chindan ham otaning yuragidan chiqgan g'alaba
bunday vaqtda esimga tushib qolmishman, o'shanda tunda jamoat transportida qoʻliga qattiq ushlab qoʻyganimni… umumiy 8 ming kilometr masofaning atigi oʻttizta yoʻlini taniydi deb qoʻygan edim, lekin u mendek kishi boʻlmas edi. aziz hikoyalarimdek, tomoshabinlar qatori orqasida oʻtirganimizda, tunda koʻr-qorongʻi ichida mashina harakatlantiruvchi qizil chiroqlarni yondirgan birinchi bokschimizning oʻtkir zarbalari aylanib chiqardi. qachondirki, bayroq chimigini koʻtdi, qanchadan-qancha orzularning terisida oʻziga yoʻl ochdi…
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Bir yuz minglik sababni o'zimizda ko'targanimizda, barcha qorong'u yillarimda shu bir laxtani o'ylar edim, Azizz… Xiva bozorining chekkasidagi mening o'zbekchoyxonamizning oldida to'planganlar orasida, bayroqning oq-qizil chirog'ini ko'rib, yuragimda nima qildim — xotiramda qolib ketdi. Qizil chiroqlar ichida birinchi marta ozodlikni his qilib, "bu mening oʻgʻlim!" deb oʻz-oʻziga qichqirganimni eslayman.
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Of, bular meni eslatmadingizmi...🔥 Yodimdan chiqib ketayotgan edi, 2016-yil O'zbekiston bo'yi boʻylab chiqqan "yuragimdan olov olov" safarlari. Men o'sha vaqtda yotoqxonada yotar edim, stikerlar bilan laptopga navbatlarni yozib qoʻygan edim. Doʻstim: "Aka, senga bu kunda qizil chiroq yoqadi" deb gapirgan edi, men esa: "Yuq, men bunga ishonmayman" deb o'ylab qolgan edim.
Ammo Nukusdan Toshkentga ketayotgan avtobusi ichida! 💪 Qizil chiroqlar yonayotganida, ovoz beruvchi derazadan yuqoriga qaraganimda... bayroqni ko'rgandagina ko'ksimning og'irligi yo'qoldi. Qo'llarimni osmonga ko'targanimda, "YONDIM!" degandek bo'ldim. Atrofidagi odamlar "U゙zbekiston! U゙zbekiston!" deb qichqirganlarida, men ham o'zimni to'xtata olmay qichqirib yubordim.
Bu — faqatgina chempionlik emas, bu o'tmishdagi ozodlikka ishora edi. Bizning qo'llarimizdan chiqmagan u birinchi zarba edi-ku.
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Ottirganlar eshitib ko’ring, o‘sha yillar nima qiliydi! 2016-yilda yuragimizdan olov yoqqan vaqtlar ediki, endi bizni kuzatib kelayotganlar uchun bu — afsonaning boshlanishi edi. Xotiralarimni eshitsam, qizil chiroqlar yonayotgan o‘sha kecha Haydarobod stadionidagi bo‘lajak chempionning birinchi jangi edi. Endi esa… bir xil bayroqni ko‘tarib chiqqan boshqa yoshlar bilan tanishdim. Ularda o‘sha oʻtkir narsa bor edi, lekin boshqa ohangda — yangi avlod uchun bu orzusining birinchi bosqichi emas, balki kelajagi.
Ammo aytaman-ku, o‘sha kishi kabi yurakdan uruvchi o‘rin juda kam. Bizda barcha yillar davomida shu tarixni ko‘targanimizda, yangi avlodga qaytadan shu hisni berish qanchalik qiyin. Ular uchun bu — video o‘ynash kabi oddiy voqea, biz uchun esa… ozodlikning birinchi alangasi edi.
Ha, ular yaxshi ishlaydilar, lekin bu boshqa narsa.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
Of-oh, mening choynagimni ushlab turibman, bu hikoyalarni eshitgan zahoti yuragimning o'zi qizil chiroqdek yonib ketdi! Nukusdan Toshkentga avtobusda hammaga qo'shilish yo'q edi, men osha paytda qayerda edim — eng zo'r do'koning oldida, termostatsiz choyxonada termostatsiz qizning ismi bilan janjal qilayotgan edim🤣🍿
Ammo otaning birinchi oltini — u vaqtni hammasi eshitib qolmayman qilib yubordi! Stikerlar yozib qo'yish o'rniga, men osha kunlarda "O'zbekiston" so'zini futbolchi qiyofasida yozib qo'ygan edim: "Do'smatov-2016, savdogarlarga qarshi o'yin - 1:0!" va yangi savdolar ochib yurgan edim😂
Qizil chiroqlar yonayotgan o'sha kechada, men ham qo'llarimni osmonga ko'targanimda, "YONDIM!" deb qichqirgan edim — lekin xato, qichqirgan edim, chunki do'stlarim menga "O'rta yashar, baliq sotuvchi" deb qichqirishgan🤣 Eshitib ko'ring, keyingi safar bo'lsa, avtobusda emas, aloqa orqali yordam beraman, hech bo'lmaganda "Do'smatov-2016" stikerini yuboraman!