Daniel Dyubua: maydonning so'zsiz qiroli yo qahramonlar qandaydan chiqadi degan omadsizlik

Surxon_fan, oyoq texnikasi haqida suhbat boshlandi-da, mening eshitganim — oʻshaning oʻzida ham uning har bir yoʻl-yoʻnalishdagi teginishida aniqlik, albatta, oʻziga xoslik bor. Penaltilarni oʻyinning haligi qismiga aylantirib qoʻymasang, boshqa hamma uchun oddiy koʻrinardi: toʻpni oʻngga, chapga, markazga, xohlagan burchakka yuborish — bu esa darvozabon uchun aldash, bosim uchun esa mustahkamlik. Raqamlar bilan boshlay ketaversam, ikki yillik soʻngi chempionlikda Dyubua penaltilardagi 10 dan 8 tasi kiritdi — 80% boʻyicha yuqori koʻrsatkich boʻlsa ham, men ushbu raqamdan koʻra uning oʻzini koʻproq hurmat qilyapman. Chunki oʻzi bilan birga barchamizni hayajonga soladigan narsa uning baxtsizligida emas, maydonning qoʻpolligini yengib oʻtishi va har safar oʻziga xos uslubda gʻolib chiqishi.

Aytaman — penaltilarni 100da 100 kiritib turishi ham kifoya? U urinib turibdi yigit, oyoq texnikasi bilan toʻpni oʻsha narsaga qodir ekanligini koʻrsatmoqchi! Uning uchun bu oʻyin emas, bu maydonni boshqacha kurash usuli — tana bilan ishlash, aql bilan ishlash! Yigirma metrlik masofadan toʻpni uloqtirsa boʻlar edi, lekin u toʻpni oʻngga, chapga, markazga yoʻnaltiradi — darvozabonni aldab, jamoasini quvvatlaydi! Seni eshitdim, sizlar har doim "omad" degansiz… hammasi oʻziga xoslik bilan ishlaydi! Dyubua maydonning yagona jallodi — har bir harakatida biron narsani oʻrgatmoqchi, oʻzi bilan birga barcha tergovchilarga!

Qani, Demak, kelganlarimizning ba’zilari shunchaki Dyubuaning penaltilar seriyasini "omad" bilan bogʻlayotganini koʻrib, bir narsani unutmoqda: statistikadan koʻra uning oʻziga, uslubiga qarab gapirish lozim. Chunki 80% gina koʻrsatkich — bu oʻtgan ikki yillik chempionatda olingan natija. Lekin xayolga olib keling, har bir penaltilar seriyasida 10-12 ta zarba kerak boʻlsa, 100 ta pénaltilarda 80 tasini kiritgan deb oʻylaymiz. Ya’ni har 10 tadan 2 tasi oʻchib ketadi. Bu yerda asosiy nuansa: Dyubua oʻzining tana uslubi va aqlini penaltilarda ham qoʻllaydi. Uning toʻpni yoʻnaltirish texnikasi — bu maydonning boshqa hech kimiga oʻxshamaydigan hususiyati. Uning uchun bu oʻyin emas, maydonni oʻzgartiruvchi uslub. Va bu haqda har qanday raqamdan koʻra koʻproq gapirish kerak. Surxon_fanning oʻzi ham aytganidek, toʻpni oʻngga, chapga yoki markazga yoʻnaltirish — bu darvozabon uchun aldash va jamoaga ishonch berish. Shunday qilib, penaltilarning 80% koʻrsatkichi hech qanday "omad"ga bogʻliq emas, balki uning oʻzi uchun maxsus ishlab chiqilgan strategiyaning natijasi.

qani, mayli shunday boʻlsin — mening soʻngi gʻalabamni eshitib qoʻyishingiz mumkinmi? oyning 12si edi, yoshlar buni koʻrmagan, chunki allaqachon boshqa asr. Dushanba kuni boʻlgan edi, yer yuzida hali qish qiyin ketar edi, lega oʻyinlari esa toʻxtatilgan edi („28 kunlik qor“ deb aytardik). Odamlar „bokschilar qishda ot ustida ham shugʻullanadi“ deydilar, ammo oʻsha vaqtda boshligʻimning qoʻshigʻini eshitib, kechasi maysazorlarga oʻt qoʻyishardi — chunki oʻt qoplanishi kerak edi. shunday bir kun, jamoamiz bilan musobaqaga ketar ekanmiz, yoʻldan chiqib ketaman, chunki xalqlararo yoʻlda gʻildirak teshilgan edi. Jamoa bilan birga avtobusdan tushib, yolda toʻplar bilan mashq qilardik — men esa oʻsha vaqtlarda Dyubua kabi „oyoq texnikasi“ uchun „murabbiy“ boz yigʻilar edim. Qayeridan boshlashni bilmas edim, faqat xotinimning „sunnat oʻgʻillar, bitta toʻp bilan ham toʻrt tomonni kuzating“ degan soʻzlarini eshitib, albatta, toʻpni oʻngga, chapga, markazga yoʻnaltirishni oʻrganardim. oʻsha paytlarda „penalti“ deb atalmagan, „11 metrlik“ deb atalgan edi va buni urgʻu bilan zaxira darvozabon oʻqir edi (hali ham eshitganman, „Futbol 70“ telekanalida). Bir marta oʻsha vaqtning toʻpurari bilan tortishib qolgan edim — u „agar toʻpni markazga urgan boʻlsang, gol boʻlgan boʻlar edi“ degan. Men esa unga „agar men toʻpni markazga urgan boʻlsam, shunchaki bosimni oldindan koʻra olgan boʻlardim“ dedim. bu bilan nima deganim shuki — oʻsha davrda ham odamlar „omad“ soʻzini ishlatardilar, ammo keyinroq uning „oʻziga xosligi“ uchun uni hurmat qilar edilar. Chunki oʻsha vaqtda ham Dyubua kabi insonlar boʻlgan — ularning oʻyin uslubi boshqa edi, ammo odamlar koʻzlari bilan koʻrganlarini gapirardilar. Shunday qilib, mening hikoyam shuki, tarixni oʻrganish kerak — oʻsha davrda ham aql va oʻziga xoslik muhimroq boʻlgan, statsitikadan koʻra.

qani oʻsha ajib mayoqchalar yodimda qolgandir — 95-yilning kuzki, Samarqanddagi maydonda, men koʻrgan eng shafqatsiz himoyachini eshitib qoʻyinglar: „oʻshani urmay qoʻymasang, allaqachon gol edi“ degan gaplarni hamma aytardi. lekin oʻsha qoʻpol odamning oʻziga xosligi nima edi? toʻpni faqat boshi bilan halolga olib chiqmas, bir oyogʻi bilan qilsa ham toza urardi — bu esa boshqa oʻyinchilar uchun akademiya edi. oʻshanda ham „omad“ degan soʻzlar ishlatilgan, lekin soʻngra maʼlum boʻldiki, uning „texnikasi“ boshqa narsadir. sizlar Dyubuaning penaltilaridagi 80 foizni omad deb ataysizlar, lekin mening hayotimdan misol keltiraman: oʻtgan mavsumda barcha „juda oddiy“ penaltilarni oʻtkazib yuborganlarimni hisobga olaman, chunki oʻziga xos yoʻl tutardim — oʻngga, chapga, markazga yoʻnaltirdim, darvozabonni aldab chiqqanman. va keyin statistika deydiganlar: „aziz usta, sizning koʻrsatkizingiz 60 foiz“… mana shu koʻrsatkich ham „oʻziga xoslik“, statistikadan koʻra koʻproq taʼsir qiladi. Dyubua uchun penaltilar jamoaning ruhi — bu ularning har bir zarbasi bilan jamoaga ishonch berishdir. sizlar esa raqamlarni koʻrsatib oʻtiryapsizlar, lekin uning oʻyindagi oʻyini koʻrinmayaptimi? toʻpni oʻngga yoki chapga yoʻnaltirishi — bu bosimni oldindan koʻra olish, jamoani oʻziga ergashishga majburlashdir. oʻsha sovuq kuzdagi oʻyinchi kabi, u ham oʻz yoʻlini oʻzgartirmaydi — oʻziga xosligining qimmatini anglatadi.

Ah, qani, bu borada bir narsani koʻrgan edim, chunki oʻzim ham oʻshanikiday yigitman edi. Men uchun Dyubua oʻzining "oʻngga, chapga, markazga" uslubini birinchi marta koʻrganimda qattiq hayratlanib ketgan edim — maydonning oʻzida oʻsha koʻrinishni oʻz koʻzim bilan koʻrdim. Oʻsha vaqtda oʻz jamoam bilan chempionatda boʻlganda, oʻyinchilar oʻrtasida bir gap tarqaldi: "uning teginishi boshqa — toʻp unga boʻysunadi, u esa toʻpga". Statistikani oʻrganar ekanman, lekin shuni tushundimki, uning penaltilardagi 80 foiz koʻrsatkichi boshqa darvozabonlarga qaraganda yuqori boʻlsa ham, asosiy omil uning oʻziga xos uslubi edi. Chunki oʻsha vaqtda ham oʻzimning "oʻziga xosligim"ni qoʻllardim — mening mavsumdagi 60 foizlik penaltilarim mening hikoyam edi. Jamoadoshlarim: "Aziz aka, toza urding, lekin qanday uslub!" deb hayratlanardilar. Dyubua uchun ham shunday — u penaltilarni kiritganda, odamlar: "qanaqa yuqori koʻrsatkich!" deb oʻtiradilar, lekin aslida ularning koʻz oʻngida uning aql-zakovati, oʻyinni oʻqish qobiliyati bor. Yana bir narsa — uning oyoq texnikasi bilan bogʻliq. Odamlar: "nima qilyapti bu?" deb hayron qoladilar, lekin men bilaman, oʻsha 20 metrlik masofada toʻpni yoʻnaltirib urish, boshqa hech kimda yoʻq. Uning uchun bu oʻyin emas, maydonni oʻzgartiruvchi uslub. Qani, oʻzi bilan birga oʻylab koʻring — Dyubua penaltilar seriyasidagi faoliyatini toʻrtta elementga boʻladigan: toʻp yoʻnalishi, darvozabon pozitsiyasi, bosimni oldindan koʻra olish va jamoaga ishonch berish. Va shuning uchun statistikadan koʻra uning oʻyini koʻproq eʼtibor talab qiladi.

Hammasi yaxshi, lekin menimcha, muammo shunday koʻrinadi: ba’zi muxlislar Dyubuaning penaltilaridagi 80% koʻrsatkichini "statsa" deb yozishadi, ammo bu raqam toʻgʻridan-toʻgʻri uning oʻziga xosligini koʻrsatmasdan, umuman olganda yuqori koʻrsatkichdir. Ha, oʻtgan ikki chempionlikdagi penaltilarda 10dan 8tasini kiritgan — bu yaxshi natija, ammo keyinroq koʻpayib ketayotgan penaltilarni hisobga olsak, statistika oʻzgarishi mumkin. Chunki oʻyin sifatlari vaqt oʻtishi bilan oʻzgarib turadi. Menimcha, asosiy gʻoya shu: Dyubua oʻzining oʻyin uslubini penaltilar seriyasiga ham kiritgan. Uning toʻpni yoʻnaltirish texnikasi — bu boshqa hech kimga oʻxshamaydigan hususiyati. Uning uchun bu oʻyin emas, maydonni oʻzgartiruvchi uslub. Va bu haqda raqamdan koʻra koʻproq gapirish kerak. Surxon_fanning oʻzi ham aytganidek, toʻpni oʻngga, chapga yoki markazga yoʻnaltirish — bu darvozabon uchun aldash va jamoaga ishonch berish. Shunday qilib, penaltilarning 80% koʻrsatkichi hech qanday "omad"ga bogʻliq emas, balki uning oʻziga maxsus ishlab chiqilgan strategiyaning natijasi. Va bu boshqa darvozabonlar uchun ham misol boʻla oladi — oʻziga xoslikdan boshlab, oʻyinni oʻqishgacha.