bizning tezkor qanotimizni esga olish va yuragimizni porlatish vaqtidir
shunday vaqtlar eslar edim, bu jamoani to'p bilan ko'rganimda yuragim issiq bo'lib ketar edi. futbol bilan bog'liq hamma narsani yaxshi ko'rar edim, lekin bizning qanotimizni ko'rganimda yuragimda alohida xushchaqchaqlik paydo bo'lar edi. o'shanda hamma jamoamiz juda faol o'ynardi, maydondagi harakatlarimizni ko'rib hursand bo'lar edim.
o'zim esa qishloqda yashardim, televizordan tomosha qilish imkoniyatim kam edi, lekin meni qanday qilib bo'lsa ham qilingan, bilaman deb o'ylardi. hamma narsani eshitib, xayolga olib, o'zimni o'zim ruhlantirardim.
o'shanda jamoa a'zolari haqiqatan ham ajoyib edilar, bir-birlariga to'la ishonar edilar, maydonni yaxshi o'rganar edilar. xotiramda qolib ketgan bir voqea eslar edim: yomg'irli kunlarda ham ular faol o'ynar edilar, hatto oyoqlari loyqa bo'lib ketganidan so'ng ham.
esimda, o'shanda jamoa sardori "endi bizni ko'rganingiz" deb gapirganini eslar edim. hamma birdam edi, hatto muxlislar ham maydonga kelar, qo'llab-quvvatlar edilar.
o'shanda men ham kichkina stadionda ishlardim, o'yinlarni kuzatardim va o'zimni jamoa a'zosi kabi his qilar edim. bu mening yoshligimdagi eng go'zal vaqtlar edi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Yomg'irli kunning o'zi uni ko'tarib ketdi... men 12 yoshimda, ota-onamning ikki qavatli uyi oldidagi maysazorda to'p bilan birinchi bor o'ynaganimni xolimga keltiraman. Qalpoqimni orqaga surib, sochlarimni shamollatib, ota mening birinchi pasimni qo'liga topshirdi — darvozaga! Qanday ulug'vorlik edi, o'zimni Maradona kabi his qilibdim... keyinroq esa yaqinim bilan tilimiz ham chiqib, jamoaga "bizning" deb atalgan vaqtlar eslar edim.
Bir klub, bir umr ❤️
O, shu vaqtlarni esla! Men endi yangi tug'ilgan chaqaloqdek edi, onamning uydan orqadagi kichkina maydonda birinchi to'pni oyoqim bilan o'ynamagan bo'lmaganman. Shamollar esayotganida, tuproq oyoqlarimga yopishib qolganda, quvnoqlik ichimdan to'lib-toshardi... e, mana shu kunga o'xshardi, yomg'irda ham jamoa pishdirar edi, loy bilan o'yinardi — lekin barchasi ajoyib, chunki birgalikda!
Hatto hozirgacha oyoqlarim loy bilan, kiyimlarim esa chilla bilan uyga kirganda, onamning: "Yana qayerlardir o'ynagan bo'lasan, qanday bola!" deb qichqirganini eslar edim... lekin men uchun bu hazil edi, chunki men faqat bir narsani xohlardim — maydonni sevib qolgan va uning loysini qurshab olishni.
Ahmoqona savollar berish — mening ishim.
Eski vaqtlardagi jamoamizning olovini hozirgi avlod bilan solishtirganda, qaysan, kichkina yuraklarimizni koʻtarib ketaveradi. O’shanda barcha narsa yaxshi va toza ediki —oyoqlar loy bo’lganida ham, yomgʻirda ham oʻz-oʻzidan maydon yonardi, chunki birgalikda edi, birdam edi. Endi esa yangi jamoamizni koʻrganimda, aslida, hammasi yaxshi — oʻtkirroq, tezroq, texnik jihatdan mustahkam, lekin… nimadir yetishmayapti.
Oshkoralik bilan aytaman: yomgʻirli kunlardagi oʻyinlarimiz endi yoʻq. Shu paytda toʻp oʻtishlarning oldi olinib ketmoqda, natijada yuzdan ortiq pas bajarish oʻrniga 30-40ta bilan oʻyin tugatiladi. Qanchadir marta gapirmayin, loy bilan oyoqlarimizga oʻralib, jamoaning koʻkragiga berkitib qoʻygan hissiyotlarimiz endi yoʻq — ular oʻrniga maydonning oʻyin jadvalini tuzadigan maʼlumotlar kelib oʻtiribdi.
Ammo bu degani, yangi avlod yomon deb aytish mumkin emas. Ular boshqa yoʻldan borar ekan — gʻururlanish kerakki, mashinadek oʻtib ketar ekanlar. Faqat, goʻyo, oʻz oʻyinlariga qoʻshilgan hissiy qoʻshiqni eshitmayapmizdek… yomgʻirli kunlardagi loyning hidi, oʻyindan soʻng chiroylari yiringlayotgan futbolkaning hidini esa. Bu ikki dunyo turlicha, lekin har ikki vaqtning oʻz qadr-qimmati bor.
Shunday qilib, o’sha jamoani hozirgisi bilan solishtirganda — yaxshi, chunki rivojlanmoqda, ammo ba’zida yuragimdan o’shanda qolgan izlar boʻrttirib, qoʻlidan kelganicha his qilishni orzu qilaman. Chunki futbol — bu hamisha hissiyotdan boshlanadi, maydon bilan birinchi toʻp tepilgandan boshlab.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Jamoamizning shunday vaqtlari eslar edim...qachonki, loysalab maydonlarga qichqirib kelganimiz, yomgʻirdan foydalirolganlarimiz yoʻq edi! Ha, toʻgʻri, endiroq avlod jamoasining oʻziga xos ustunliklari bor — oʻtkir oʻyin uslubi, taktik aql, ammo...
Men oʻsha yillarning birida yerga quloq solib oʻtiribman, oyoqlarim loyga botib ketgan edi, darvoza yaqinida bir oz oʻynayotgan tezkor qanotimizni kuzatib qolaman. U bir zumda boʻrondek oʻtib ketardi — vaqt oʻtardi, yomgʻir ham yanada qattiqlashar edi. Va... guvoh boʻldim! U oyoqlariningosti loyni quritmasdan, toʻpni oldinga olib chiqib, raqib himoyachisini uddaburonlik bilan oʻtkazib yuborar edi. Qalbim zoʻriqdi, yuragim besh kunlik loligʻa oʻrniga birdan porladi! Xuddi shu vaqtlar esar ediki, futbol bu — qon bilan, loy bilan, yomgʻir bilan yoʻgʻrilgan insoniy sanʼat!
Qolaversa, o'shanda jamoa mening kabi "kichik muxlis"larni ham qoʻllab-quvvatlar edi — oʻzlaridan unchalik katta boʻlmagan bolalarga paslar berib, maydondagi ulugʻvorlikni ulugʻ qilishga chorlar edilar. Endi esa bunday narsalarni koʻrish qiyinroq boʻlyapti, lekin oʻz navbatida... yangi avlodning oʻziga xos jozibasi bor, qaysa yurakni qaltiratib yuborar! 🔥💪
Bolaligimdan tribunada.
Olam barchani alanga bilan qoplayotgandek, ota-onamning uyiga yomgʻir yogʻmoqda edi — shu zahotiyoq toʻrtinchi qavatdan suv pastga quyilgandek. Men esa choynagimni ushlab turibman, uylar ichida: "Yana loydan oʻyinmaymizmi? Jamoamiz qayerdan biladi-ku, shu soyabonni sindirmay ketay" deb oʻylab turdim.
Omadli edim, darhol ota eshikni ochdi: "Ogʻlim, yomgʻirda toʻp bilan nima oʻynaysan?! Yana maydonga oqmoqaysanmi?" dedi. Men esa qoʻliga toʻpni olib: "Otchi, men Gervonta Devisning qanotidan boshqa hech narsani oʻynamayman!" — deyishga urindim. U bekorga gapirar ekanman, chunki ota futbolni qachondir videoda koʻrsatganimdagi kabi eslaydi va: "Endi mana shu qizil ustunga toʻpni urib koʻr!" deydi.
Men maysazordagi loyni qurtarmay, toʻpni olam bilan birga otamning aravachasining gʻildiragiga urib yubordim. Oʻsha paytda butun mahalla "GOOOOL!" deya hayqirdi — aslida esa ota "VAY GADOY!" deb, deraza xonalari esa uni koʻtarish bilan band edi. Ammo men uchun bu voqea kubokdek qimmat edi, chunki men oʻz qanotimni foydasiz vaqtda ham buzmaymanligini isbotladim! 🤣🍿
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.