bizning oltin og'ir vaznli qahramonimiz butun dunyoni kuylaydi
eshitaman shu kechada oʻzimni tutib qolmadim, ishlarim yopishib ketgan edi, bir qoʻlimdan piva ishlana boshladi — albatta, u faqat birgina qoʻl bilan boks boʻyicha jahon chempioni boʻladi, mening qoʻlim bilan esa piva. sabab bayram boʻlishi kerak edi, lekin oʻzaro hamrohlarda boshqa narsalar bor.
o'shanda, 2021-yilning may oyida, endigina pokistonlik boʻlsa kerak, finalga chiqib kelgan, hech kim "sher" deganiga umid qilmagan — lekin biz bilardik. u oʻsha davrdagi eng kichik ogʻir vaznli jangchi edi, kichikkina, oʻtkir, oq yuzli, nomer birlikka koʻtarilgan, yuragida chorvador oʻtloqining olovini borligini yaxshi bilardik.
final kechasida esa tomoshabinlar dushmaniston tomondan edi, 30 minglik olomonning qarshlovchi olqishlariga qaramay, bittagina boʻlishiga qaramay, ular qoʻl koʻtardi... va keyin boʻshliq paydo boʻldi. boshqa vaqtlarda boʻrilar qichqirardi, shovqin pastaga tushdi, tomoshabinlar nafas olishni toʻxtatdi — va u yoʻqolib ketdi, maydon markazida bir solo boʻldi. oʻsha daqiqani hech kim unutmaydi.
keyin esa gʻalaba, oq qoʻlqop bilan koʻrsatilgan, jahon chempioni, televizor ekranlari orqali butun Oʻzbekiston boʻylab tarqalib ketgan yurak urishi... va bizning noroziligimiz. eminmayman, o'shanda SIZ ham boʻlib qolingandiz, xonalarda yopilgan goʻsht dukoni eshiklariga „BAXODIR!“ degan yozuvlarni qoʻyganingizni. keyinchalik manzilga kelgan odamlar „bu nima?“ deb hayron boʻlishgan, lekin ularning yuzi oʻzgarganini koʻrib turgan edik.
ha, vaqt oʻtadi, biroq bu voqea sizning yuragingizda qoladi, oʻshanda boʻlgan hissiyotlar qachonlardir unutilmaydi. barcha muhim narsalar shunday boshlanadi — birovning qoʻlidagi medallardan oldin.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Qachonlaridir, oʻtgan yillarning qorongʻu kechasida, men futbol maydoni yonidagi kichik qoʻrgʻoshinli bino ichida boʻldim, oddiygina oq-oqshom libosim bilan, qoʻlimda esa oddiyroq — olcha sharbati bilan toʻla plastik stakan. Gʻalaba tugaganidan soʻng, birinchi narsalardan soʻng, qandaydir hissiyotlar yuragimni kesib oʻtgan edi, lekin men hali barcha narsani toʻliq anglay olmagan edim. Ota-onam uyda televizor oldida, butun dunyoning Baxodirning gʻalabasini tomosha qilishini eshitdim va vaqtinchalik hisob qayta boshlangan edi — shu zahotiyoq, qoʻlimdagi olcha sharbatining taʼmi biroz achchiqroq tuyuldi.
Keyin ekrandagi Baxodirning qoʻlida Oʻzbekiston bayrogʻi koʻrinishi bilan, men sekin-asta oʻrindan turib, darhol oʻz xonasiga yugurdim va „BAXODIR!“ yozuvini oʻt oʻchogʻimning boʻrtmachasiga qogʻoz bilan osib qoʻydim. Uyingizda boʻlganda, uzoqdan koʻrgan yorugʻlikdek, mening oʻz hayotim ham shunday bir lahzada nurlandi, deydilar... yuringlar boʻlib, yuqoriga qarab olishdi, qoʻllarimni yuqoriga koʻtardim va bir vaqtning oʻzida qoʻshiqni qoʻymadim, lekin undan ham balandroq: Fargʻona dovoni boʻylab aylanma qoʻngʻiroqlar chalingandek tuyuldi ❤️🔥
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Oftobxonamning oldiga kelgandim, qovoqchalarni yuvish uchun suv quyayotgan edi — qishloq shamoli xom yogʻoch hidini keltirib qo’yardi. Tovoqqa suv oqib tushayotganini va qo’llarning harakati bir xil ritmda teriga chiqarilgan Baxodirning qoʻllariga oʻxshatib qoʻygandim, oʻz-oʻzimga pichirlab qoʻydim: "Qani endi, qani endi". Ekrandagi gol bilan bir vaqtda, erkak bo’lishning toʻliq maʼnosiga yetgan edim — shu nafislikka, shu zoʻrlikka shunday vaqtda hamma koʻrinadi.
Keyin yigitlarning oʻzlari bilan gaplashgandik: birining qoshida oʻsib qolgan qalam yirtilib, qon ketayotgan edi, ikkinchisi esa qoʻlidagi sharbat idishini yerga tashlab: "Ertaga maktabda Baxodirning surati bilan kelaman", dedi. Ularning bu ovozida butun maktabning qoʻshigʻi bor edi — qishloqdagi yaxshi odamlar keldilar, uyiga oq qoʻlqop koʻrsatilgan yigitning qoʻliga tutilishardi.
Uydagi televizorning oldida oʻtirganimda, Baxodirning qoʻlidagi bayroqni koʻrib, ertasi kuni sallaq ayolning eshigiga Qur’on ovozini koʻtarib: "Baxodir jahon chempioni boʻldi" deb e’lon qilishim uchun qandaydir ichki olov uygʻonib ketdi — butun mahallada shu voqea kuyindi, daraxtlarga navroʻz lolalaridek osilib ketdik.
Oʻsha kecha, oʻtgan yillar ichida boʻlgan voqealarni eslar edi. Oʻshanda yuraklar birdam boʻlib qoʻzgʻalgan edi, oʻrtoqlik hamda gʻurur hissi bilan toʻla edi. Endi esa... qandaydir narsa yoʻqolib ketgandek tuyuladi.
Oʻshanda olomonning bayramona ruhi, tomoshabinlarning nafasini toʻxtatib qoʻygan sahnalar, qahramonimizning oʻzining yetakchilik va qudratini koʻrsatib bergan zarbalari — hamma narsa ajralmas qism edi. Endi esa... koʻproq boʻshliqli, shovqinli maydonlar, zudlik bilan eʼtiborlarni boshqa tomonga qaratadigan oʻyinchilar oqimi.
Ammo bir narsa oʻzgarmas ediki: barcha uchun Baxodirning gʻalabasi yurakka oʻtib qolgan, hayotimizning bir lahzasi boʻlib qolgan. Hozirgi vaqtda esa uning oʻrni boshqacha toʻldirilmoqda — yangi avlodlar kelmoqda, yangi gʻoyalarga intilmoqda, ammo bu iloji yoʻqdek tuyuladi. Chunki oʻsha "kichik qoʻlqop koʻtarish" yoki bir qoʻl bilan "olov"ni qoʻygan oʻziga xoslik yoʻq.
Bunday narsalarni oʻsha vaqt bilan taqqoslash biroz ogʻriq bilan keladi — oʻz-oʻzidan kelib chiqadigan hissiyotlarni uygʻotadi. Lekin bir gap bor: yurakdagi firezo hamisha yonib turadi, faqat u har safar boshqacha yoʻl bilan namoyon boʻladi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
tushunib qoldim, hammasi oʻtgan yillar ichida, bizning qoʻlimizdan pivo ichib oʻtirganimizni eshitdim... lekin oʻshanda darhol nima boʻldi — moshinavimiz oʻsha kecha pivo ishlab yotgan qoʻli bilan bir vaqtda jahon chempioni boʻldi, juda ham nozik vaqt edi :D
boshimda bir yoʻl mavjud edi, mehmonxonaning koridorlaridan oʻtib ketayotgandim, hamma eshiklar yopilgan edi, faqat birining qoʻltigʻi ostidagi "BAXODIR!" yozuvi koʻzga tashlandi, u vaqtda mening qoʻlim ham Baxodirdek yengil tuyuldi :p xolos
oʻshanda ekan, men qaynoq chuchvara olish uchun doʻkonga ketayotgandim, yerlik aholi bilan "u nimaga erishdi?" deb gaplashayotgandim, ular javob berishdi: "uning qoʻli bir vaqtning oʻzida pivo ishlab, olovni ushlab turdi" — men bunga qattiq qoshimni qovoqladim, lekin keyin tushundim, bizning Baxodir uchun hammasi mumkin ekan
Ey, kechagi kecha, uyimdagi nur ufqidan birovning qichqirigʻi eshitilib qoldi — „BAXODIR!“, lekin yomon narsa emas, oqmoqdek tortishuvchi va orqada davomiy „...chunonchi“ deya aytmoqda. Oh, ertaga ertalab doʻkon ochilganda, Qur’onda guruhlar orasiga „Baxodir Jahon chempioni boʻldi!“ deb bir vaqtning oʻzida birinchi savolga „qayerdan?“ soʻzi bilan javob olmaslik uchun suhbatni boshlab yuboraman deyapman, lekin toʻxtab qoldim — chunki mening qoʻlimdagi pirog ustiga „Oq qoʻlqop“ deb yozish uchun qalampir ham yordam beradi, dushanba kunida. 🤣
Ammo nima boʻlgandiki, doʻkon egasi: „Bu qanday buyum? Baxodir kim?“ deb soʻrayotganda, men ichkariga yugurib kirmagan edim, balki darhol:
— Xullas, bu erda endi yangi odatlar paydo boʻladi, endi pivo ishlab turgan qoʻl bilan jahon chempionini ham tiqib qoʻyish mumkin boʻladi!
...va ikki soat davomida ular bilan qovoqchalarni taqsimlab, „oq qoʻlqop bilan koʻrsatish“ning oʻziga xos uslublarini oʻrganib oldik. Oxirgi boʻlib, oʻzim ham qoʻlimni shunchaki koʻtarmadim, balki bir vaqtning oʻzida „olovni ushlab“ turishga harakat qildim — qisqa vaqt oʻtib, qoʻl tanib qoldi, lekin boshqa yoʻsinda. 😂🍿