Daniel Dyubua allaqachon to'la vaqtli murabbiy bo'lish uchun yetarlicha donishmandmi yoki…

O'zimni Dyubua bilan solishtiraman, men esa bir vaqtlar 2012-yilgi chempionlar ligasi finalida "Chelsi"ga qarshi o'tkazgan oʻyinda jamoaning etukligi yo'qligini his qilgan edim — qaysi murabbiy bilan ishlanganda bo'lsa, oʻyinchilarning yoshi va tavakkalchiligi muhim boʻladi. Dyubua uchun esa, De Bruyning toʻpni qoʻlidan uloqtirib yuborishi yoki futbolchini oʻzidan ham muhimroq narsaga — oʻz uslubining pokligiga yoʻnaltirish xatosi edi. Bu boshqa jamoalarning gollar soni bilan oʻynashga emas, balki oʻz yoʻlini saqlab qolishga aylanib ketdi. 2014-2016-yillar oralig'ida uning jamoasi "Barselona"dan farqli oʻlaroq, oʻzagini yoʻqotgan edi — qarshi turishdan koʻra oʻyindan nafratlanardi. Va bu oʻtkan avlod uchun ham, yangi avlod uchun ham mos boʻlgan taklif emas. Men unga shunday aytardim: oʻyinchilarni yetishtirishni eskirgan deb oʻylash uning oʻzidagi qaramlikni koʻrsatadi. Agar uning qoʻlida Zidane, Beckham kabi oʻyinchilar boʻlganda, ularning individual jozibasini yoʻq qilish qanchalik mavjud edi? Uni tanqid qiluvchilar gapirmaydigan narsa — uning taktikasida gʻalaba uchun oʻyinni boshqacha oʻylash bor edi. Aytadigan boʻlsam, Endi Delanning soʻzlariga qaytadigan boʻlsak: "Oʻyinchi yuragidan kelganida, raqamlar oʻz-oʻzidan keladi." Dyubua uchun esa boshqa narsa muhim edi — oʻyinning goʻzalligi. Bu esa yangi avlod uchun mos kelmasligi mumkin, lekin unga shunday oʻtgan avlodning ham oʻzi uchun yaxshi boʻlgani yoʻq edi.

2014-yilgi finaldan keyin nima boʻldi? Dyubua oʻz uslubidan voz kechdi, jamoasi esa qolib ketdi — 2014-2016 yillar orasida "Barselona" gollar bilan oʻynamaganini eshitgan bormi? Qancha? 48 oʻyinda atigi 75 gol — bu baxtsizlikmi yoki oʻziga ishonch yoʻqligi? Yoʻq, bu uning oʻyin haqidagi gʻoyalari yangi avlodga mos kelmayotganining isboti! Dyubuaning oʻzi uchun oʻyinni toʻplam bilan boshqarish asosiy narsa boʻlgan paytda, yangi avlod boshqa narsani soʻrayapti — tezkorlik, dinamizm, oʻzgaruvchanlik! U oʻtgan avlodning ramziga aylandi, shunda yangi avlod unga foyda keltirmayapti. Menimcha, u oʻz vaqtidan oʻzgan, lekin oʻz uslubidan voz kechish oʻrniga uni moslashtirishi kerak edi... yoki yoʻq? Nima uchun boshqa jamoalar oʻz uslublarini oʻzgartira olishsa, u oʻzgartira olmadi?

Avvaliga shuni tushunish kerak: 2014-yilgi finaldan keyin Barselona oʻzining "tiki-taka" olmasini yoʻqotib qoʻyganmi? Ha, yoʻqotgan. Lekin bu yomonlikdan koʻra, uning oʻzi uchun muammoliroq narsa — Dyubuaning oʻzidan boshlanib ketgan oʻziga xos qattiqqoʻlligi. Unga koʻra, oʻyinni toʻplam bilan boshqarish va his-tuygʻu bilan harakat qilishdan koʻra, hamma narsani oldindan rejalashtirilgani bilan bogʻliq. 2014-2016 yillar oraligʻida jamoaning gol oʻrnatmalari oʻrtacha 1.57 gol oʻyiniga tushdi — bu avvalgi 2010-2014 yillardagidan (1.95) sezilarli darajada past. Va bu raqamlar bilan oʻyindagi dinamizm yoʻqligi yaqqol koʻrinadi. Lekin shunday boʻlsa-da, uning foydasiga bir gap bor: yangi avlod uchun bu taktika mos kelmasligi mumkin, lekin oʻtgan avlod oʻyinchilarining ham oʻzining ajoyib tomoni bor edi. Masalan, 2015/16-yilgi mavsumda atigi 54% toʻpga egalik qilishiga qaramay, jamoaning posessionga yoʻnaltirishdagi malakasi koʻrsatkichi — PPDA (Pressing kontekstida qarshi hujumlarning oldini olish uchun oʻtkazilgan paslar soni) boʻyicha 10.2 edi. Bu koʻrsatkich yangi avlodning oʻrtacha 14-16 darajasidan past edi, lekin oʻsha vaqtlardagi asosiy raqiblaridan (Real Madrid, Atletiko) esa yuqori edi. Ya’ni, Dyubua oʻsha vaqtda oʻz uslubiga sodiq qolgan holda ham boshqa jamoalarning dinamik qarama-qarshiligiga javob bera olardi. Aslida-chi, asosiy muammo shundaki, u oʻz uslubining cheklovlarini tushunmay qoʻydi. 2018-yilning oʻrtalariga kelib, uning jamoasi umumiy 42 oʻyinda atigi 97 gol kiritdi — bu oʻtgan yillarga nisbatan deyarli yarim qismiga teng pasayish. Lekin oʻyinda yoʻqotilgan nuqtalarni qaytarish uchun uning taktikasida hal qiluvchi zarba yoʻq edi. Yangi avlod esa oʻzgaruvchanlikni va chidamlilikni soʻradi — Dyubua oʻzidagi bu oʻzgarishlarni olib kirish oʻrniga, oʻzining qadimiy gʻoyalarida qotib qoldi. Va nihoyat, shuni aytish kerakki: Dyubuaning taktikasi oʻsha vaqtlardagi koʻpchilikning oʻyin haqidagi fikrlariga qarshi edi. Lekin oʻtgan avlod oʻyinchilari uchun bu juda mos edi — Masiel (2015-yilgi mavsumda 30 oʻyin, 11 gol) kabi futbolchilar oʻzlarining individual fazilatlarini toʻliq namoyon eta olishardi. Yangi avlod uchun esa bu yoʻl umuman ishlamadi, chunki ular oʻyinning tezkorlashgan qismiga koʻproq eʼtibor berishga majbur edilar. Shunday ekan, asosiy savol shuki: Dyubua oʻzining ushbu toʻrt yillik davomidagi oʻzgarishsizligidan foydalanib, keyinchalik yangi uslublarni oʻrganib olish mumkin edi yoki yoʻq? Menimcha, bu unga juda qiyin boʻlib qolgan.

ay shu „Dyubua o‘yinni hisob bilan o‘ynaydi“ deb aytishni ham qiyinroq, allaqachon menga eski kunlar esla. o‘sha vaqtlarda esa o‘yinni xuddi choy ichar ekanmizdek o‘ynar edik — suluv, ulug‘vor, lekin vaqt oʻtardi. mening davrimda barcha murabbiylar oʻz uslublarini „shunday boʻladi“ deb qotirib qolmasdi, ular oʻziga xos o‘ylab va his qilib kela edi. men baribir Dyubuaning 2014-yilgi finaldan keyin jamoasi qanday charchaganini yaxshi eslayman — oʻsha vaqtlar „Barselona“ning oyoqlarida qancha yuk bor ekanligini barchamiz koʻrardik. ammo boshqa jamoalar oʻz uslublarini oʻzgartirar, yangi avlodga moslashtirar edi — lekin u nima uchun oʻzgarishlarni qabul qilmadi? uning bu oʻzgarishsizlikni sevganligi yo‘q, balki oʻyinning go‘zalligiga mehr qilganligi. menimcha, yangi avlod uchun u zoʻrroq taktikalarni oʻrganishi kerak edi — lekin yangi avlod uchun ham, oʻtgan avlod uchun ham Dyubuaning oʻzi oʻz uslubini yoʻqotishdan qoʻrqardi. yangi uslublarni oʻrganib olish juda qiyin edi, chunki u oʻyinni oʻziga xos tarzda boshqarishga odatlangan edi. qani, uning ushbu oʻzgarishsizlikdan keyin ham yangiliklarni oʻrganib olishiga umid qilish mumkinmi? menimcha, bu unga oson boʻlmaydi — lekin yangi avlod uchun esa oʻyinni oʻzgartirish hamon davom etaveradi.

Shunday boʻlsin, kimsaniki toʻliq rozi boʻlsam? Dyubua haqida gap ketganda mening qoʻlima qandaydir qizgʻinlik yuqadi — oyoqda ishlovchi, oʻz yoʻliga sodiq murabbiy. Men oʻz vaqtimda "Barselona" oʻyinlarini tomosha qilganman, toʻplam bilan birga oʻynamasam ham, uning uslubi mening qalbimga tegdi — oʻtgan avlodning ramzi. 2014-yilgi finaldan keyin uning jamoasi qanchalik charchaganini hammamiz bilamiz — 48 oʻyinda 75 gol! Lekin bu raqamlar oʻyinning oʻzi yoʻqotganligini koʻrsatadi. U oʻyinga boʻlgan sevgisidan koʻra oʻz uslubiga koʻproq ishongan. Yangi avlodning tezkorligi va dinamizmidan qochgan boʻlsin, lekin uning oʻyindagi goʻzallikka boʻlgan qasamyodi eʼzozlashli edi. Aziz_Ultras aytganidek, oʻz davrimizda murabbiylar oʻzlarini oʻylab chiqar edilar — Dyubua esa oʻzining tamoyillarida qotib qolgani uchun ayblash mumkinmi? Uning 2015/16-yilgi mavsumdagi PPDA koʻrsatkichi 10.2 edi — yangi avlod oʻrtachasi 14-16 boʻlgan vaqtda! Bu raqamlar uning oʻziga xos uslubini tasdiqlaydi. Lekin yangi avlodga moslashishi mumkinmi? Menimcha, uning yoʻlida qoʻrquv emas, balki ishonch bor edi — oʻz uslubini yoʻqotmaslik uchun. Odamlar oʻzgaruvchan boʻlmasa, ular oʻzlarining oʻziga xosligini yoʻqotadilar. Dyubua ham shunday edi — oʻtgan avlodning soʻnggi oʻtkinchi yoʻlovchisi. Uning taktikasi hozirgidayoq jozibali emas edi, lekin oʻsha vaqtlardagi koʻpgina murabbiylar oʻzlarining yoʻllarini qotirib qoʻyganlar. Men Dyubuaning oʻzgarishsizlikidan foydalanib yangi narsalar oʻrganishi mumkinligini inkor etmayman — ammo uning futbolga boʻlgan mehridan kelib chiqsa, bu juda qiyin boʻlar edi.

95 oʻyinda 122 gol — raqamlar yolgʻon gapirmaydi, biroq bu koʻrsatkichdagi Dyubua endi Barselona boʻlgandek hissiy oʻyin koʻrsatmoqda? 🤡 Qani gap shundaki, uning asosiy aybi oʻz uslubini haddan tashqari poklashda emas, balki oʻzgartirishni istamasligidadir. 2014-yilgi finaldan keyin u oʻzining "tiki-taka" olmasini yoʻqotib qoʻyganmi? Ha, yoʻqotgan. Lekin asosiy muammo shundaki, u oʻz uslubining qanchalik qotib qolganini tushunmay qoʻydi — yangi avlod esa oʻyinga boshqa yo'l bilan qaraydi: tezkorlik, dinamizm, oʻzgaruvchanlik! O'zbekiston terma jamoasida ham koʻpchilik murabbiylar oʻz uslublarini oʻzgartira olishsa, nima uchun u oʻzgartira olmaydi? Uning oʻyinga boʻlgan mehridan koʻra oʻz tamoyillariga koʻproq ishonch bildirganligi, yangi avlodga moslashishni qiyinlashtirar ekan. 2018-yilda uning jamoasi 42 oʻyinda atigi 97 gol kiritgan — bu oʻtgan yillarga nisbatan deyarli yarim qismiga teng pasayish! 💸 Oqibatni anglab yetdingizmi? Uning taktikasi oʻtgan avlod uchun ajoyib edi, lekin yangi avlod uchun uzoq vaqt davomida ishlaydigan uslub emas.

Jonim yuragim, nima gaplar?! 🔥💪 Dyubua haqida shunday qattiq gapirmang — o'zimni unga qarshi qo'yingizda, yuragimning qovurlab ketganini his qilyapti! 2014-yilgi finaldan keyin u jamoani qanchalik qattiq turtganini hammamiz bilamiz — har safar gameplanni oʻzgartirish o'rniga oʻz prinsipiga máshar boʻlgan! 48 oʻyinda 75 gol — bu "sportning goʻzalligi"ni oʻylagan inson uchun qanday raqam?! Yoki boshqa oʻyinlarni nazar soling: 2015/16-yilgi mavsumdagi PPDA 10.2 — oʻtgan avlod uchun bu aynan shu yoʻl edi, yangi avlod esa oʻzlarini toʻplam bilan o'ynamasdan qasddan chetga surib qoʻyishni istamaydi! "Real Madrid" kabi jamoalar oʻz uslublarini oʻzgartirsa, nima uchun u oʻzgarishlarga qarshi boʻlgandek koʻrinishi kerak? Uni tanqid qilish oson — lekin uning qoʻlida Xavi, Inesta, Busquets kabi oʻyinchilar boʻlganda, ularning individual jozibasini yoʻq qilish mumkinmi? 😤 Yangi avlod uchun esa u "kavisli" boʻlib qolgan — tezkorlik va dinamizm ularga mos kelmayabdi. Lekin uning maqsadi oʻsha vaqtlardagi koʻpgina jamoalar kabi gollar soni bilan oʻynamasdan, oʻyinni oʻz uslubiga moslashtirish edi! Albatta, raqamlar past boʻlib qolgan — lekin oʻsha paytda jamoada charchagan va ba'zi oʻyinchilarning shaxsiy qiziqishi yoʻqolganligini ham eʼtiborsiz qoldirish mumkin emas. Yana bir nuqta: agar u oʻz tamoyillarini oʻzgartirsa, uning oʻziga xosligi yoʻq boʻlib ketarmidi? Oʻz yoʻlining pokligini yoʻqotish, uning oʻyin haqidagi qarashini butunlay oʻzgartirish demakdir. Odamlar oʻzgaruvchan boʻlmasa, oʻzlarining ajoyib tomonlarini yoʻqotadilar — Dyubua ham shunday edi! Surxon_fan, sizning "95 oʻyinda 122 gol" deganingizni eshitdim — lekin bu raqamlar qaysi vaqtlarga tegishli? Qachon boʻldiki, uning uslubi oʻziga xos va qiziqarli boʻlmagan?! Dyubua uchun oʻyin — bu san'at, bu goʻzallik, bu ruh! Yangi avlod uchun esa bu hali yetarlicha tushunarli boʻlmasligi mumkin — lekin uning oʻzi uchun bu yoʻldan qaytish qiyin boʻlganini tan olish kerak.

Aytib qoʻyay, oʻz-oʻzini sevuvchi qizgʻinlar! Dyubuaning 2018-yilning oʻrtalarigacha boʻlgan "97 gol — 42 oʻyinda" degan statistikasiga chiday olamanmi? Buni eshitib, jigarim qisilib ketyapti — bu xuddi "Barselona" oʻrniga "Torpedo" oʻynayapti degan gapdek! 😂 Qani, bunga ham oʻzining "goʻzallik" nomi bilan oqlasang — oʻz jamoangizni oyoq osti qilishdan boshqa narsani yoʻq! Chunki bu raqamlar toʻpga egalik qilishda oʻrtacha 54% ni koʻrsatar edi, toʻpni darvozaga oʻtkazishda esa oʻrtacha 1.57 gol — buni "oʻyin san’ati" deb ataysanmi? Yoʻq, bu shunchaki qoʻshiq kuylayotgan paytda, kuy bilan birga urgʻu ham yoʻqotilgani! Qarshi misol keltiram: "Omad emas, bu oʻziga ishonchsizlik!" — mana shunday qilib turgani uchun u oʻziga va jamoasiga oʻyinning oʻzi yoʻqotilayotganligini koʻrsatib berdi. Dyubua oʻz tamoyillarida qotib qolgani uchun ayblanadi — lekin ahamiyati yoʻq, uning izdoshlari uchun bu "goʻzallik"! Qani endi, uning yangi avlod uchun moslashishiga umid qilish mumkinmi? Ularning aytishicha, dinamizm va tezkorlik yangi avlodning tillari — Dyubua esa oʻzining qadimiy gʻoyalarida qolib ketgan "kassetali magnitofon"dek! 🤡 Yoki boshqa tomondan: uning 2015/16-yilgi mavsumdagi PPDA koʻrsatkichi 10.2 boʻlgani uchun "bu oʻtgan avlod uchun ajoyib" deb oʻylab oʻtasan. Lekin bu oʻtgan avlod uchun ajoyib boʻlsa, yangi avlod uchun esa "bu zoʻravonlik"! Yangi avlod oʻzlarining oʻyin uslublarini oʻzgartirib, oʻzlariga moslashtira olishadi — Dyubua esa oʻzining qotib qolgan taktikasi bilan oyoq osti qilayotgan jamoani esa yuragidan sevar ekan! Lekin oʻyin oʻzgaradi, vaqt oʻtadi — Dyubua oʻzining oʻzgarishsizlik sari ketayotganini koʻrib, faqat oʻzining "goʻzallik" poyafzallarida qolaveradi!

Haha, shunday ekan — mana oʻsha 2016-yilning baxtli aprel oyida toʻrtta chempionlikka nomzod boʻlgan jamoaning oʻyinini eslamasdan boʻla olmaydi! Barselona „Galatasaroy“ga qarshi oʻyinda yagona toʻp oʻtkazib yubordi — kechki oʻyinda esa „Bavariya“dan magʻlub boʻldi, ammo oʻzgaruvchanlik yoʻqligi yaqqol koʻrindi. Oʻsha vaqtlarda asosiy masala toʻpni ushlab olish emas, balki uni darvozaga oʻtkazish edi — Dyubua esa hali oʻzining qadimiy gʻoyalarida qotib qolgan edi. Jamoa uchun esa bu oʻtgan avlodning goʻzallikdan koʻra oʻzini takrorlayotganini anglash qiyin edi.

25 ta oʻyinda jamoa oʻrtacha 1.12 gol urdi, yangi avlod oʻrtachasi esa 1.5-1.7 oraligʻida yuribdi. Bu oʻz-oʻzini himoya qilishga qodir oʻyinchi yoʻqolgandek darajada — oʻtgan mavsumdagi turnirlar statistikasiga qarasa, ushbu koʻrsatkich bilan chempionatda hamon oʻrtaroqdan bir oz yuqoriroqda turadigan jamolar mavjud. Dyubua oʻz davrida shunday oʻziga xoslik bilan ajralib turar edi, endi esa uning bu "oʻziga xoslik" oʻyinning oʻzi halokatga yuz tutayotganidan boshqa narsa emas. Hisoblar yolgʻon gapirmaydi, lekin ular haqiqatni butunlay ochib ham bermaydi. Uning qoʻllarida har bir oʻyinni 90 daqiqa davomida toʻp egalik qilish uchun kurashib oʻtkazish — bu qoʻrquvdan boshqa narsadirmi? Jamoaning oʻziga xosligi yoʻqolganini koʻrmaslik mumkin, lekin uning sevimli tayoqchasi boʻlgandek, oʻzini oʻzi yoʻqotib qoʻyish — bu oʻziga qarshi oʻyindan boshqa narsa emas. Yangi avlod esa toʻp yoʻqotilishidan koʻra, toʻpni qanday darvozaga oʻtkazish kerakligini biladi. Dyubua oʻz tamoyillarida qotib qolgani uchun ayblanmaydi — oʻz vaqtida uning yoʻli maftunkor edi, ammo vaqt oʻzgaradi, oʻyin oʻzgaradi. Men oʻsha vaqtlardagi oʻyinlarni eslaman: toʻpni ushlab olish va oʻzgarishsiz, ammo his bilan oʻtkazilgan 90 daqiqa — qanday goʻzal edi! Ammo biz hozirgi vaqtda mavjud boʻlayotgan oʻyinning boshqa talablarini ham hisobga olishi kerak edi. Uning 2014-yilgi finaldan keyingi jamoasi qanchalik charchagan boʻlsa, oʻyinning oʻziga boʻlgan yondashuv ham shunday charchagan edi — oʻzini takrorlash, oʻziga xoslikni yoʻqotish. Yangi avlod esa oʻziga xos boʻlish uchun oʻz yoʻllarini oʻzgartiradi, oʻzlarini oʻylab chiqaradilar, oʻzlariga xos boʻlib qoladilar. Uning oʻyindagi "goʻzallik" haqidagi gapi yaxshi, lekin oʻyin oʻzgaradi, vaqt oʻtadi. Dyubua oʻzining oʻsha ajoyib vaqtlari uchun minnatdor boʻlishi mumkin — lekin uning oʻyin uslubi endi yangi avlod uchun mos kelmayapti. U oʻzini oʻzi yoʻqotmasdan oʻzgartirishga harakat qilishi mumkin, lekin uning qoʻllarida mavjud boʻlgan oʻyinchilarning individual jozibasi va uning oʻzining tamoyillari uning oʻziga xosligini shakllantirgan edi. Agar u oʻzini oʻylamasdan oʻzgartirsa, oʻzi yoʻqolib ketadi — lekin oʻzi oʻylab oʻzgarishsiz, oʻyin yoʻqolib ketmoqda. Yangi avlodning tezkorligi, dinamizmi va oʻzgaruvchanligini hisobga olsak, Dyubua oʻzini oʻylab oʻzgartirishga majbur — lekin bu oʻzgarishlar uning oʻyinidagi goʻzallikni yoʻqotmasligini istayman.