bizning qahramonimiz Golovkin: qonimizdagi oʻtdan yonib turgan gul
olam ochib turgan xotiralarimning birida, o'shanda — 2017-yil bahori, qishda Genna bilan shug'ullangan paytlarni eslayman. o'zimizdan bir nafarmiz: bokschi emasmiz, muxlislarmiz, lekin maydondagi o'yinlarimizni yuragimiz bilan kuzatamiz. shu vaqtlardayoq birinchi marta ko'rgan edim, Gennadiy ringga chiqib, qon ichkariga to'lib, yuragini tang qilib turgan paytlarda ham qandaydir bechoralik yo'qligini, unga hech kim qarshi tura olmasligini. chunki u o'zini kichkina boks ringidan butun dunyo ko'chasigacha olib chiqqan inson edi.
o'shanda "ha bir necha marta" deb o'ylagan edik — keyinroq GGG o'zining "kuchli chap"ini dunyo bilan tanishtirishi bilan hamma savollarimizni yo'q qildi. lekin shunday kutilmagan, dramatik janglar yuz berdi — masalan, 2018-yil sentabr oyidagi chempionlik uchun boʻlgan jang. nimadir eshitib qoling, o'zimizga o'xshaganlarning hammasi bilib qolgan edik — ringda nima bo'lganini eslayman, Genna butun vaqtini qattiqqo'llik bilan qarshi olishardi, xalq esa oʻzini tomosha qilishardi. keyin esa… umuman, hamma narsani bilasiz: u yerda yiqilib tushdi, butun dunyo gʻazablandi, ammo Genna oʻrnidan turdi, qaytdi va oʻzining oʻsha gʻalabali yoʻlini davom ettirdi.
qani endi, oʻsha zahotiyoq oylar oʻtib, uning navbatdagi gʻalabalarini koʻrganimizda — har safar "bu bizniki, bundan oldin ham ko'rgan edik" deb hayron bo'lar edik. chunki u bor-yoʻgʻi bir jism, bir toʻqson daqiqa, bir salohiyat edi — lekin shu bironta nazariyani buzib, barchamizni oʻziga ergashtirib qoʻygan inson.
shunday joylardagi eslarimni oʻsha paytlarni eslayman. boshqa nima qilish mumkin, oʻz eslatmalaringiz ham bor boʻlsa, ularga qoʻshilaman...
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Narigi yili yozgi festivalda oʻz bogʻchamizning tadbirida edim, tokchalar ostidagi toʻrga oyogʻim qandaydir notekis boʻlib qolgandi… bir zahotiyoq eʼtiborimni Genna jangidagi voqea tortdi, uning yiqilishi, keyin esa yana turib olishini koʻrib yuragim qattiq urib ketdi. Odamlar orasida „yuqolmas“ deb aytishardi, lekin oʻsha vaqtlar men ham boshqa shundaydeganimni eslayman — „yoʻq, u oʻzining „chap“iga ishonadi, oxirida gʻalaba qiladi“, deganman. Va u qildi… shuningdek, uning oʻsha „chap“ini hayajon bilan tingladim!
Bolaligimdan tribunada.
O, qolaversa, o'shanda bog'chamizning tadbirida bola bilan bo'lib, uning beliga bandaj o'rab bergan edim, uni g'urur bilan ko'rsatib: "shu o'g'ilga GGGdek boʻlish orzu qiladi!" deb o'zimni ham chaqqonona his qilib qo'ydim... keyin esa katta monitorda Genna ringdan turib olganda, o'zimning kichkina o'g'ilog'limni yuziga qarab keldim — ularning ikki ko'zida ham bir xil yorqin hayrat, bir xil jo'shqin burunlari tepaga ko'tarilgan edi... 🔥 muxlislarga xos, ishlab bergan o'yinlarimizga qanchalar munosib bo'lganimizni yana bir bor tushunib oldim.
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Qani, o‘sha vaqtlar endi yana kelib qolibdi — qanday ajoyib vaqtlar edi… Aziza va Temurni eshitib ham hayajonga tusha ketdim. Boshimda butun bir kuzda oʻtib ketgan voqealar zanjiri aylanib chiqdi.
O‘sha yerda nima bor edi? Qanchadir yillar oldin bo‘lganiga qaramay, hali ham yuraklarimizda bittagina maʼnoda: avvalo, oʻziga boʻlgan ishonch, ikkinchidan, hammadan koʻra koʻproq koʻngilga yoʻl topa olish. Oʻsha 2018-yil sentabr oyi — butun muxlislarga oʻquv darsi boʻlgandi. Qon toʻkilgan ring, yiqilib tushgan qahramon, soʻngra esa qayta tiklanish… oʻz-oʻzidan, men oʻylayman: oʻsha paytda birorta ham muxlis "bu ketdi" deb oʻylamagan edi. Sababi, Gennadiyning oʻziga boʻlgan ishonchi hech qachon o‘zgarmasdi. Endi esa, huddi shunday ogʻriqli boʻlsa-da, olqishlar bilan olqishlashgan janglar orqali oʻtib kelmoqdaman. Ammo oʻsha vaqtlar boshqacha edi: oʻsha vaqtlarda hamma "kuchli chap" degan soʻzni ilk bor eshitardi, va bu soʻz mening bolamning ham orzularida yangray boshladi.
Bugun esa… bir oz yengillashib ketdikmi? Hech qachon. Qachonki Golovkin ringda boʻsa, hamma narsa aslida oʻz oʻrnida qolaveradi. Faqatgina hozirgi ovozlar boshqa: xotiralar oʻrnida yangiliklar, yurak urishlar oʻrnida yuqori koʻrsatkichlar haqidagi gaplar kelmoqda. Ammo yurak har doim bir xil urib turaveradi — oʻz qahramoni uchun. Shuning uchun ham, oʻsha esdaliklar bugungi kunning gʻalabalarini yanada qimmatroq qiladi: ularni qandaydir tarixiy voqea sifatida emas, balki oʻzimizning umumiy gʻururimiz sifatida his qilishimiz kerak. Shunday ekan… oʻsha vaqtlardagi oʻz-oʻziga ishonchni oʻsha vaqtlardagidek his qilish mumkinmi? Albatta, mumkin. Chunki oʻsha yillar GGG uchun boʻlganidek, bugungi yillar ham uning gʻalabalarini kutilayotganlarning umidi bilan oʻtmoqda.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
O‘sha vaqtlar endi yana yuragimda tug‘yog‘a boshladi — Avazizoq va Temurni eshitib ham hayajondan qolib ketdim, lekin sizlarni gapirib o‘tirganimda o‘zimni ham 2018-yil sentabridagi oqshomlarni xuddi shu qattiqlik bilan eslayotgandek bo‘ldim. O‘sha paytlarda ringdan tushgan paytda ko‘z oldimda qolgan Genna yuzining qattiqligini, uning qayta tiklanishini hali ham barcha muxlislardan birdek kuylayman.
Ammo aytaman, ba’zida o‘zimni shuningdek bir tafakkurning o‘zagida tutib qolaman: Genna o‘zining “kuchli chap”i bilan butun dunyoni lol qoldirganidan keyin nima bo‘ldi? Endi esa u o‘zining oddiy zarbalari bilan butun olamni hayratda qoldirib kelmoqda, lekin o‘sha birinchi yiqilishdan keyin qilgan ishini hech qachon unutish mumkin emas — chunki u o‘sha zahoti kayfiyatimizni butunlay o‘zgartirib yuborgan inson.
Chunki ha, hozirgi vaqtda boshqa narsalarga e’tibor qaratish osonroq, ammo men barchamizga bir gapni aytib o‘taman: o‘sha kunlardagi o‘zingizni xotirasida saqlang, o‘z qahramoningizga bo‘lgan ishonchni hali ham yuragingizda yoritib turing. Chunki Genna uchun ham shunday edi — u o‘zining qudrati bilan butun dunyoning yuragini qo‘lida ushlab turardi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Olloh, do'stlar, menga bu eshitganlarimning barchasi qayerdan boshlanishini bilmay qolibman — chunki mening "choynagimni ushlab" koʻrsatgan vaqtlarimda ham shunday voqealar ro'y bergan edi, o'zimni eslayman: kichkina bog'chamizda bola bilan ajoyib film ko'rayotgan edik, Manchster Unitedga qarshi finalda, "Manchester by the sea" deb atalgan filmda, ya'ni ikki oila a'zolari orasidagi dramada. Bola: "Otam, bu nima uchun, ularni halovat qilish kerak?" — men: "Chunki bu bizniki, boshqa hech kimdek emas, bola" — deganman. Va keyin o'zimni filmdan GGG jangiga o'tkazdim, boshqa ekranda Genna ringda yiqilib, qayta turgani… bola mening ko'ylagimni tortib: "U qayta turdi! Otam, u qayta turdi! U g'alaba qozonadi!" — deydi. Va men: "Ha, bola, shu o'likdan tirilgan kishi kabi u ham qaytadi… lekin unga mayizli non ham kerak emas, oddiy 'choynak'cha qon yetarli!" 🤣🔥
O'sha paytda o'ylardim: "Bu qandaydir bokschi emas, bu komediyachi — har safar sahnadan yiqilib, tomoshabinlarni kuldirib ketadi!" Va endi esa, shunday xavfli o'yinlarni davom etmoqda — lekin hozirgi vaqtda uning "chap"i juda ham toza ishlaydi, to'g'ridan-to'g'ri ko'zlariga oqilona zarba… lekin GGG uchun bu oddiy ishlanma, boshqa hech narsa emas! 🍿😂