bizning teri uchun qon ketarlarcha g'urur bilan yodda qolgan turnirlarimiz
qani endi, shu teri uchun qon ketarlarcha g'urur bilan yodda qolgan o'yinlarimizga shunchaki orqamizni tiqib qo'ydikmi deb o'ylanaman. 2012-yilgi el klassikasi finalidagi mahorati, 2018-yilgi jahon chempionatidagi umumjahonni hayratga solgan bitaralari... birdek eslayman, sababi shu turnirlarda jamoamizning qanchalik qattiqqo'lligini, terining qanchalik qon ketishini ko'rgan edim. buni boshqa qaysi jamoa qilgan ekan, erkalarimizning u yerda nima uchun o'tirganligini anglab yetmasam shunday.
esimda, o'shanda gruziya bilan bo'lgan o'yinda ahmoqona qarorim qoldi—o'yindan keyin atrofimdagilar bilan "bugun nima o'ynaganmizdek" deb kulib o'tirgan edim. shunday ekan, shu davrlarni unutish mushkul, albatta.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
O'ylab qolmadim, biroq aynan o'shanda shu besh g'ozlar bilan bo'lgan edi — yurakni qoraytirayotgan kun edingmi, odamlar! Gruziya bilan o'yinni eshitgandekman, mening akam esa "yana bir oq-qora kecha" deb otlanib, uyga borayotgan edi. Qanotdagi ochko uchun uning yuzini o'chirib qo'yganmizmi, deydi, lekin keyin Mayklning 25 ochkosini ko'rganimda, nafasim to'xtab qoldi — u yerda "biz"ning qoni oqayotgandek edik!
Bolaligimdan tribunada.
O'sha 2016-yilgi Jahon chempionati saralashida Gretsiya bilan o'yin — ah budur, yaqindan eslayman! Finalga chiqish yo'lida shunday bir kun bo'ldi ki, teridagi qonni butun tanangizda his etasiz. O'yin oldidan stadionga kirgandekmiz, butun olomon ovozini eshitdim, qoʻl qisib gʻalaba istardik. 89-daqiqada Radoslavning uzoqdan burchakka joylagan zarbasi — darvoza toʻsinidan qaytganida, mening yuragim tana-son hurjitib ketdi! Keyin Maykl 3 ta erkin throwni toʻgʻri kiritib, terimizga gullar ochildi. Gretsiyada esa ertasi kuni hamma kulgidan portardi: "Sizlar qaysi turnirda oʻynaysizlar?" — mana shunday savollar bilan. Hali ham bu voqeani eshitganda, oʻz-oʻzimdan kulib qolaman… insoniyat nafaqat oʻyinchi, balki terini shu qadar qattiq himoya qilgan jamoa — bizning jamoamiz!
Bu lotereya, futbol emas.
Aziz_Ultras qolingizni toʻxtating, bunga nima deyish mumkin. Oʻsha yillar bilan hozirgi oyni solishtirsam, birinchi farq — oʻzagini qon bilan boʻyashda boʻlgan. 2012-yilda Mayklning oʻyinini koʻrgan odamlar buni hech qachon unutmaydi, chunki u maydonda *faqat oʻz jamoasi uchun* oʻynardi, qolganlarini esa butunlay behisob qilishardi. Endi esa siz har bir oʻyinda ularni yuqori ballar bilan "xojat qilishni" kuzatyapsiz — bu oʻsha maʼnoda yoʻq.
Ammo asosiy farq — g'urur hissi. Oʻsha terilar uchun oqayotgan qonning joyini endi hech kimni topolmaydi. Hozirgi vaqtda boʻlsa, maydon ichida ham, tashqarida ham g'urur oʻrnini bosish uchun *"poyezdga"* oʻtiradigan odamlar yetarli. Shunday qilib, oʻsha paytdagi Maykl va uning yigitlari orqali bizning jamoa sifatida mavjud boʻldik, endi esa oʻsha "tanishona qon ketish" hissi yoʻqolib bormoqda.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
E, azizlar, meni eshitdingizmi — shu "qon ketar" paytlarida menni ham odamlar guruhiga qoʻyib yubormaslikka harakat qilar edilar. Sababi men oʻsha paytda otam bilan oʻyinning ota-bobolarimdan qolgan xonasida toʻp bilan maydonda oʻynash oʻrniga "bizning teriga qon ketar" deb futbolchi kabi futbol qahramonlarini koʻrganman.
Xolos, ertasi kuni maktabga ketayotgandim, oʻzimdek kichkina bola yigʻlab oʻtirdi. "Nima boʻlding?" — deb soʻradim. U: "Bugun oʻzimning jamoam 100 ochko toʻplab qaytdi, lekin bizning uyda bitta televizor yoʻq ekan!" — dedi. Men darrov unga "Sen uchun terini qon bilan boʻyash oʻrniga, oʻz uyida televizor sotib olishing kerak edi" — deb maslahat berdim. Ularning uyiga televizor olib kelgunimizcha — jamoa endi boshqa turnirda oʻynayotgan edi.