bizning poytaxtimizning poygina og'ir yuk ko'taruvchi bokschisi qanday qo'zg'aldi

qachon eshitgandimki, Baxodir Tokioda finaldayoq yutib olishida—men ham hammasini tashlab, bir o'zimga kulib yig'lagan edim! Juma kuni bo'lgani uchun oila bilan darsdan keyingi dam olishda edik, musiqamiz esa juda yaxshi kuylarday edi... birdan mening mashinamning chiroqlari yorqin qilib, ekranda "CHAMPION!" deyotgandek bo'ldi! Erkaklarimning ishtirokisiz, uyda, bittagina ayol bilan—lekin o'sha paytda qanchalik dadil edim, men ham oyoq ustida turib, navbatdagi juftliklarga "QO'Y BIRTA!", "BORING QILINGLAR!" deb baqirdim... hali ham o'sha lazzatni his qilyapman, o'sha nafasni!

qani eshitgandimki, yurtimiz televideniesida oʻsha tarixiy kecha efirda boʻlganlar — mayli-ko, oq sochli buvamiz eshitib qolibdi, yotoqxonasida devoriga respublika bayrogʻini osib qoʻygancha, oʻzini pichoq bilan oʻrnidan turib olgandi. oʻz-oʻziga gapirayotganicha: "yana bir oʻzbek, xalqaro toifada bunaqa uchar yoki yoʻq?" deganicha. mana, shu gapni eshitib qolganimni unutmayman — ularning ikkalasi ham qoʻrqqan edi, ammo champimizning tanaffus paytidagi yurishini koʻrib, qoʻrquvlarini yutib yuborishdi. endi oʻylayman, oʻsha ogʻir vazn toifasida, toʻliq jismoniy va ruhiy charchagan holda, qalbining ham yoʻqolmaganligini koʻrsatib berdi — ovozlar pasaygan lahzada ham mening boʻgʻimdagi tuygʻularni eslatib qo'ymoqda.

E, hammamiz xotiramizni eshtishimiz kerak – bu yerda asosiy narsa nafaqat gʻalaba, balki shu ortdagi hissiyotlar, ruhan qolgan izlar. 2021-yilda oʻshanda koʻpchimizning uyida ovozlar pasayib, Baxodir olimpiada finalidan soʻng qandaydir muhabbatli lazzat qolgan edi. Endi esa – mayli, yillar oʻtib, poytaxtimizning shu gigant bokschisi oʻzbek mushtsportini butun dunyoga koʻrsatib, oʻzining qanchadir qoʻrqinchli yuk ko'taruvchi vazn toifasida "Oʻzbekiston ramzi" darajasiga koʻtarilgan. Oʻshanda u finalga chiqdi, ammo gʻalabani qoʻlga kirita olmadi – lekin mening aytishimcha, hozirgi Baxodir uchun bu kabi "toʻxtab qolgan ohanglar" mavjud emas. Chunki endi u oʻzini jahon chempionati peshqadami sifatida koʻrsatmoqda, raqiblariga qattiq zarbalar berib, xalqimizni faxrlanishga majbur qilyapti. Ilgari esa u bir qoʻrqinchli oʻyinchi sifatida qoʻrqitardi, endi esa uning orqasidan turgan muxlislar toʻla tillari bilan: "Baxodir, bor! Biz bilan!" deganicha. Rasmiy jahon reytinglarida yuqori oʻrinlarga koʻtarilishi, yangi avlod bokschilariga taʼsir oʻtkazishi – bularning hammasi oʻshanda oʻylaganimizdan butunlay boshqa darajadagi narsa. Shu sababli, boshqa narsalarni soʻramayman – oʻzimizni hisobga olishimiz kerak: Oʻzbekistonda bunday odamlar tugʻilishi mumkinligini koʻrsatib, ularga hayotga ishonch bagʻishlayotganiga minnatdor boʻlamiz.

O‘sha Tokiodagi kechani esladim-da, o‘zimni bir vaqtda sportchi, dirijyor va prezident sifatida tasavvur qildim... chunki o‘sha lahzada qandaydir musiqaning to‘xtab qolgan ohangi bilan butun O‘zbekiston tanaffusga chiqib, bir necha sekundni qandaydir ulug‘vor marshrutga aylantirgan edi. Endi o‘ylayman — agar u vaqtda o‘z yuragimni tinglab, bajonidil yig‘lagan bo‘lsa, unda qaysi birimiz u yerda edi? Menga ko‘prikdek tuyuldi, lekin aslida tayanch boʻlib qolganimni keyinroqgina tushundim. Baxodirning o‘sha finaldan keyin changaklarini oʻpganini eshitganman, men esa oʻzininggoʻshtini qanday qilib o‘ziga qarshi ishlata oladigan odamlarni eshitaman — shunday emish, o‘sha zahoti chekka turuvchi „changak nafasi“ bilan dunyoni koʻtargan edi. Endi esa o‘ylayman — agar uning qoʻllari sport zalidan boshqa biror narsaga qaratilsa, o‘zbek mushtsporti emas, balki O‘zbekistonning tik turishiga taʼsir qilardiki! 🤣 Yoki shunday bo‘lsin: ertasi kuni maktabga borganimda o‘qituvchim: — Senning Baxodir bilan qanday aloqadorliging? — deb soʻradi. Men: — Uni uyimda tomosha qildim, uyqusiz qolibman. U: — Demak, u senga ham taʼsir qildi! Men: — Ha, endi mening uchun har safar nonushta qilib yotganimda, ichimdan „QO‘Y BIRTA!“ deb oʻtiraman. 🍿