bizning muxlislarimiz bilmagan legendaga qaytish yo'li
qani endi, o'sha birinchi marta Olmaotaga kelganimni hali eslayman... qizg'in may oyida edi, yomg'ir yog'ar edi lekin bizning qizg'anchlikni hech narsa to'sa olmasdi. pivo qozonining issig'idan, qoʻllarimizda "olti chiroqli" bayroqlarimiz bilan stadioni oldida turibmiz — toʻrtinchi mavsumimizda birinchi marta Sovet davridan qolgan akademiyalarning birida yigʻilishgan edik. ertasi kuni oʻyinning oʻzida bir kechada oʻzga olamga koʻchib oʻtganimdek boʻldi: asfaltning qora hididan, sovet pelmeni siniqlarining bug'idan, voleybolga ketayotgan ayollarning kulgisigacha — barchasi oʻyin oldidan alanga oldi. ammo asosiy narsa G'alabaning oʻziday edi...
va keyin gʻalaba! 3-1, may oyida chiqindi quti kabi sovuq sovuq qishki ob-havo boʻlsa ham, meni qorongʻilardan kelgan bir xil olov oldi — Almaty tomonida barcha jismoniy imkoniyatlarim tugab qolgan edi. oʻshanda Murodjonning oʻyinini koʻrsatganlar bor edi, lekin hammamiz bilamiz, haqiqiy G'alaba shu bir daqiqada boshlangan — Olmaotaning sovuq erlariga ishonch bilan qadam qoʻygan paytdan boshlab.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Oqim oqariday... mana oʻsha may kunlarinimni eslayman, bugun ham hidini olsam: Olmaotaning sovuq avtomagistralidagi tupurukchalarimizning qornidan issigʻi, yo'lovchilarimizning qoʻllarida "oltinchi chiroq" bilan yurganlarinimiznin hiddi bormi? Men oʻsha paytda akademiyada stajyor boʻlib, oʻtinlarning orasida yashirinib o'ynamaymanmi? Mening yigitlarga qaramaganimni, ularga "kelingmi bu erda?" deb so'raganimni hozir ham eslayman. Oramizda gap: sovuq vaqt edi, ammo ichimizdagi olov ulkan edi. G'alabaning birinchi daqiqasida Murodjonga qara-gandim men, oramizda bor-yoʻgʻi 15 kishi boʻlgan ertapishar jamoamiznin uchun u mening oldimdagi qorongʻulikni yorituvchi yulduzimiz edi...
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
keling xotiralarimdan birini ochib ko'ramiz, may oyida Olmaotaning avtomagistralida yomg'ir yog'ardi, qattiq ham — lekin bizning oramizda bir tupurukchada o'tirishgan do'stlarim bilan pivo ichganimni eslayman. shunday, sovuqni his qilishdan ko'ra ichimizdagi qizg'inlikni his qilish edi. o'sha paytda akademiyada o'zimiz yig'ishtirgan eshik oldida Murodjonning kelishini kutar edik, qorong'ida "oltinchi chiroq"li bayroqlarimizni ko'tarib: "kelgusi mavsumda albatta yuqoriroqga chiqamiz!" degan oramiz bor edi. uning birinchi goli shunday bo'ldi — may oyida, sovuq Erondan kelgan yomg'irdan qochib akademiyaning ichkarisiga kelganimizdek... yomg'irga qaramay oyoqlarimizdagi loyga qaramasdan, Murodjonning o'yini bizga qorong'ulikda ham yorug'lik olib kelgan edi. mana shu vaqtlarni eslayotganda may oyida Olmaotaning barcha sovuqligiga qaramay ichimizda qoldi bizga ularning uyiga qaytib kelish uchun yo'l ko'rsatgan yulduzlarimiz borligini his qilishardi.
Men kabi ko'p ko'r, tushunasan.
Ey may oyida Olmaotani eslayman, oʻsha „oltinchi chiroq“ bilan yuribmizmi, hayotimda birinchi marta stendda pivo qozoni issigʻi emas, balki oramizdagi tabiiy gaz oʻchogʻining yonishiga oʻxshardi — xotini olib ketgani yoʻq, lekin olov ha!
Chipta olish uchun navbatda turar edim, qoʻlimda 10 ming soʻm va „Oltinchi chiroq“ dan boshqa hech narsa yoʻq edi. Bir dona olimiy odam: „Bu yerda ovoz chiqarmasinlar“, dedi — men esa „Qizil olma“ning eshagini chalayapman deb o'yladim. Qop-qora kecha, yomg'ir ostida, akademiyaning eshigi oldida Murodjonning kelishini kutyapmiz, sen esa oʻz-oʻzingdan eshikni ochib: „Salom, keldingizmi?“ — deyapsan. Bizning jamoamizning repertuarida bunday improvizatsiya yoʻq edi!
Yomg'ir ostida, sovuqda, toʻqnashuvlar shunday koʻtarilib ketibdi ki, akademiyadagi barcha sharoblarimiz bitta vaqtda gazak sifatida ishlatilib ketdi. Murodjonning birinchi goli esa shunchaki: akademiya ichkarisida oʻyindan oldin boʻlgan „Albatta yuqoriroq chiqamiz!“ degan gapimizning isboti edi — qorongʻuda „oltinchi chiroq“larni koʻtarganimizdek, uning toʻpi ham nur sochdi, men esa joyimda qolib qoldim — noyob tabiat hodisasi: bir vaqtning oʻzida ikki joyda boʻlmoq.
🤣😂🍿 Pivo qozonining yogʻi qorongʻida qizarib, „Gʻalaba“ning ismini etmasdan aytib ketganimiz uchun hozir ham oyoqlarimni qop-langan qiyiqlar bilan eslayman!
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.