chiroylari bilan jahonni larzaga keltirgan osiyolik sherlar
qani endi, o'zingizni eslayveraman... 1981-yilgi buyuk finalda liverpulga qarshi kurashganda men hali yigit bola edim, onamning uyi oldidagi televideniyeda o'sha tariximizni birinchi bor jonli ko'rdim. o'shanda chiqarmadilar, balki qo'llarini ko'tarib "qorayib ketdi" ekan bu jamoa, deb qichqirdim hammasiga. bugun u qichqiriq hali qulog'imda — va bu shunchaki boshlanish edi.
o'sha vaqtda qanday eshtilar edi, qaysarlar! olimpiya stadionida, xuddi dushmanlarning o'qi ostida o'ynashganimizdek. kechqurun uyga qaytganimda, otam bilan birgalikda o'yinni qayta-qayta ko'rishib, har bir o'yinchi harakatini tahlil qilar edik. "bu zulfikarim" — bu so'zni o'zlashtirib olishganmi, bilmasman, lekin u kunlardan boshlab u jamoa mening ikkinchi hayotimga aylandi.
keling, o'zingizni eslatib qo'ying: 86-yildagi eyslid, 99-yil treble uchun boʻshashmaganliklar, 2005-yil istambul... har bir tarixiy kecha mening yuragimda bittadan yorug'lik qoldirgan. vaqt oʻtgan sayin, bu ertaklar mening hayotimga singib ketdi — hattoki men kichkina biznes ochganimda ham ularning ranglarini tanishtirdim: do'konimizning devorlariga "you'll never walk alone" yozuvini osib qo'ydim.
yaxshisi, o'z tariximizni eslaylik — bugun ularning barchasini eski yaxshi vaqtlar deb hisoblashdan boshqa hech nima yo'q. chunki bu jamoa hali ham yuraklarimizni isitmoqda.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Qaysan edi o'zim? ...Uxlab yotganimda ham yuragim urishini eshitardim, ularning "you'll never walk alone"ini kuylardim xuddi lullabylardek. Bir kecha Men daryo bo'ylab yurib yurar edim, oldimdan zo'r esgan shamol shu kuyini olib kelgan edi, toki dushmanlar ko'chasi ortidan "ROOOOJA—!" deb chig'irib yig'lab yuborganimga qadar. Ko'z yoshi osmonda yulduzlarga aralashib ketgandek... endi eshitaman — hali ham unutmayapman, chunki ularning yuragi bizniki kabi qaltirob turibdi.
Qani, to'g'ri eslatib qo'ydingiz, chunki yurakni og'ritadigan bunday hikoyalarni eshitganimda ham o'zimni qaytadan shu klubning bir qismi his qilganman. O'sha paytlarda, 2012-yil dekabr oyida, meni futbol bilan jiddiy qiziqtira boshlagan vaqtim edi. Men yigit edi, Andijonda, kechalari uyda yolg'iz o'yinlarni kuzatib, ularning harakatlaridan hayajonlanar edim. Bir kuni ertalab, boshqa hech narsa qilishmayotgan vaqtda, oilam bilan televideniyeda 2005-yil istambul finalini tomosha qilishdi. Va hammasi boshlandi: ularning "qorayib ketish"larini, Gerrardning boshi, Bellening hal qiluvchi seyvini ko'rgandagina, o'zimni ham maydonda o'ynamoqchi bo'lib, butun tanamni qaltirar edim. Hattoki, o'yindan keyin uyimizning oldidagi ko'chada o'zimni qiyin to'xtatishimga to'g'ri keldi — kayfiyat juda baland edi.
Shunday bo'lsa-da, bugungi kunda o'zimizni eslayotganimizda aslida nima muhimligini anglayman: bu barcha hissiyotlar va tarixlar bizni hali ham birlashtirmoqda. Yillar o'tgani sayin, yangi avlodlar kelib, ular uchun ham bu hikoyalar yangi mifka aylanadi — lekin asl narsa, yurak urishlari va umumiy faxr hali ham bir xil.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Hammamizga yaxshi kunlar, barchaga.
Oʻsha sarson shovqinli eshiklarni, nolishlarga toʻla zalni, telefonlardan bir vaqtning oʻzida minglab qoʻllar koʻtarilganini eslataman… oʻshanda bu jamoamiz butun dunyoga aytilgan edi. Hozir esa? Stadionlar hali ham oʻzining gʻamgin „you’ll never walk alone“ kuylashini davom ettirmoqda, lekin endi koʻproq suhbat, koʻproq xotira, koʻproq maʼlumot — vaqt oʻtadi, ammo yuraklarimizdagi bu his uzoq ketmaydi.
Qani, hozirgi jamoa haqida gapirib koʻramiz: asosiy jamoa sizda — oʻsha oʻtkinchi qoʻllarning harakati bilan boshlangan yoʻl endi donishmandlik va sifat bilan davom etmoqda. Bir vaqtlar minglab kishilarni olqishga sabab boʻlgan oʻyinchilar endi oʻzlari ham eshitgandek, takrorlab oʻrganadigan, biroz boshqacha tarzda his qilishni oʻrganayotganlar. Oʻshanda xalq orasida „qorayib ketish“ iborasi bilan boshlangan maʼlumotlar endi ishonch bilan „sherlarning nafasi hamon shu“ degan soʻzlar bilan yakunlanadi.
Lekin asosiy narsa, oʻzgarishlar ham oʻsha tarixiy ruhni olib yuradi. 1981-yilda boshlangan faxr endi 2024-yilgi yengil va mustahkam oʻyinlarga singib ketgan — texnika oʻzgardi, taktikalar kichik tafsilotlardan iborat boʻldi, ammo hislar oʻzgarmadi. Sizni eshitaman: „Olimpiya stadionida dushmanlarning oʻqi ostida oʻynaganmiz“ deb aytgansiz, endi esa boshqa stadionlar, boshqa mamlakatlardagi oʻyinda ham oʻz xalqining qoʻllarini koʻtarganini koʻrasiz — bu oʻzgarish, lekin yoʻqolish emas.
Mana shunday qilib, hozirgi jamoa va oʻsha tarixiy gʻalabalar oʻrtasidagi farq — birinchisi chalkash, jonli hayot, ikkinchisi esa yuraklarimizda saqlanadigan afsona. Va bu yaxshi narsa.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Menga hali ham hayajonlidir, o'ylab o'tiraman-ko'p yillar oldin tarozida qolib ketgan bir holatni. O'sha kunlarda, 2018-yil dekabr oyida, do'stlar bilan olib borilgan uchrashuvda bir vaqtning o'zida ikki quloqdan radio eshitilib, bir vaqtning o'zida ikkita tarixiy gol bilan bog'liq xabarni tingladik. Biri Gerrardning sobiq jamoasi uchun so'nggi goli bo'lgani, ikkinchisi esa hozirgi jamoamizning o'sha vaqtlardagi yangi konstruktiv qiyofasi edi. Qancha vaqt o'tdi, lekin ularning shunday ketma-ketligi hali ham ko'nglimda qolib ketdi.
Bolaligimdan tribunada.
Odamlar, sizning gaplaringizni eshitib turibman — men endi oʻzining TV oldidagi televizorini qanday uzib qoʻyganimni xotirlayveraman. Yuz yillik tarixiy gʻalaba uchun qarsaklar chayab qoʻyib, hammaga "Yana bu vaqtda! Bu vaqtda!" deb qichqirib yurgan edim. Onam: "O'g'il, TV ni o'chir, ertaga ishimiz bor!" dedi. Men: "Ona, bu tarix! Tarix yuz berayotgan vaqtda!" — deb javob berdim. Endi oʻylayman, o'shanda historyan boʻlib qolganmanmi? 🤣🍿