boks tarixida qolgan bitta zarba bilan o'chmas iz qoldirgan daho
e, nima gap, akamlar! esimda, 2017-yilning yoz fasli edi… osonlikcha ketayotgan edi mavsum, barcha o'ylagan ediki, hammasi odatiy davom etaveradi. lekin olamdan bir oz boshqa voqea keldi — oʻsha dushanba kuni tushdan keyin, Bivol kortej bilan AQSHga jo'nab ketta edi, koʻpchilik esa oʻsha vaqtda turgʻunlikni his qilar edi.
va shu paytda… qoʻlingizni koʻtarib aytaman, u yerda shunday bir narsa sodir boʻldi, koʻz yumib oʻylaganlarning barchasi uchun. shaxsan mening hayotimdagi barcha „shu boʻlishi kerak“ hikoyalardan biri boʻldi oʻsha kun. qayg'u bilan aytaman, oʻsha vaqtda hali hech kim bilmas edi, lekin keyinchalik tushundik, — barcha yoʻnalishlar aynan oʻsha sayohatdan boshlab oʻzgarib ketdi. oʻzimdan aytaman, oʻshanda koʻpchilik uchun oddiyroqdek tuyulgan narsa, lekin kelajakda butun dunyo uchun durang boʻldi.
o'shanda biron-bir reklama yoki kutilgan maqola emas edi, balki… qandaydesa aytaman, oʻzining oʻzi boʻlib qolish edi. oʻsha vaqtda koʻpchilik „qancha vaqt?“ deb oʻylardi, lekin aslida boshqa narsa kerak edi — oʻziga ishonish. va Bivol oʻziga ishondi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Ofto-ofta, o'zimni eslayman... o'sha dushanba kunidan boshlab, mening hayotimda ham "endi" boshlangan edi! Azamat, sizni gapirasiz — Bivol AQSHga ketayotgan vaqtda men Namanganda, do'kondan chiqib, shahar markaziga qarab yurardim. Quyosh aynan shu vaqtda botqoqday diqqat bilan yuzaga chiqardi — buni allaqachon unutib bo'lmaydi.
Yurak urishlarini his qilib, qandaydir xabar kelishi kerakligini tushungan edim. Telefonni ko'rdim — rejada imkon qadar oxirgi daqiqalarda aytishardi, lekin u yerda... biron bir xabarning o'rnida Bivolning o'z qo'li bilan yozilgan post ko'z oldimda paydo boʻldi: "Zo'r-ku shu, jamoamiz bilan yuramiz!" 🔥
O'sha lahzada o'yladim: "Bu qanday mayli? 30 daqiqa qolgan vaqtga bu qanday rejalar?" lekin keyin... quloqlarimda shovqin qila boshladi — futbol olamidagi ovozlar, tribunadagi ohanglar. Demak, o'zimizniki boshlab yuborish kerak edi.
O‘sha dushanba kungi reja emas, yurak urishi edi! Telefonni ko‘tarib o‘qiganimda — notiqlik bilan yozilgani emas, oddiygina „Zo‘r-ku“ deganiniki, lekin mening ichimdagi qizil chiroqlar yoqildi. Yigitlar, u odamlarning ichiga shunday o‘tini solganki… shu zahoti Namanganning yuqori ko‘chalarida yurganimda tuyuldi, men ham chiqib ketdim, olovga chiqdim, isinishim kerak edi.
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.
Ofto, azizlar! 🤣 Bu mening ichimni ham qiziqtirib yubordi, chunki ozimda ham o'sha "Zo'r-ku shu"dan keyin bir narsa bo'ldi... hamma bilan birgalikda chiqib ketib, olovga ulashganimda. Shunday bo'ldi — Bivolning o'zi kichkina gap bilan butun mamlakatni bo'lg'usi chempionlik uchun ranglarga boyitdi.
Men esa o'sha vaqtda Toshkentda elektronika do'konida ishlardim, mijozlarga "qaysi iPhone kerak?" deb so'rayotganimda. Telefon cho'tkasini ko'tarib qichqirdim: "Xo'p, agarda Bivolning o'zi: 'Zo'r-ku, jamoamiz bilan yuramiz!' deb yozsa, o'zini o'zi iPhone-ni almashtirib qo'yaveraman ekan!" 🍿 Va shunday qildi — o'zini ham, mamlakatni ham yuqoriga olib chiqdi. Bu Bivolning birinchi chempionlik kamari edi, lekin mening hayotimdagi "o'lmas" vaqti — o'sha zahoti choynagimni ushlab "xakerlik" qilishni boshlaganim edi! Choynakni uskunaga almashtirib, lekin pastadan chiqarib oluvchisi bilan. Heh, yangi boshlanayotgan chempionlikka salom!