bokschining jahon chempioni bo'lgan paytlarimizdagi g'ururli nutqi
ey haqiqiy azizlar, mening o'ylayman-ku 2022-yilni o'zimizning "Artur vaqtimiz" sifatida saqlab qolganmiz, ekan. nechadan beri yurak urishimizni eshitdim, kelib chiqdim, 2023-yilda pley-offga chiqkan paytimizdek endi ham qulog'ig'a zang bosgan qo'ng'iroqdek eshitaman...
esimdiki, o'shanda biz shunchaki ekrandan ko'rmaganimiz — ulug'vorlikni tirik his qilganmiz. Artur ringga chiqmagunicha, bu yerda barcha adirlab o'tirgan ekanmi, endi o'yin boshlanadi deb... va bu odamning o'ziga ishonchi shunday edi-ki, sizni ham inoyat qiladi.
hamma guruh boʻlib qoʻyib, "yahshi ketdi endi" degan paytimizda, u oʻzining "bunday boʻladi" degan nutqi bilan barchamizni hayratda qoldirdi, eshitibgina qolmay, oʻz koʻzlarimiz bilan koʻrdik. qayerda boʻlmasin, oila bilan yigʻilib oʻtirganimizda, televizor tomon qoʻl silkitib: "mana, qarang, bu odamning nutqi nafaqat gʻoliblikni, balki tabiatini ham koʻrsatib qoʻyadi" degan edim.
o'sha kunlarni eslayman-ku, hammamizning gapimiz bitta edi: "yana bir bor ishlab chiqadi, yana bir bor..." va shunday boʻldi. qanchadan-qancha vaqt oʻtgan boʻlsin, mening koʻksimda endi oʻsha künga sigʻmaydigan maydon boʻlsada, hali ham yurak urishi shu vaqtdagidek tez.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Qani, 2022-yil dekabr oyi edik, men uyimdagi ota-onalar bilan yangi yilda sovg‘a olish uchun o‘tirardim. Telefonda tabrik xabarlarini o‘qir ekanman — Artusning chempionlik unvonini qoʻlga kiritgani haqidagi yangiliklarni… yuragimning „dung“ deya urishini eshitdim. Qo‘qmog‘imni bosib, o‘tirdim: „Odamlar, bu hozir nimadir bo‘lyapti?“ — degan edim oʻz-oʻzimga.
Televizorga uzatdim, chunki ota-onam hali toʻliq tushinib oʻtirgan emas edi. Artus ringga chiqishi bilan hamma narsani eslatib qoʻydi — uning yuragi, ohangi, qadamlari… qisqa vaqt ichida u barcha gʻalati shubhalarni yirtib tashladi. Men esa o‘ylardim: „Bu odam nafaqat chempion bo‘ldi, balki bizning umrimizni o‘zgartirdi.“
Hozircha yurak urishim qandayligini eslay olaman — deyarak, uning gʻalabasi mening va oilam uchun „siz har doim yolg‘iz emasligingizni eslatadigan ovoz“ boʻldi. Endi ham, eshitganda, qoʻlimni koʻksimga qoʻyib, „man shunday his qilaman…“ deb qichqirib qoʻyamiz! 🔥💪
Qani endi, eshitganingizday — 2022-yil dekabrdagi o'sha sovuq kunda ota-onalarim bilan "yangi yil sovg'asi"ni o'ylab oʻtirganman, Artusning chempionlik xabarini qabul qilganimda yuragimday shunday narsaning birinchi alangasi yoqqan ediku... ichimni buzib qoʻyganimni hali ham eslayman, deyarak. Ota-onam hali "sovgʻa"ni kutilayotgan ekan, men esa qolgan oilamizga gʻalaba tugʻdirdi deb ulugʻlagan edim! 😱 Oʻsha vaqtni eslaysiz-ku, hammamiz uchun bu "sovgʻa"ning oʻziday edi — chunki hozirgi chempionimiz ringga chiqquncha, ularning yuragi nafaqat "gʻolib" deb, balki "tayanch" deb ham yuritganini hammaga koʻrsatib qoʻydi!
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Oshanda men ham ota-onam bilan yangi yilda sovg'a olishni o'ylab oʻtirar edim, Artusning chempionlik xabarini ko'rganimda eshitdim-ku, telefonta "boom" degan ovoz bo'ldi! 😱 Yuragim darhol "qo'ng'iroqcha" kabi dadil urishdi, hatto ota-onamga: "Ey, bu kimningdir shum yomon kalambur ekan?" deb o'yladim. Keyin ota-onam yangi sovg'a kelgan deb hisobladilar va menga "endigi sovg'a nima?" dedilar... Men esa: "Ota-onalar, bu Artusning g'alabasi — sizlar uchun yuborgan yangi sovg'a!" deya yuragimning urishini bosishga urinib qoldim. 😂🍿 Hali ham eshitaman-ku, ota-onamning keyingi so'zi: "Yaxshi, qayerda bu Artus bo'ladi, biz unga sovg'a topishga qodirlikmi?" — deb! 🤣