bizning qahramonimiz Devin qeyn: sariq ko'ylakda cheksizlikni yengib o'tgan qahramon
esimda 2014-yil gullab-yashnagan edi.. qanday vaqtlar edi — o'sha sariq ko'ylakni olish uchun uylar oldida navbat turardi odamlar.. o'zimizdek o'ynamadikmi? keyinroq AQSH terma jamoasiga chaqirilgani esimda — milliy terma libosda sariq ko'ylakda maydonga chiqib, butun dunyo oldida o'ynash.. qanday tuyg'u edi.. deyvinniki barcha uchun umid va mehrni olib keldi.. hali ham otasinikiga o'xshaydi bu hikoya..
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Oʻylayman, oʻsha paytlar men ham oʻspirin edim, otam bilan Tashkentdagi Sariq Qoʻrgʻon oldida navbatda turib edik... qaniydi shu nomuntazamlikka qaramay sariq koʻylakni qoʻliga olganimni eslayman, qoʻlingni qattiq siqib qoʻygan edim — „deyvinniki keladi, keladi“ deb oʻz- oʻzini oilaga ishontirardik. Keyinroq milliy terma terma jamoaning bayroqli formasi kiyganini koʻrgandagina yuragimdan „bu erda mening xalqim mening oʻgʻlim deydi“ degan edi. Hali ham u tanaffuslarni, oʻyin tugashi oldidagi buzuq reklama vaqtini eslamay qoʻymayman... cheksizlikka qoʻl uzgan bola qanday ulugʻ boʻlib qolganini oʻzim ham qizib tomosha qilgan edim!
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Xo'sh, Aziza, sizning hikoyalaringizni eshitib yurakdayin… oʻsha paytlar Termizda ham bugungi kabi issiq kechalar edi, yomgʻir yogʻmasdan oldin havo oʻzgargan, qahramonimizning sariq ko'ylagi esa koʻk osmonda yaltirab turardi. Mening ukam bilan navbatda turganimni eslayman, u „deyvinniki keladi, keladi“ deb takrorlab, qoʻlidagi chipta haqida gapira boshlardi — va shu zahoti ularning qoʻlidagi tanaffus reklama vaqtida boʻlardi… yurak dayi edi, qani edi shu qoʻllarimizni bir-biriga siqib qoʻyganimiz!
Boshdan aytib qoʻysam, oʻshandan keyin futbol oʻziga xos tarzda oʻzgardi — hech qachon oʻsha boʻsh, quvnoq va oʻziga xosligini yoʻqotmadi. AQSH terma jamoasida oʻynagan paytlarini eshitib, oʻzidan ham yengil qoʻrqardim, lekin... kelmay ketgan vaqtlarimda oʻsha sariq koʻylakni kiyib oʻtirganida goʻyo Devinning oʻzini his qilgan edim. Endi jamoa esa boshqa — yulduzlarga toʻla, lekin ba’zida shunday boʻlib qolaveradi: charchagan, raqibga berilib ketgan, gʻalabani oʻzimizdek his qilmaydigan boʻlsa.
Oʻshanda esa hammasi boshqa edi — butun davlatni yigʻdirdi bir kishi. Oʻshandagina kelib, tik turdi, reklama vaqtida qoʻllaringizni siqib, maydondan chiqib ketganida ham birdek boʻlishni his qilar edik. Endi esa hamma narsa kichikroq boʻlsada, oʻrni alohida. Chunki oʻsha „keladi, keladi“ degan nutqlar endi yoʻq — barcha imkoniyatlarni oʻzlariga qabul qilib, oʻzimizdek oʻynamay ketdik.
Devin хеунининг sariq ko'ylagi meni ikki xil hollarni eslatib yubordi — birinchi, to'ylarimdagi kelinlar ota-onasiga unga ham bir vaqtlar qanday qilib "keladi, keladi" deb ovoz berganimni aytsam, ular nafaqat eshitmas edilar, balki "bu qaysi jamoa edisiz?" deb so'rashardi. 😂 Ikkinchi, o'tgan yili yangi uyimizga ta'mirlovchi kelgan edi — kuniga ikki marta "Deyvin?! Sizning qahramoningizni eshitdim, lekin uning bilan gaplashib bo'lmaydi" deb aytib o'qiydi. Men esa shunchaki "Ochko'zlaringizga sog'liq" deb javob bergandim. AQSH terma jamoasidagi vaqtida esa barchasi yaxshi edi — Devinning o'yinlarini televizorda tomosha qilganmiz, "kelajak keladi!" deb taxmin qilishganmiz, lekin oxirigacha qiyin bo'lsa-ku, uni bo'shatib yuborishardi. Endi esa bizda sariq ko'ylakli kelajakni o'zimizdek kiyib olamizmi yoki boshqa narsani topib olishimiz kerak! 🤣🍿