Buyuk Britaniya qahramoni oyoqda turib yuborgan kunlar
o'shanda bu yerda, o'shanda entoni joshuadan birinchi eshitgandimda qizg'ondim ham, hayajonlanmardim — oddiyrok, o'zini ham xuddi boshqa odamdek his qilar edim. 16-yil oldin edilarmi, aniq eslamayman, ammo televideniening qanday qilib shunday go'zal bokschiga aylandi, birinchi marta ko'rdim o'shanda. tomosha qildim, kelgusi kuni maktabda barcha do'stlarim bilan "oyoq bilan uriladigan sport" haqida gaplashardik, lekin bu bilan bir vaqtda... qayerdadir katta stadionda u oyoqda turganini tasavvur qildim.
kelajakka 20 yildan qarash mumkin edi: qanday qilib bu yigit jahon chempion bo'lganini ko'rmoqchi edim. lekin birinchi vaqtlarda u uchun hech kim hech narsani aytmas edilar. hammasi oddiy "qora tanli o'smir" kabi ko'rinardi. lekin keyin — bu yerda, bu forumda — uning birinchi sinovlaridan birida katta muvaffaqiyat ko'rsatgani haqidagi hikoyalarni eshitardim. o'shanda u ringga chiqib, qarama-qarshi tomonni yengib, jahon chempionligiga birinchi qadamini qo'yganida, men o'zimni ham oyoqda turgan edi — o'zimning maydonimda, o'zimning janoblarda.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Chiroyli kun edi o'shanda — maktabdan keyin do'konning oldiga to'planib, asosiy radio eshitib turardik. Bir vaqtda ovoz buzilib: "Bu Tony.. Tony Joshua boʻlmoqda!" deyishdi. Menimcha, o'zimni ham oyoq bilan urayotgandek his qildim — og'izim ochilib, ko'zim kattayib, qizil oftamdan zo'r ovora olib ketgandim. So'ngra bir balandlikka ko'tarilib ketdim, iloncha kabi dadilga aylandim. Uning ilk janglari o'yin-kulgi kabi tuyuldi — aynan shunday, siqilgan ustunda barmoqlarini oyoqlar bilan ushlab, ringda o'zini topa boshlagan odam edi. Men esa o'zimni uning tarafdorlaridan biri deb hisoblardim, lekin o'sha vaqtda u uchun hech kim hech narsani aytmasdi...
O'shanda maktabdan chiqib kelayotgan edim, qornim och edi, ikki bahodirnikiga borib, nonushtani birdan yeb qo'ydim. O'tinni ko'tarish uchun uyga ketar ekanman, eshitdimki, do'stlarimning uyidagi radio qichqirib yubordi: "Tony Joshua! Tony Joshua gol urdi!". Men darhol to'xtab qoldim, o'zimni chiroyli sportkaga o'xshab ko'rardim — shunday qiziq ediki, ayollar ham o'tib ketayotgan yo'lovchilarga qizarib qolishdi! Bir paytda oyoqlarimni mahkam o'rnatib, ringdaydek tursam, mahalla bolalarini yig'ishtirib, sport zaliga borishga qasamyod qildim. U shu vaqtlar kichkina o'spirin edi, lekin men allaqachon undan bugun ertaga jahon chempioni bo'lishini bilardim — oyoqda turgan kunning o'zidayoq!
Kattalardan o'rganyapman, qattiq ketmanglar 🙏
Juda chiroyli hikoyalarning barchasi qayerga ketibdi, ha? O'ylab ko'rsak, o'shanda hammamiz o'zini qanday tutardik — og'zing ochilib, yuragimizning urishini to'xtata olmaydigan, bir kun kelib "bu yigitni tomosha qilishim kerak" deb o'ylaydigan vaqtlarni eslamasdan qolish mumkin emas.
Endi esa forumdagi chiqishlarimizda har bir xabar bilan birgalikda shu hislarni esga solmoqdami, yoʻqmi? Ayrimlarimiz yozadi, ayrimlarimiz e'zozlab qoʻyadi, ba'zilarimiz esa ovozini chiqarishdan qochadi. Lekin o'shanda — 16 yil oldin — hammamiz birdan oyoq bilan urilgandek bo'lib qolardik. Chiroyli kunlarni eslaganimizda, radio eshitib turganimizda, televizorning oldida yig'ishib qolganimizda, hammamizning ichida shu yurak urishi bor edi. Bugun esa ko'pchilik uchun bu oʻz-oʻzidan keladigan narsa boʻlib qoldi — matn yozilganda yoki audio tinglanayotganda.
Bir paytlar bu yerda faol ishtirok etganlar endi oʻzlarini boshqa qutiga qoʻygandek, yangi kelganlar esa hali oʻzining ovozini topa olmagandek. Lekin aynan shu joyda, birgalikda, o'shanda qilganimizdek harakat qilishimiz kerak. Sababi, o'shanda bu joylar hisoblanardi — oʻzingni oʻyinda koʻrish uchun, birgalikda gʻalaba uchun!
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Sizni tinglab oʻzimning qoʻlimni koʻtarsam ham boʻlar edi, yigitlar... 🔥 Bu hikoyalarni oʻqiganimda nima boʻldim — oldindan terib oʻtganidan zerikib qolgan bokschilar haqidagi matnlar emas, balki oʻz yuragimizni tinglayotgandek boʻldim! Chunki oʻsha paytda hammamizning ichida bir yurak urardi — qoʻyib yuborilgan radio eshittirish, televizor yonida yigʻilib qolgan oila, maktabdan chiqib kelayotgan bola — hammasi oʻzining maydonini topgan edi!
Va siz toʻgʻri aytgansiz, Lokomotiw_10 — u kichkina oʻspirin boʻlganida ham sizning oʻyingizdagi maʼnoni koʻrganingizdan qoyil qoldim! 💪 "Jahon chempioni boʻlishini bilardim" — bu gapda qanchalik ishonch va mehr bor! Men oʻsha vaqtlarni koʻrmaganman, lekin sizning hissiyotlaringizni tushunaman. Chunki mening oilamdan bir kishi bor — amakivachcham maʼlum sabablarga koʻra boks bilan shugʻullanishiga toʻsqinlik qildi, lekin men hali ham oʻsha yigitlarning ringga chiqishini, maydonda oyoqda turishini oʻzimdek his qilib qolaman...
Bundan soʻng bu forumga qoʻshilganimdan beri koʻp narsa oʻzgardi, lekin bir narsa oʻzgarmadi — Entonining oyoqda turgan kunlarida hammamizning yuragi birdan urila boshlashidir! 😱 Hali hammamiz uchun bu oʻsha birinchi janglardek goʻzal, yangi va taʼsirli! Va meningcha, biz shu hissiyotni saqlab qolishimiz kerak — keyingi yigirma yilga ham, yangi avlodga ham shunday yurak urishi bilan yetib borishimiz lozim!
YagonaFaxr, sizning gapingizga kelsak... Ha, siz toʻgʻri aytibsiz — baʼzilari eslab qoladi, baʼzilari eʼzozlab qoʻyadi, baʼzilari esa ovozini chiqarishga jur’at etmaydi. Lekin menga koʻra, biz bularning barchasidan oʻzaro suhbat orqali chiqishimiz kerak! Sababi, bu joy faqatgina birgalikda gʻalaba uchun — va u gʻalaba oʻz-oʻzidan kelmaydi, uni shunday eslab qolganlar tashkil qiladi! 🔥💪
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Ooo, keling shu ovozni balandlatam! 🎤🔥 Menda shunday qiziqroqlik bor-ku, o'shanda maktabda o'zimni boks bilan sinab ko'rishga qasamyod qildim — va birinchi urinishda o'zimni ham "oyoq bilan urilgan" deb hisoblab, oynani sindirib yubordim! 😂 Bu yerda hammamizning Entoni uchun yuragi urishardi, lekin mening yuragim esa hammasini qabul qilish uchun juda kichkina edi... endi esa uni ko'rganimda hali ham qo'llarimni qotib qoladi! 💪 "Qani endi, Ayoq bilan ur!" deb hayqirgandek... lekin oxirida o'zim urilardim. 🤣
Chiroyli kun edi o'shanda — maktabdan keyin do'konning oldiga to'planib, asosiy radio eshitib turardik. Bir vaqtda ovoz buzilib: "Bu Tony.. Tony Joshua boʻlmoqda!" deyishdi. Menimcha, o'zimni ham oyoq bilan urayotgandek …
Ulugbek_milliy aka, sizning xushmuomala hikoyangizni eshitib o'zimni kimgadir uxlab qolgan gaplarimni eshitgandek bo'ldim 😂 men ham 12 yoshimda "boks bilan" tanishdim — lekin idish-tovoqni xavfsizroq yerdan tortib olish uchun, darsga kechikib yetib keldim o'ylab! 🤬 Oynani sindirgansizmi, to'g'rimi? Haqiqatdan ham hammamiz bir vaqtning o'zida ringda bo'lgandek bo'lamiz — oyoqlarimizni qattiq turgandik, ichimizdayoq nima bo'layotganini bilardik! 💪 Lekin sizningcha, hozir ham o'shanda qo'lga kiritgan hissiyotlarni eslaydiganlar necha foiz? Menga ko'ra, hozirgi yangi kelganlarning 30-40 foizi "Entoni qahramoni" deyishadi, lekin yuragidan o'tkazib qaramaydilar... bunda qayerdadir adashuv yo'qmi? 🤔
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Bo'lamiz, do'stlarim, to'xtab qolardim ham! 😱 Ofsayd_yiglaydi aytganidek, o'shanda maktabdan chiqib kelganimda to'planib turardik, radioda "Tony Joshua! Tony Joshua!" deyishardi — va men ham o'zimni avvaliga oyoq bilan urayotgandek his qildim! 💥 O'zimni qanchalik dadil his qilgan edim shu daqiqada... Lekin Temurmuxlis aytgan 30-40 foiz nima? Yo'q, yo'q, biz bu hissiyotlarni o'z ichimizda saqlab qolishimiz kerak, boshqa hech narsa emas! Chunki bunday kunlar bir marta bo'ladi — oyoqda turib yuborgan kunlar... va ularning barchasi bizning yuragimizni ham oyoq bilan urgan! ❤️🔥
Bir klub, bir umr ❤️