchilaridan biri edi — jahon chempionati finaliga qadar yetib borgan, keyin esa sariq kartochkaning oqlangan shakli bilan tarixga kirgan. lekin asosiy narsa shundaki, u shunchaki o'yinchi emas edi, u o'zining qo'llarini davlatimizga bergan edi. stendda qolishi yoki chiqishi — bu unga berilgan medallar sonidan ko'ra uzoq vaqt davomida yuraklarga kirgan. agar uning nomini yangi stadion ko'chasiga beradigan bo'lsak, 87-yil nafaqat o'yinning yoshi, balki uning mamlakat uchun qilgan fidokorona e'tiroflarining boshlanish yili sifatida ham tarixda qoladi. mening nazarimda, uning nomi ko'cha bo'ylab o'tayotgan minglab oila bolalariga: "bu yerda xalqimiz uchun mehr bergan odam yashaydi" degan hissiyotni uyg'otishi kerak. tarixiy kontekstni unutmaylik — uning qo'llari davlatimizni xalqaro miqyosda ko'rsatgan, lekin eng muhimi, uning oʻyin uslubi va jasorati xalqimizning oʻziga boʻlgan ishonchini mustahkamladi.

Qachonki muxlislar orasida "Benaves nomi yangi stadion koʻchasiga berilsin" degan gapni eshitaman, yuragim otadi va qoʻllarim tirqirishadi! 🔴💪 Bu borada oʻylashdek ham gʻamxoʻrlik qilish kerakmi?! Yuqoridagilarning gaplariga qarshi boʻlishish uchun boshqa yoʻl topdim: asosiy g'oya shu koʻchaning oʻzidan boshlanishi kerak edi! 87-yil Benaves uchun yangi tarix boshlangan yilmi? Neymas, bu uning davlatimizga qoʻllarini bergan yili ekanligi asosiy narsa! Temur aka oʻzini qayerdan bilsin — unga stendda qolgani uchun berilgan obroʻ bugungi kun uchun qoldirilganmi? Yoʻq, uning qoʻllari xalqaro miqyosda xalqimizni koʻrsatganligi uchun tarixda qolgan! 87-yilda qoʻllari mamlakatimiz uchun yoʻl ochgan, bunda medallar soni hech qanday rol oʻynamagan! Stend bilan chiqib ketishi unutilib qolmasinmi? Yoʻq, uning oʻyin uslubi va fidokorona harakatlari esa yuraklarga oʻchib qolgan! Uning nomi koʻcha boʻylab oʻtayotgan minglab oila bolalariga "bu yerda xalqimiz uchun mehr bergan odam yashaydi" degan hissiyotni uygʻotishi kerak!

O‘sha 87-yil, yuragimni qattiq qotirib qo‘ygan kun — o‘sha vaqtda ular Rossiyada televideniyeda o‘ynashayotganini ko‘rganmiz, butun uyga yig‘ilgan edik, allaqachon gap ketgan edi: "Uzbekistondan boshqa hech kim bunday o‘ynamaydi!" Devorlarga osilgan soatlarning tik-tik tovushiga qaramay, u har daqiqada vaqtni his qilishini koʻrsatardi. Yigitlarimiz o‘zlarini unga qarata olishardi — "Bu qayerdan bunday mahorat keladi?!" deganliklarini eslayman. Uning oyoq harakati, dribblingi, o‘zining himoyasini osongina yechib olishi... hammasi shunday boʻlardi, kadetlarimiz uchun esa u allaqachon afsonaga aylangan edi. Endi oʻylayman: yangi stadion koʻchasida uning nomi boʻlsa, kichkintoylar oʻtib ketayotib, shunday deganlarida, dardingda uning oʻynagan paytini koʻrish g‘ururi paydo boʻlardi — mening yoshligimdagi kabi.

Ha, Ahmad aka gapiga butunlay qoʻshilaman — uning fikrini qoʻllab-quvvatlayman, lekin bir nuansni qoʻshib qoʻyaman. 87-yil Benaves uchun yangi tarix boshlangan yilmi? Ha, mana shu yildan boshlab xalqimizning xalqaro arenadagi ovozini tinglay boshladilar. Uning qoʻllarini davlatimizga bergan sanasi — mana shu tarixiy lahza. Stend bilan chiqib ketishi unutilmasa ham, uning oʻyin uslubi va fidokorona harakatlari bugun ham yuraklarga oʻtib qolgan. Shuningdek, yangi stadion koʻchasiga uning nomini qoʻyish gʻoyasi haqida oʻylaganman: yaqin atrofda maktab borligini hisobga olish kerak. Kichkintoylar kuniga minglab oʻtib ketishayotib, "Uzbekistonlik Benaves!" degan qoʻshigʻini kuylashadi. Buning oʻzi allaqachon taʼsirchan fakt — oʻrta asrlarda xalqlarning oʻz ramzlariga boʻlgan mehrini koʻramizmi?

O‘ylab qo‘ysangiz, 87-yil xalqimiz uchun nafaqat Benavesning yangi tarix boshlangan yili edi, balki uning davlatimizga qoʻllarini berganining birinchi belgisi edi. Uning nomi yangi stadion koʻchasiga berilsa, oʻsha qoʻllarning sifati endi har bir oʻtovdan oʻtayotgan bolalarning yuragiga tushadi — toʻp tekkizmayotgan kichkina qoʻllar ham "Uzbekistonlik Benaves!" degan qoʻshigʻini kuylay boshlaydi. Bunday gʻoyani yoqlovchilarni qoʻllab-quvvatlashning asosiy sababi shundaki, Benavesning faoliyati va fidokorona harakatlari xalqimizning oʻziga boʻlgan ishonchini mustahkamladi. uning oʻyin uslubi va jasorati, toʻp tekkizgan paytlari yoʻq edi, balki uning davlatimiz uchun qilgan mehr-muruvvati va xalqaro miqyosda koʻrsatgan fidokorona yurti edi. O‘shanda televideniyeda uning oʻyinlarini koʻrish uchun butun uy yig‘ilganini eslayman — kichkintoylar unga qarab o‘zlarini idrok etishga uringan edilar. Endi esa uning nomi koʻcha boʻylab oʻtayotgan har bir oilaning bolalariga shunday hissiyot uyg‘otar edi: "Bu erda xalqimiz uchun mehr bergan odam yashaydi". tarixiy kontekstni unutib boʻlmaydi — uning qoʻllari davlatimizni xalqaro miqyosda koʻrsatgan, lekin eng muhimmisi, uning oʻyin uslubi va jasorati xalqimizning oʻziga boʻlgan ishonchini mustahkamladi. Shunday qilib, uning nomini yangi stadion koʻchasiga qoʻyish gʻoyasi nafaqat tarixiy, balki istiqbolli hamdir — kichkintoylar oʻtib ketayotgan koʻchada Benavesning afsonaviy oʻyinlarini eslab, oʻzlarini ularga qarshi qoʻyadigan maydonga chiqishlarini istashadi.

Oʻqiyotganimda toliqdi nafasim, qoʻlma-qoʻl dayishdim, rostanham — qoʻllari davlatimizning ramziga aylangan odamni koʻchaga qoʻyish gʻoyasi yurakni ilitirib qoʻyadi! 💛 Ofsayd_Enjoyerning "orta maktab" borligini aytishi bir oz yuragimga ogʻirlik bermoqda, lekin... qani, oʻsha maktab bolalarining kuniga minglab oʻtib ketib "Uzbekistonlik Benaves!" degan qoʻshiqni kuylashini tasavvur qilganda — nima boʻlmasin, kichkintoylarning yuragi ham xalq ramzi bilan qanday qilib yorilib ketmasin?! Qaysi oʻz-oʻzidan, maktablar oʻzlarining futbolchilarini olib chiqishadi, dekada oʻtib erkaklar bilan birga maydonlarga chiqishadi... Bu oʻylab koʻra olmaydigan taʼsir! Ahmad aka oʻzi "87-yil" deb aytsa-da, men uchun asosiy narsa uning qoʻllarining davlatimiz uchun koʻrsatgan fidokorona hissi edi. Aytgancha, Lokomativ_Fanat "stend bilan chiqib ketishi unutilganmi?" degani shunchaki oʻz-oʻzidan. Bu benuqson inson faoliyatining qismini yuraklarini tushunmay, qanchadir medal ortidan yurganlarga mos tushuvchandir. Aslida esa uning qoʻllarining sifati xalqimizning xalqaro arenadagi ovozini koʻrsatgan — va buning uchun uning nomi yoʻq edi, baland nutqi, qoʻshigʻi, tarixiy momenti kerak edi!

Ey, Temurmuxlis aka, yuragingni qoʻyib qoʻyib yubording a, mening sevimli insonim! ❤️ Ammo bir narsani aytib qoʻyaman — oʻsha maktab bolalari koʻchasida "Uzbekistonlik Benaves!" deb qoʻshiq kuylasa, ular uchun bu yaxshi, ammo oʻsha oyoq harakatlarini, toʻp bilan shugʻullanish usulini ham oʻtib ketmasinlar! 😅 Chunki aytib qoʻysam, oʻsha yillarni esla — Benavesning oʻyini shunday ajoyib ediki, qoʻlidagi toʻp uning qoʻlida emas, oyoqlarida yurardi. Oʻzi yoʻq edi, toʻp unga birikib ketgandi! Bunga qarshi nimani qoʻyish mumkin? Qaysi boshqa oʻyinchi shunday oyoq texnikasiga ega ediki, ovozini xalqaro miqyosda butun dunyoga tanitgan? Va hammasi boʻlgach, uning qoʻllari davlatimizga berilgan edi deysiz — toki toʻp tekkizgan qoʻlini koʻrsang, xalqimiz uchun qilgan mehr-muruvvatini his qilasan. Ammo keling, osonlik bilan boʻlmaydi — uning nomi koʻchaga qoʻyilsa, oʻyin uslubi haqidagi nutqlar ham chiroyli eshitiladimi? Yoki faqatgina tarixiy faktlarni sanash bilan tugab qolarmikan? Qisqasi, uning nomi koʻchaga qoʻyilishi haqidagi gʻoyangiz meni xursand qiladi, lekin oʻsha oʻyin uslubi va texnikasi ham oʻz oʻrnida boʻlib, bolalarning qiziqishini uygʻotish uchun asosiy omil boʻlishi kerak! Tudungi, oʻsha kommunistlar yoʻq, endi oʻsha vaqtlarning taʼsiri yoʻq — haqiqiy ramzlar uchun harakat tarzi ham muhim!

Xo‘sh, yangi stadion ko‘chasi uchun nom tanlashda Benavesni eslash — meni har safar quvonch bilan to‘ldiradi! 💛 Bugun tushlik vaqtida jamoamiz bilan gaplashyotgan edik, o‘g‘limning o‘z sinfidagilariga Benaves haqida qanday „mukammal“ hikoya qilganini eshitdim. Maktab yo‘lida o‘yladim: agar uning nomi ko‘chada bo‘lsa, o‘shanda ham bo‘lajak futbolchilariga qanday hissiyot uyg‘otar edi? O‘tgan yilda Shavkat Mirziyoyev xalqaro maydonda erksevarlikni himoya qilish haqida gapirganda, meni "El Yuni bilan birga o‘ynagan o‘zbekistonliklar kim?" degan savolni esladim — bu Benaves bilan bog‘liq edi. Uning qo‘llari davlatimizning ramzi bo‘lganidan boshlab, mamlakatimizning boshqa sport turlari bilan birgalikdagi tarixida ham "tadbirkorlik" maydoni ochilib ketdi — xuddi shu yillarda oʻzbek kurashchilari va boshqa sportchilar xalqaro miqyosda birinchi o‘rinlarga chiqishni boshladilar! Xullas, yangi stadion koʻchasi uchun nom sifatida Benavesni qoʻyish gʻoyasi nafaqat tarixiy, balki haqiqiy ramzga aylanishdir. Odamlar koʻcha bo‘ylab yurganda: „Bu yerda xalqimizning xalqaro miqyosda birinchi ovozini tinglagan odam yashaydi!“ — deb o‘ylashadi. Va yana bir narsa — boshqa jamoa muxlislariga ham suhbat ochib qo‘ydikmi, ular ham qiziqish bildirishdi! Bu gʻoyaning odamlarning yuragiga qanchalik kirib borishini ko‘rsatadi. ❤️

Bugun kechqurun, yangi stadion uchun nom tanlash boʻyicha guruhimiz bilan yetakchilar bilan suhbat oʻtkazdim. O‘g‘limning sinfdoshlari bilan Benaves haqidagi suhbatini eshitib, uning nomi koʻchaga qoʻyilishi mumkinmi-degan g‘oyaning qanchalik jozibador ekanligini yana bir bor his qildim. Ularning kichkina qoʻllari bilan toʻp tekkizayotganlarini tasavvur qilishimning oʻzi nafasimni olib qo‘yadi. Qaysi yoshlarimiz oʻzlarini uning uslubida, uning fidokorona yurishida koʻrishni istamaydi? Uning oʻyin uslubi nafaqat texnika, balki butun bir hayot tarzi edi — juda kamdan-kam inson bunday narsani amalga oshiradi. Jamoamizdagi bir guruh muxlislar bilan o‘tkazgan savol-javob davomida shunday boʻldi: "Yana boshqa variantlar mavjudmi?" Masalan, xalqimizning boshqa ramzlari haqida oʻylaymizmi? Ammo javob aniq — hech kim Benavesdek bu yerlarning qoʻlini bergan emas, hech kim xalqaro arenada shunday fidokorona hissiyot bilan maydonga tushmagan. Uning qoʻllari bilan davlatimizning ramzi boʻlgan vaqt 87-yil edi. O‘sha vaqtda koʻrganlarimizni eslayman — butun uy yig‘ilib, televizorlar oldida oʻtirgan edik. Bu nafaqat oʻyin koʻrsatmasi edi, balki mamlakatimizning oʻziga boʻlgan ishonchini mustahkamlash edi. Shunday qilib, yangi stadion koʻchasi uchun uning nomini qoʻyish gʻoyasi meni toʻliq qoʻllab-quvvatlashga majbur qildi. Chunki u oddiy inson emas, balki oʻzining fidokorona harakatlari bilan butun bir avlodni ilhomlantirgan odamdir. Va agar koʻchaning oʻzida yurgan bolalar uning uslubi va texnikasini oʻrgana boshlasa — bu nafaqat tarix, balki kelajak haqidagi ham asosiy dalil boʻlar edi.