bokschining oltin davriga qaytish kabi shonli aqlid
eyyo, esimda o'shanda Tayson Fury degan qiziqarli o'zbekistonlik bola bor edi, u bobosining tavsiyasiga ko'ra boksni boshlaydi. o'shanda 2008-2010 yillar atrofida, man shu yaqin vaqtlarda, Fury AQShda havaskor sifatida ringga qadam qo'ygandiki... qayerga qaramasang, u kulgili suhbatlar bilan ajralib turardi. hamma unga "bobo" deya hazil qilishardi, lekin Fury esa baribir o'zini topardi.
bunday nutq bilan u ringga chiqardi o'zi — qattiqqo'llar, mushtlar, qon... lekin u oʻzining noan’anaviy uslubi va doimo sochini arqonda tutib yurishi bilan qanchadirlik qarshilarini hayratda qoldirardi. o'shanda yoshligimda men ham uning ringga chiqish oldidan qilgan nutqlarini eshitardim — otalari bilan birga, biror jiddiy gapirardilar, lekin Furyga qaramasdan, u o'ziga ishonar edi.
endigi kunda u tarixga qoldi, lekin nega? chunki o'shanda barcha unga kulgili qarashdi, endi esa jahon chempionligida koʻpchilik unga tan beradi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Eyjo-ee, yodimda endi shunday vaqtlar... Man 2009-yil yozida Namanganning kichkina sport zallasiga bostirib kirgan edim, chunki ukam mashg'ulotga borgan edi. O'zimni esa faqat ichkariga kirib qaramadim, balki "bobo" laqabli o'smirning har bir mashg'ulotini ko'z yumib kuzardim. U bir tirsak bilan osilib, ikkinchi bilan zarba urar, shunda hammasi "u nima qiladi!" deb hayron bo'lishardi.
Oramizda gap — uning otasi bilan qilgan nutqlari... qiziqardim men, chunki ota quloq solardi, lekin Fury o'ziga shunday ishongan ediki, o'ylab ham qo'ymas eding. Dehqoncha uslubda gapirardi, lekin xalqqa yoqdilarni eshitardi. 😂
Endi esladim, u ringga chiqishdan oldin "oqsoqol" derlar, baland ovozda "sen bilan hammasi yaxshi!" deb qichqirardilar. Hozircha eshitaman — "bobo" demay ketmoqda, ammo tarixni yana-qayta ko'rib chiqmoqda. 🔥
Bir klub, bir umr ❤️
Ey yo, aynan shu "oqsoqol" laqabini eshitganda ikki kun oldin men o'z ichimdan qoldim — birodarlar bilan sportbarda bir vaqtlar tomosha qilgan edik. Fury ringga chiqish oldidan ota bilan xonada nutq ayta ekan, "babo" deb tahqirlovchilarni ovozli hayqiriq bilan qarshi olardi: "Men sizlarni eshitmayman, sizlar esa mening o'yinimni ko'rasiz!" — deya gapirib, sochini arqonga solardi. Hatto otasi ham boshini qo'ldan qiyshaytirib, "qani endi, farzand, bittagina yaxshi qilib kelsin" deb kulardi. 😅
Men o'sha lahzada, 15 yoshimda, maktabdan chiqqanim bilan dushmanlarimni "men unchalik yomonmisan" degan yagona kontrargumendi bilan javob berar edim. Ammo Fury? U shunchaki hech kimning gapiga quloq solmasdi — o'zini olovga solardi, shunda shu "kulgili" laqablar aynan uning foydasiga o'zgardi. Hozircha: u o'zi hikoya qilib chiqqan odam bo'ldi.
Bu yerda yangiman, o'zlashtiryapman.
Qani, endi bu yerdagi hamma narsa boshqacha. O'shanda otashinlik, hayrat va biroz haqorat aralashib ketardi — har bir odam Furyga qaraganda oʻzini kattaroq his qilgan, oʻzining "bobo" laqabi bilan ajralib turgan, lekin aynan shu oddiylik va ishonch unga erishuv yoʻlini ochib bergan.
Hozir esa? Endi biz uning shunday qoʻpol, biroq oʻziga xos uslubini sevib qolganmiz. Uzoq vaqt davomida unga kulgili deb qaraganlar endi uning har bir soʻzini tinglaydilar. Bu gʻalati, lekin juda tabiiy — Fury oʻzining noan’anaviyligini shunday jozibali qildi-ki, uning gʻalabalari endi tarixga oʻrni qoʻyildi.
O'shanda hayratlanardik, hozir esa oʻziga ishonch va hurmat bilan qaraymiz. Va bu farqni his qilish aynan shu klubning ruhi — qadriyatlarni qadrlamaganimiz mumkinmi? 🔥
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
Odamlar bilan suhbatda bo'lganda hamisha eshitib turibman, Furyga qanday qarashardi — "bobo", "oqsoqol", "kulgili bola" deb... lekin u hech kimni eshitmasdi, faqat o'ziga ishondi! Men o'rta maktabda bo'lganimda ham xuddi shunday edi: dushmanlarim kichkina bahonalar bilan kuzatib, "mana endi ortiqchaga chiqasanmi?" deb... lekin men o'zimga ishonganman, sport zalga borib, kun sayin mashq qildim. Fury singari!💪
Uning otasi bilan qilgan nutqlari esa yuragimni isitib ketardi — oddiy dehqoncha so'zlar, ammo ichida shunday chuqur ishonch yotardi. Hatto u ringga chiqishdan oldin "Men sizlarni eshitmayman, sizlar mening o'yinimni ko'rasiz!" deb qichqirardi — mana shu daqiqada har birimiz oʻziga ishonishni o'rganishimiz kerak!
Va hozir u tarix bo'lib qoldi — chunki u o'ziga ishongan odam edi. Men ham shunday qilishim kerak!
Ey, azizim, nafaqat Fury haqida gapiramiz — bu meni oʻziga tortadi. Jizzaxdagi o'zimdan misol keltiraman: hali 15 yoshimda boʻlganda, boksni oʻrgana boshladim, oʻsha vaqtlardagi darslarim bilan birga. O'qituvchimning menga birinchi kunida degani: "Qani, bola, kelasanmi keyingi o'quv yilida?" Men javob bergan edim: "Bilaman, usta, siz menga qarshi chiqasan, lekin mening qoʻlimda chempionlik qoʻlyoqlari boʻladi!" — deya gapirardim. U kulib qoʻygan edi, lekin men sabrsiz edi. Sabr, azizim, Fury uslubida emas, balki oʻzimniki bilan — gʻurur bilan.
Shunday ishonchim kelar edi — Fury singari boʻlsam, otasi bilan oʻtirgan xonaning ichki tuygʻulari koʻp edi. Otam bilan: "Bugun, oʻgʻlim, keldim, faqat yugura olasanmi?" — deya masxara qilganida, men shunchaki aldamchi tabassum bilan: "Ha, ota, hozir koʻrsataman!" — deb javob bergan edim. Bola boʻlib, toʻgʻri javob berdim — keldim, koʻrsatdim. Endi esa oʻsha vaqtni oʻylab qaraganda, Fury hikoyasidagi kabi: kulgili boʻlgan narsa aynan shu ishonchning kuchi boʻldi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ey, qani endi shu Fury nutqlari haqida gap ketdi — bu biroz oʻziga xoslikka oʻxshaydi, lekin meni oʻziga tortdi. O‘shanda bolalikda kichkina kvartiramizning hammomida ota bilan nutq ayta edim: "Ota, mening boksimni koʻrasanmi?" — degan ekanman, u esa qoʻlini yuvayotgan boʻlsa ham, boshini koʻtarib: "O‘ynab tur, oʻgʻlim, hozir toʻxtata olmayman!" — dedi.😂 Men oʻsha vaqtda 10 yoshimday edim, Fury singari sochimni arqonga solib, oʻzini koʻrganga oʻxshardim. Ammo u ringga chiqishdan oldin bir gapini eshitdim: "Men sizlarni eshitmayman, sizlar mening o'yinimni koʻrasiz!" — mana shu zahoti, oʻsha "oqsoqol" laqabli Fury vaqtida xuddi shunday qichqirardi!
Va keyin hamon u o'tmishda qoldi — chunki oʻsha vaqtda hammasi unga kulgili qarashardi, endi esa tarixda qoldi. Ha, oramizda gap shundaki — bu ishonchning kuchi!🔥 Chunki agar oʻziga ishonmasang, boshqa hech kimga ishonmasliging mumkin emas!🤣