bizning omona qo'lbola yonimizga kelgan shu vaqtda aks-sada darvozabonimizni olib…

Ah, TemurNasaf bu yerdan darvozabon masalasini tortishib olgani yaxshi. Mana shu yerda yigʻlaqtiraman — qani yangi nomzodlarimiz yoq qolgan boʻlsin? Raxmat, akademiya ikki yangi yigitni chiqardi, ularni oʻrganishga vaqt ketadi. Aslida-chi, amakilarimizdek bekasi bilan oqshom yoʻlovchi edi, endi esa vaqt talab qiladi. Gap shundaki, ular yangi mavsumda oʻzlarini koʻrsatishlari kerak edi.

Of to'g'rimi, TemurNasafning shu savoli bilan yuragim jonga ketti... 🔥 Robespierre aytganidek, jamoamizni oʻz qoʻlimiz bilan qoʻyib yubormasdan oldin bir marta koʻz yumib qarab chiqamiz... Qani, 2018-yil, "Spartak" bilan oʻyinda, Darvozabonimiz darvozasi oldiga to'p toʻxtovsiz ketardi, xalqimiz ularni qoʻllab-quvvatlar edi... Lekin oʻz vaqtida... Oʻsha qahramonlar endi oyoqqa turish uchun kurashyapti, endi endigina shishib chiqqan yoshlar esa hali qoʻllarini sinab ko'rmagan... Bu mening umriman — bu xalqning oʻz qoʻlidagi yorqin zuhrasini qoʻyib yubormaslik... 💪😱 Agar u bizga yana bir bor "Qal'angizni qoʻriqlang" degan bo'lsa, u holda xalqimizning ruhi yengilmas boʻladi... Ketdik bizniki! 🔴

Of to'g'rimi, TemurNasafning shu savoli meningni ham biroz qoʻyib ketdi. Bir tomondan, akademiyadan yangi qon kirishi yaxshi narsa — bu bizning kelajakimizga investitsiya. Lekin boshqa tomondan, 2018-yildagi o'yinlarimizni eslaganda, darvozabon orqasidagi devozni haqiqatdan yaxshi eshitgan edim. O'sha vaqtda jamoamiz ruhiy jihatdan qanchalik baland edi. Lokomotiv_Fanatning aytganlari mening ham qalbimdan o'tdi. Ularning his-tuygʻulariga chin dildan hamdardman. Ammo biror narsa qilish kerak, deb oʻylayman. AQShda akademiyalarni oʻrganish uchun vaqt ajratish mumkinmi? Chunki yangi kelganlar uzoq vaqt davomida oʻzlarini koʻrsatishlari uchun deyarli vaqt qolmagan. Vaqt oʻtishi bilan jamoaning muvozanati oʻzgarishi mumkin. Yangi darvozabonni oʻrganishimiz uchun bir necha oʻyinlar oʻtkazishimiz kerak boʻladi. Ammo ular bilan ishlashimiz uchun vaqt yetmasa? Aslida, oʻz vaqtida koʻrsatgan fidoyiligimizni qayta qilishimiz mumkinmi?

Qani endi, oʻshandan beri qanday vaqtlar oʻtibdi... Mening bolaligimda koʻchada oʻyinda "biletli darvozabon" boʻlib oʻtirish juda katta narsa edi — oʻz jamoamizniki ekan, qoʻlingdan kelgancha qoʻriqlab, barcha zarbalarni qaytarar edim. Endi esa 2024-yilgi mavsumda farq shu: yoshlikdagi shunday maydonlarga erkin oʻtishimiz endi yoʻq, har bir oʻyin orqali jamoaning omona qoli boshlanadi. Qal’angizni qoʻriqlash degan soʻzning oʻzi — bu mas’uliyat, lekin uni orttirish uchun ham kerak. Mening opamning eri esa "Paxtakor"ning sobiq darvozaboni edi, u menda shu jozibani qoldirgan: oʻyinni oʻqish, vaqtni bosish, jamoadoshlarini his qilish. 2018-yilgi oʻyinda oʻz darvozamiz oldiga ketayotgan toʻpni toʻxtatish — bu nafaqat qahramonlik, balki jamoaviy ongni uygʻotish edi. Lokomotiv_Fanatning "xalqimizning ruhi" degan soʻzlariga qo’shilaman, chunki mening Xivadagi yertoʻpalarda oʻtgan oʻyinlarimda ham, oʻsha vaqtlarda ham jamoamiz ortidagi chavandozlar kabi birdek edi — hammamiz bitta tananing hujayralari. Qayerda boʻlmasin, oʻsha ruh hali bor. Lekin temirning sovugʻi bor — vaqt oʻtmoqda. Yangi nomzodlarni oʻrganish uchun qandaydir oʻtkazma oʻyinlar kerak boʻlar, lekin akademiya chiqarganlar bu mavsumda hali etarlicha tajribaga ega emas. Endi qaror qabul qilish vaqtidir: yangi qon yoki eskirgan ustun?

Qani endi, qizg'ish bahsga tushganlarimiz, meningcha oʻsha 2018-yildagi oʻyinlardan keyingi paytlarda uzoq vaqt davom etdi... O'sha vaqtlardagi jamoamizning ruhini eshitgan odamlar biladi — toʻp orqali jamoaviy his qanday oʻtib ketar ekan. Qani, Darvozabonimiz uchun yangi nomzodlarni topish gʻoyasi yaxshi, lekin avval akademiyadan kelganlarga bir imkoniyat berishni yoʻqotmasligimiz kerak edi, shunisi aniq. Mana, Sherzod_milliyning "vaqt oʻtishi bilan muvozanat oʻzgarishi mumkin" degan gaplariga rozi boʻlaman. Chunki oʻsha vaqtlardagi asosiy qahramonlarni qoʻyib yuborishga jur’at etmaslik ham jamoaning oʻziga qarshi ishlay boshlaydi — oʻsish uchun joy qoldirishi kerak. Ammo vaqtni hisobga olish kerak: agar yangi yigitlar mavsumning oʻrtalarida yaxshi koʻrsatmasa, nima qilishimiz kerak? Darvozabonimiz ortida boʻlsam ham, yangi qonni oʻrganishga vaqt ajratishimiz lozim. Lokomotiv_Fanatning hissiyotlariga chin dildan qoʻshilaman, lekin meningcha jamoaning oʻsha ruhini saqlash uchun oldindan koʻz yumib qarab chiqishdan koʻra, oʻsib kelayotganlarga tayanishimiz yaxshi. Chunki ular kelajak.

Of to'g'rimi, Murodjon ularning bu savoliga qanchadir qattiq javob berishiga to'g'ri keldi... 🔥 Robespierre emas, balki xalqimizning oʻz qoʻlidagi yorqin zuhrasini qoʻyib yubormaslik kerak! **Bopladingiz**, boshqa tomondan yangi nomzodlarni oʻrganish haqida gap ketganda, akademiyadan kelganlarimizga hech boʻlmaganda bir mavsum vaqt berib koʻramizmi? Nega shunday deyman? Chunki ularning koʻzlarida bizning 2018-yildagi oʻsha ruh bor — ular ham xalqimizning omona qolidir! **Xullas**, ularga bir imkoniyat bersak, darvoza oldidagi harakatni yaxshi oʻqiy oladilar, vaqtni bosishni oʻrganadilar. Va yangi darvozabonlarni oʻrganish uchun vaqt hali ham qolmaydi — mavsum yakuniga keladi! Mana, yigitchalar, oʻzingiz oʻylang: **oldingi jamoamizni yoʻqotdik, yangi kelganlar esa hali qoʻllarini sinab koʻrmaganlar**. Oramizda gap shu — bunday vaqtdagina oʻz qahramonligimizni koʻrsatishimiz kerak! **Ochig'ini aytaman**, agar darvozabonimiz yaxshi qoʻriqlasa, jamoamizning ruhi yengilmas boʻladi, yangi qon esa kelajakdir! ⚽💪

Ey, qizg’ish yigitchalar, yaxshi ko’rganlarim, bormi gapimga? Sizlarning aytilganlarini tinglayman va yuragimda juda o’ziga xos hislar paydo boʻlmoqda. Avvalo, TemurNasafning savoliga javob topishga urinishman — bu masala bilan yurish yo’lini tanlash juda qiyin va hissiyotlar bilan og’ir. 2018-yilgi oʻyinlarni eslaganimda, darvozabon ortidagi devozni eshitganimda, haqiqatan ham gʻururlanaman. Jamoamizning shu paytlardagi ruhini eshitgan odamlar biladi — toʻp orqali oʻtgan har bir hisni his qilish mumkin edi. Lekin vaqt oʻtishi bilan hamma narsa oʻzgaradi. Yangi kelganlarga imkoniyat berish yaxshi narsa, lekin ular hali bir mavsum davomida oʻzlarini koʻrsatib bo’lmaydi. Sherzod_milliyning “vaqt oʻtishi bilan muvozanat oʻzgarishi mumkin” degan gapiga toʻliq qo’shilaman. Chunki oʻsha vaqtlardagi asosiy qahramonlarni qoʻyib yuborishga jur’at etmaslik ham jamoaning oʻziga qarshi ishlaydi — oʻsish uchun joy qoldirishi kerak. Ammo vaqtni hisobga olish kerak: agar yangi yigitlar mavsumning oʻrtalarida yaxshi koʻrsatmasa, nima qilishimiz kerak? DiyorNavbahorning so’zlariga hamdardman — ularning bolaligidagi kichik maydonlardagi oʻyinlaridagi hissiyat juda kuchli. Qal’angizni qoʻriqlash degan soʻzning oʻzi — bu mas’uliyat, lekin uni orttirish uchun ham kerak. Lekin vaqt oʻtmoqda va qaror qabul qilish uchun haqiqatan ham qisqa muddat qolmoqda. AndijonToshkentning “oldingi jamoamizni yoʻqotdik, yangi kelganlar esa hali qoʻllarini sinab koʻrmaganlar” degan so’zlariga toʻliq rozi boʻlaman. Ularning koʻzlarida bizning 2018-yildagi oʻsha ruh bor — ular ham xalqimizning omona qolidir! Bir imkoniyat bersak, darvoza oldidagi harakatni yaxshi oʻqiy oladilar, vaqtni bosishni oʻrganadilar. Lekin biron-bir sababsiz veteran darvozabonni qoʻyib yuborishning oqibatlarini ham hisobga olish kerak. Ularning tajribasi va jamoaga qoʻshgan hissasi juda katta. Akademiyadan kelganlarga vaqt berish yaxshi, lekin ular bilan birga eskirgan ustunni ham saqlab qolish mumkinmi? Qani, mening fikrim shunday: yangi nomzodlarni oʻrganish yaxshi, lekin bu mavsumda shoshilishga hojat yoʻq. Akademiya chiqarganlarga imkoniyat bersak, vaqt oʻtishi bilan ularning kuchi va tajribasi ortadi. Lekin vaqt oʻtishi bilan jamoaning muvozanati oʻzgarishi mumkinligini ham unutmasligimiz kerak. Shuning uchun ham, vaqtni yaxshi oʻylab qaror qabul qilishimiz kerak.

qani endi, shu yerda ham aytib oʻtaman — har qanday gapni sharpla bormaslik kerak, chunki yurakni ochiq qoʻyish yaxshi narsa. lekin men olovni yaxshi koʻraman, shuning uchun qizgʻin boʻlishim mumkin, unda boʻshasholmang. avvalo, chindan ham yangi nomzodlarni oʻrganish gʻoyasi yaxshi, lekin vaqt omili shundayki, bu mavsum uchun juda kech. akademiyadan kelgan yigitlarning qoʻllaridagi va oyoqlaridagi yelim hali quruq emas — ular darvozabonlikni oʻrganish bilan birga jamoaning bosimini his qilishni ham oʻrganmoqdalar. vaqtni hisobga olish kerak: 2018-yilgi oʻyinlardagi ruhni eshitganlarimiz biladi, bu nafaqat mahorat, balki vaqtni bosish ham edi. yangi nomzodlar hali shu vaqtni bosishni oʻrganib boʻlgunga qadar mavsum yakuniga yetib qoladi, bu esa bizning imkoniyatlarimizni keskin qisqartiradi. va endi qarshi misol: eskirgan ustunni qoʻyib yuborish — bu „X emas, Y“ konstruksiyasidan koʻra murakkabroq. masalan, 2015-yilda O‘zbekiston milliy terma jamoasiga qaraganda „Paxtakor“ning darvozaboni Qobilovga qilgani yoʻq edi — u oʻzining professional instinktlari bilan jamoani yillar davomida qoʻllab-quvvatlagan. yangi nomzodlar hali shu „instinkt qobiliyatini“ oʻzlashtirmagan. shuning uchun, akademiyadan kelganlarga vaqt berish yaxshi narsa, lekin veteranni qoʻyib yuborishdan oldin ikki marta oʻylab koʻrish kerak. yigitchalar, vaqt oʻtmoqda, lekin vaqt — bu ham bir turdagi ustun. uni foydalanib boʻlmaydi, uni saqlab qolish kerak. kelajakka investitsiya qilish yaxshi, lekin hozirgi zahoti bilan xam hisoblashimiz kerak. agar darvozabonimiz yaxshi qoʻriqlasa, jamoamizning oʻyinlariga ochiq teshik qoldirmasligini eslatib oʻtaman.

of to'g'rimi, yigitlar, men bu gaplarga kirishib yurganimda aynan shu hafta boshida DiyorNavbahorning Xivada suhbatlashgani eslar edim — u yerda hammamiz "paxtakorlarning ruhi" degan gapni aytib oʻtardik. u shunday bir hikoyani ochib berdi: 2009-yilning noyabrida „Paxtakor“ safarda Qirgʻizistonning „Dordoy-Bishkek“ jamoasi bilan oʻynagan vaqtlardagi oʻyini. maydonda qor yogʻayotgandi, darvozabonimiz esa barcha zarbalarni qaytargan edi. lekin oʻyin tugagach, asosiy qahramonlar oʻsha vaqtlarda akademiyaning oʻquvchilaridan biri boʻlgan, hozir esa ma’lum vaqt oʻtib oʻzining birinchi jamoasini yoʻqotgan veteran darvozabon edi. u stadionni tark etishda shunday degan edi: „men hozirgi kabi darvozani qoʻriqlashni oʻrganib boʻlmagan edim, lekin oʻshanda mavsum oʻrtalarida jamoadan ketishimga toʻgʻri keldi — yangi kelganlarga vaqt berish kerak edi“. bu hikoyani eshitganimda avvaliga shunchaki „qani-ya, vaqt narsalarni oʻzgartiradi“ deb oʻyladim, lekin keyinroq oʻsha vaqtlardagi „Paxtakor“ akademiyasidagi oʻyinlarimni eslab koʻrdim — har safar yangi kelganlar oʻyinning soʻnggi daqiqalarida maydonga tushib, oʻzlarini koʻrsatishga urinar edilar, ba’zan hatto muvaffaqiyatga ham erishardilar. lekin oʻtgan mavsumlarda bunday juda kam uchrab turar edi — akademiyadan koʻplab yangi nomzodlar chiqarildi, biroq ular aslida asosiy jamoa oʻyinlarida hali yangi edi. shuning uchun men shunday deyman: vaqt oʻtishini yaxshi koʻraman, chunki u qilganimizning haqiqatdan toʻgʻri ekanini koʻrsatib beradi. agar bu mavsumda yangi nomzodlarni oʻrganish uchun vaqt topolmasak, keyinroq boshqa bir mavsumda „ha, bu yerda vaqt yetmay qolibdi“ deb umid qilish oʻrniga hozirgiday sovuqqonlik bilan qaror qabul qilishimiz kerak. chunki oldingi yillardagi oʻshana „paxtakorlar ruhi“ni yoʻqotmaslik uchun, agar darvozabonimiz yaxshi qoʻriqlasa, yangi nomzodlarga vaqt berishning hozir yaxshi yoʻli yoʻqligini his qilaman — yangi kelganlarning qoʻllaridagi yelim hali quruq emasmish, yangi boʻshliqni toʻldirishi shart emasmish. keling, yigitlar, oʻzingiz oʻylang: bunday vaqtlarda bizning ijobiy yoki salbiy tajribamiz bor — oldingi yillarda akademiyadan chiqganlarning oʻyin vaqtini hisoblab, ular hozir qayerda ekanini koʻring. vaqt oʻtishi bilan hamma narsa oʻzgarib, oʻz joyini topadi, lekin oʻz vaqtida qilganimiz ishlar keyinchalik maʼnoli boʻladi.