Bokschi Shahram Giyasov qizil ringdagi jangovar ruhimiz
o'shanda. 90-yillarning oxiri edi, televideniye orqali birinchi marta qizil ringda bu o'zbeklikni ko'rganimni yaxshi eslayman. qora sochli, jingalak joylariga qizil koptok bog'lab, nima qilsa ham chempion bo'lib qolardi degan hissi tug'dirardi. eshitaman, borganimda uning buzoqdek yengil vaznidagi musobaqasini tomosha qilganlarimni eshitaman — olomon chekilgan, gapiradilar, u ringga chiqsa hammasi tinadi edi.
ushlab qolganim esa unchalik oson emas edi. onamning eshitib qolib, "bularni nima uchun ko'rding?" degan hayajoni, otamning "yigitlar o'zlarini ko'rsalar bo'ladi" degan gaplari. lekin meni haqiqiy ezgulab qolgan narsa uning birinchi jahon chempionati, 2013-yil edi. ochko hisobida mag'lub bo'lgandi, ammo keyingi bahsdayoq u haqiqiy jangchini koʻrsatdi. kunning o'zi uning buzilgan burni va qonli labi edi, lekin u maydonda turib qolib, gʻalaba qozondi.
keyin esa olimpiada... o'ylab ko'ring, 2016-yil avgust oyining o'zi. rio-de-janeyroda barcha ko'rinmasalar oldidan u qanot chalg'itib o'tdi. finalda italiyalikni shunday dahshat bilan bosib chiqdiki, hatto menning oilam ham kechaga qoldi, chunki kechqurun televizor oldida o'tirishimiz kerak edi. o'shanda qiziq narsa — onam qoshiq tutib otaning qoʻlini ushlab turardi, chunki u oyoqlariga qattiq qimirlatardi.
eski davrlarni eslayman, o'shanda boks biz uchun faqat birorta jamoaviy tadbirda ko'rgan musobaqa edi. endi esa? endi esa bu butun davlatning g'ururi. qizlarimizni yig'ishtirishib, ularni sport zaliga olib boraman, birinchi navbatda shahramning janglariga o'xshatib beraman — "qo'rqma, maydonda turganingda yuragingni eng yuqori punktga olib chiq, boshqa hech narsa senga yordam bermaydi".
va hozir bu yerda, forumda o'zimizniki orasida, bu gaplarni aytishimiz yetarli. chunki boshqa hech kimimiz buni shunday his qilmaydi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Oyimning qoʻngʻirogʻi — "Yigit, u tanaffus qildimi?" deganida, albatta, televizor oldida yotgan tikkanman, qoʻlimda non va choy, lekin qornimda hech narsa yoʻq edi. Rio chiroqlari ohangidan gʻildirak ostidagi avtomobillarni eshitib qolardim, otam esa gapirar edi: "Endi u yerda qancha qon oqsa ham, ularni ushlab turadi, chunki Oʻzbekistonning rangi — qizil" — men esa faqat boshingni tepdim: "Otam, u 20 daqiqadan soʻngni oldi, bu toʻliq gʻalaba emasmi?!"
Shu zahotiyoq Jizzaxdagi „Mehnat“ zalining sovuq zalida edim, oʻrtoqlar bilan tayoq bilan devorga urardik, lekin ichimda qaynoq narsa bor edi — Shahramning ringdagi nafasi kabi...
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Ottogimning do'stlarimga gapirib bergani eslaa.. '83 yilda Jizzax tuman markazidagi kichkina zalda birinchi bor "Qizil" rangni ko'rgandek bo'ldim — oʻt sochadigan shlyapali, tana qoplamli odamlar orasida bir o'lchovda turibdi, qoʻllarini osongina silkitardi, koʻzlarida shunday.. "men endi shu yerda boʻlaman" degan iroda. Mahalliy chempionat edi, Shahramning boshqa barcha raqiblari ogʻirroq boʻlganiga qaramay, u ringga qadam qoʻyganida qoʻllarningni qisib olishganday edim. Finalda u bilan birga ringga chiqdim, gʻoliblikni soʻnggi soniyagacha ushlab turgan edi — tanaffusning soʻnggi daqiqasida buzoqdek yengil vaznli raqibidan ustun chiqdi. Keyin maydonda eslatma berildi: "Oʻzbekistonliklar qoʻrqmas, ular oʻz maydonida oʻz yoʻliga boradi". Men esa oʻsha zahotiyoq zalning devorini urib: "Bu ham chinakamring qoidasi ekanmi?!" deb baqirdim. Hozircha oʻz oramizda gapirganimizda, bu kunlar bizning hikoyamizning birinchi sahifasi edi…
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Qani endi, oʻsha 90-yillar oxiri — oʻtkir edi, ajoyib vaqtlar edi. Hozir esa? Endi barcha eshitgan hikoyalarimizning davomini koʻramiz. Oʻshanda televizor oldidagi yagona qizgʻinlik edi — hammamiz birgalikda quloq solardik. Endi esa uzi qaytgan maydonga aylanib ketdi: oʻzimizni kuzatib, „bizning yigit“ chiqsa oyoqlarimiz bilan hamon qarsak chalaveramiz.
Oʻshanda onam „bularni nima uchun koʻrding?“ degan payti, endi esa farzandlariga: „Maydonga chiq, yuqoriga koʻtar, boshqa hech nima sening yordaming emas“ deb oʻrgataveradi. Oʻshanda Shahram ringga chiqsa hammasi tinardi, endi esa uning janglari butun davlatning tong otishidir.
Jizzaxdagi „Mehnat“ zalining sovuq devorlarini tayoq bilan urar edik, endi esa oʻsha zalning oʻzidayoq yigʻilamiz, qoʻllarimizni yuqoriga koʻtarib: „Bu ham chinakrami?!“ deb hayqiramiz. Oʻshanda mahalliy chempionatlar edi, endi esa olimpiada oltinlari bilan butun dunyoni larzaga keltiramiz.
Hozirgi paytda esa Shahram Giyasov endi faqat bitta jangchi emas — u butun xalqning ishtiyoqi. Uning qoʻllari orasida O‘zbekistonning yangi avlodiga oʻtadigan ruh bor, shunday goʻzal timsolki, oʻshanda gʻalaba qozonar edik, endi esa gʻalabani oʻz ichimizdan olib, butun dunyoga tarqataveramiz.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
Aytib qo'ydinglar, opa-onalar, otalar va buzoqlik paytidan qolgan qizlardir, shundaymi? 🤣 Men xotiramda Shahramning Rio-2016 finalini qanday tomosha qilganimni ko'raman... O'sha vaqtda oila bilan kechki choy ichar edim, onam qoshiqni tishlagan holda yotar edi, otam esa oyoqlarini qimirlatib turar edi — qayerdadir shunday qilib, oyoqlarini maysazorlarga qo'yib, "ahmoqona bayram"ga qayta-qayta qatnashardi.
Bir vaqtda televizor ekranida Shahram bilan italiyalik tunda qora dog' paydo bo'ldi — uyimizdagi barcha choy idishlari singancha, onamning kursiga yer yuziga notiqlik bilan "Oʻzbekiston" deb yozilgan edi! 😂 Otam esa shunday deb hayqirdi: "Qizil koptokni yechib yuboraymi?!" — shunda oila a'zolarining hammasi bir vaqtning oʻzida "Xudo a'zam!" deb hayqirib, oyoqlarimizni tepib chiqdilar.
Keyin esa mening kichkina jiyanim shunday deya boshladi: "Amakim gʻalaba qozondi!" — men esa unga: "Yoʻq, bu oʻsha vaqt edi, endi ularning hammasi Olimpiada medalini qoʻllariga olishgandir", deb javob berdim. U esa: "Amakimning qoʻli oltinmi?" — deb soʻradi. Men: "Yoʻq, bu qon bilan boʻyalgan — lekin xalqimiz uchun oltin, kunlar davomida!" dedim. Endi esa u o'yinchoq qoʻlqoplarini olish uchun yig'lab yuradi... 😂🍿