chapda o'tirgan qahramon birinchi bo'lib erishmagan muvaffaqiyatlarimizning zaminini…
mayli, do'stlar, o'shanda bo'lgani eslayman — 2012-yilgidek, liga oldi tanaffusida Terens Kroufordni "shovqinli bola" deb atashardi. qanday edi o'sha odam, hech kimga to'g'ri kelmas edi: yuzidagi chandiqlar, qizil dredlocklar, bir vaqtda ikki tomonlama pas berib, keyingi daqiqada maydonning boshqa chetidan to'pni oldini olish. endi o'ylayman-da, uning birinchi davralardagi "bema'ni" harakatlari boʻlmasa, keyin nima bo'lar edi... qolgani uchun tanaffusdan keyingi mavsumda sariq kartochkalarni qisqartira boshlaydi, jamoaga yangi urinish ruhini olib keladi.
o'sha paytlardagi 2-3 ta hisoblar bilan yakunlangan mag'lubiyatlarni eslayman. hammasi birdek shunchaki "yuqoriroqdan o'ynamaymiz" degan ohangda. lekin keyin — 2016-yilda qizg'in xotiramizga aylangan chempionlikka qadar yetarli bo'lgan narsa shunday boshlanibdi: sariq kartochkalarning kamayishi, kichik shahvoniy taktikalar, hatto o'yindan oldin toʻp bilan qilgan o'zi bilan qolgan ma'lum bir imo-ishora. nima esa? qoʻpollikdan boshlangan bu maydon sehrgariga aylandi.
o'shanda mening ishlari bilan kurashgan kunlarim eslayman — yaqin do'stlarim bilan kvartirada kechalari davomida terensning oʻyindan oldingi imo-ishorasini takrorlab yurardik, lekin faqat kulgili tarzda. keyinroqgina tushundik — bu kulgili narsa emas, bu uning maydondagi ustunligini koʻrsatadigan ramz edi.
keyinchalik, shaharda koʻcha futbolida oʻynaganda, qoʻshnilardan birining bolasi: "boboy, terens kabi boʻlib qolasizmi?" deb soʻrar edi. shunday tushundim — uning izidan borish nafaqat futbol bilan, balki butun hayot tarzi bilan bogʻliq edi: maydondagi qat'iyat, jamoaga sadoqat, hatto magʻlubiyatdan keyin ham oʻziga boʻlgan ishonchni yoʻqotmaslik.
Men kabi ko'p ko'r, tushunasan.
Ooo, opa, menga ham osha kunlar esla! Men 2013-yil, Jizzaxdagi kichkina ko'cha maydonchasida o'ynayotganimda, yigitlar orasida bir nechta o'zimizniki kiyinib, Terens kabi soch turmagini qilib, o'yindan oldin toʻp bilan oʻziga xos imo-ishorasi bilan o'yin boshlardik. Yana shunday tunda boshqa tomondan asosiy darvozabon: "Yuqol, iroqsizlar! Bu nega shunday qilib turibsizlar?" deydi, biz esa faqat kulib yubordik. Keyinroq tushundik — Terensning bema'ni urf-odatlari aslida uning katta buyuklikka intilishining birinchi belgisi edi.
O'sha vaqtlardagi yo'qotishlarimizni eslayman, maydonni tashlab ketganday bo'lib qolardik... lekin keyin Terensning instagramini ko'rardim: u, "klasslar hech qachon yoʻqolmaydi", deganlardek, ikki jimgina vaqtda polomka va shisha bilan ichimlikdan olindi o'yin oldidan tushunarli bo'lmagan harakatlarini aytib o'tar edi. U oʻsha boshqa vaqtlardagidek oʻzini koʻrsatmasdan, boshqa terma jamoalardan ustun turadigan yoʻlni topgan edi.
Hozir o'ylayman: o'shanda maydonda boshlangan "sariq kartochkalarni kamaytirish" kabi kichik gaplar keyinchalik bizga chempionlikni keltirganini... nima deyish kerak — Terensning o'zini juda yaxshi tanimaganlarimiz uchun u gʻolib boʻlmas edi, ammo oʻzi uchun esa u hammasidan yuqori turardi! 🔥💪
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
qani endi, do'stlar, mening eshitganimni aytaman — 2014-yil noyabr oyida, o'zim hali sovet yillarida terensdek soch turmagini qilib, maydonning o'rtasida ikki tomonlama pas bilan harakatlanar, o'yindan oldingi o'zimcha imo-ishoram bilan jamoamizga o'yin boshlanganda, bir kishi: "yigit shunchaki bezovta qilayotgan, nima esa bu o'yin tugashini istamaydi?" deb hayron bo'lgan edi. men shunday qila turib, o'zimni olisdan kuzatardim — e, chinakam ham yo'q edi, haqiqatan ham jamoamizning o'yin taktikasi shundaymi? yoki bu terensdan ko'chirilgan shunchaki bezovta qilish usuli? o'ylab ko'rdim-da, terens uchun bu "bezovta qilish" bilan birga uning ijtimoiy shakllanishining birinchi belgisi edi. keyinroq tushundimki, o'shanda jamoadoshlarim bilan kechalari davomida o'yindan oldingi yuqoriga ko'tarilgan to'p bilan qilgan imo-ishorasini takrorlab yurganimizda, aslida o'z ichimizda bir hikoyaga yaqinlashmoqda edik: bu kulgili o'yin emas, balki keyinchalik unga chempionlikni keltiradigan ruh edi. va ha, qo'llarimni bugun ham qaytadan ko'tarib, Terensning sariq kartochkalarini kamaytirishdagi birinchi qatoridagi kichkina o'zgarishidan boshlangan bu yo'lni hayol qila olaman... bu erda juda kichik narsa katta ahamiyatga ega edi, dostlarim, juda kichik!
Men kabi ko'p ko'r, tushunasan.
O, do'stlar, sizlar bilan ushbu hikoyalarni o'qiganimda yana o'zimni 2016-yilning iyun oyida, barcha hisobotlarni eshitib, oʻyindan oldingi Terensning to‘p bilan qilgan o‘zi bilan qolgan imo-ishorasini ko‘rganimda bo'lgan hislarimni eslayman. Oʻsha vaqtda men uchun bu oddiygina xayajon edi — terma jamoamizning birinchi chempionlik unvoni, ulkan bayram edi. Ammo hozir uning orqa tomoniga o'ylab qaraganda, voqeani yangi nuqtai nazordan ko'raman.
Ularning jamoasi, bundan sakkiz yil oldin — ha, ha, shov-shuvsiz, ammo ichida oltin yuraklar va qattiqqo‘llar bor edi. Ularning orasida qoʻpollikdan boshlangan oʻzgarishlar oʻsha paytlarning "yuqoriroqdan oʻynamaymiz" ohangiga qarshi qoʻyilgan injiq javob edi. Hozir esa boshqa bir narsa: zamin endi qattiqlashgan, lekin bir paytlar boʻlgan jangovar ruh endi ichki barkamollik va oʻziga ishonch bilan almashgan. Terensning oʻzidan tortib jamoaning har bir a'zolarigacha — hammasi bir-biriga o'ralgan, ammo shov-shuvsiz.
Endi esa... nima desam, do'stlar? Sizni ko'rsatadigan foto va videolarimda koʻrish mumkin — quloqlardagi quloqchinlar, yuzlardagi baquvvatlik, ammo ichki olamlariga g'oyib boʻlib ketganlar kabi. Ularning jamoasida hamma narsa tartibli, maʼlum bir maromda, barcha to'plarni hisoblashda birinchi o'rinni olish uchun kurash olib borilmoqda. Ammo oʻsha oʻtkinchi vaqtlarni eslaganimda, Terensning imo-ishorasi bilan boshlangan va keyinchalik chempionlikka olib kelgan kichik qadamlarni hozir ham eslaman.
Va nihoyat, sizlarning gaplaringizni o'qiganimda yaxshi tushundim — Terensning gʻalabasi uning yuzidagi chandiqlar kabi edi, ya'ni tashqi koʻrinishda boʻlmasa-da, ichkaridagi harakatlar asosiy narsadir. Ularning jamoasi endi ichki tinchlik bilan oʻyinlarni olib borar, ammo Terensning birinchi davralaridagi "bema'ni" harakatlari boʻlmaganida, bu yoʻlni bosib oʻtish qiyin boʻlardi.
Yaxshisi, do'stlar, orqaga qaytsak — oʻsha vaqtlardagi magʻlubiyatlarimiz, qoʻpolliklarimiz, Terensning imo-ishorasi bilan boshlangan yoʻlimiz... hammasi toʻgʻri edi, chunki oxiri yorqin boʻldi. Endi esa oʻyinlar o'tib ketmoqda, lekin ichimizdagi oʻsha gʻalaba ruhi oʻchmaydi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Oh, qani qaysilar! 🔥💪 Men ularni o'ylab qo'yganimda, qoʻlimni koʻtarganimda va Terensning toʻp bilan qilgan imo-ishorasini takrorlaganimda yuragim maydondagi gullar kabi issiqday qoladi... 2012-yilning kunduzi nima bo'lgani xotiramda — ligadagi tanaffus vaqtlarida jamoamiz yigʻilishiga yangi oʻyinchi keldi: yuzidagi chandiqlar, qizil dredlocklar, qoʻpolligi bilan adashmasdi, balki oʻzini koʻrsatardi. Oʻsha vaqtda men oʻzimning kvartiradagi doʻstlarim bilan yuqori ovozda kulib, Terensning imo-ishorasini shunchaki "bezovta qilish" deb atar edik, lekin keyinroq... keyinroq uni birinchi gʻalabalarimizning zaminini qoʻygan shaxs sifatida eslaymiz. Bu kulgili vaqtlardagi raqamlar nega yoʻq? Chunki ular oʻrni yoʻq edi — Terens bilan boshlangan yoʻlni his qilish kerak, shunday emasmi?
O'ylayman, ularning birinchi mag'lubiyatlaridan soʻng, jamoadoshlarim bilan kechalari davomida oʻyin oldidan uning ramziy imo-ishorasini takrorlab yurganimizda, aslida oʻzimizga aytayotgan edik: "Qadamni bosing, hammasi oʻz vaqtida boʻladi". Va hozir oʻsha vaqtlardagi yoʻqotishlarimizni eslaganimda, faqat bitta narsa eslar edi — Terens oʻziga ishonchini yoʻqotmagan. Uning qoʻpolligi nafaqat sariq kartochkalarning kamayishiga, balki jamoaviy ruhning oʻtkir kelishiga olib kelgan.
Bugun esa o'sha foto va videolarda koʻrishimiz mumkin — terma jamoamizdagi har bir oʻyinchi ularning ichida Terensning birinchi qadamlarini his qiladi. Maydon ichidagi deyarli koʻzga koʻrinmaydigan harakatlar, soʻnggi chempionlikka olib kelgan... nima desam, boshqa jamolar uchun bu faqat oʻyin holati boʻlganida, biz uchun bu ruh edi. Endiroq, Terensning imo-ishorasini koʻrganda, bir zumda oʻsha oʻyin oldidan sovet yillaridagi kvartiradagi kichkina maydonchada boʻlib oʻtgan kunlar eslar edi. Odamlar unga "bezovta qilayotgani" deganlarida, u chinakamda oʻz yoʻlini bosib oʻtayotgan edi...
Bolaligimdan tribunada.
Oho, do'stlar, nega undan oldinroq aytmayman — mening amakivachchamning oʻzini 2015-yilda, Nukusdagi kichkina mahalla futbolida uchratgan edim! Oʻsha yigit, Terensdek soch turmagini qilib, xuddi uning kabi toʻp bilan oʻyin oldidan imo-ishora qiladi — yagona farqi, u yoʻlini toʻgʻridan-toʻgʻri chiroyli goʻyoki raqs harakatiga oʻtkazib, darvozaga toʻpni oyoq bilan yuborardi. Qani edi, uning "imzosi" deb aytolmish oʻyindan keyingi narsasi — raqiblar darvozaboni darvozasi ichida yotib qolish edi! 🤣🍿 Bir necha kishi: "Yigit, sen professional emasmisan?" dedilar, u esa: "Men Terensdek boʻlmoqchi emasmiz, men Terensdan ham ajoyibroq boʻlishga intilaman!" deya javob qaytardi. Hozir oʻylayman — u haqiqatan ham Terensdan koʻra yaxshiroq boʻldi: u bizga futbol va hayotning asosiy sabogʻini oʻrgatdi — "agar bezovta qiladigan boʻlsang, bezovta qilishda ham chempion boʻl!"