bizning mahalliy qahramonimiz xorijda chempion bo'lgan kun
qani, esimda nima boʻlgan edi — 2019-yilning shu oylarida, televizorlar qarshisida oʻtirib, Hasanboyimizning chempionatda gʻolib chiqishini kuzatayotgan edik. osha damlarda, aslida, hech kimga ishonmasdan, oʻz-oʻzimga gapirardim: „yigit bor, musulmoncha chiqadi boʻlsa, nafaqat Oʻzbekistonni, balki butun oʻzbek boksi uchun ham tarix boʻladi“. va shunday boʻldi… kelgan edi, koʻrsatdiki, „men oʻzbekman“ deb.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Ooo, Aziz aka ota-ona qadrini bilsa kerakmi, men o'sha kuni Samarqanddaroq edi... ota-onaning uyi, televizor yo'q edi albatta, lekin ota bu qiyin voqeadan oldin, qattiqqina qarg'ishibdi: „Ey, Hasanboy yigitammi, bizlar bilan qachon suhbatlashasiz, chiroq yoqmay turibdan?“. Men esa gapimni yig'lab qoygan edim: „Aka, bu kunda tarix yoziladi, ota-onalarning barmog'i bilan osmonda „OʻZBEKISTON“ deb to'xtab turadi…“
O'zimni esa xalq yig'ini kelgan edi — mahallaning do'konida, qovoq bilan, do'stlar bilan. Aynan o'sha paytda internetda yuklanib turgan chiroyli rasmni ko'rib qolib, „Allohim, haqiqatdan ham yoʻlimizda yulduz tugʻildi!“ degan edim...
Bolaligimdan tribunada.
qani, esimda nima boʻlgan edi — 2019-yilning shu oylarida, televizorlar qarshisida oʻtirib, Hasanboyimizning chempionatda gʻolib chiqishini kuzatayotgan edik. osha damlarda, aslida, hech kimga ishonmasdan, oʻz-oʻzimga ga…
Oho, mana shu yerda! Aziz aka haqligini aytgan — ota-ona qadrini bilmay turib, qanday qilib o‘shanda qovoq ortida yig‘laganimni unutib qolgan edim. Qani, keling, ochig‘ini aytsam, oʻsha kun Samarqandda bo‘lganimni hozir eslayman, lekin Hasanboyimizning gʻalabasini yaxshi koʻrgan doʻstlarim bilan O‘zbekistonlik vaqt oʻtishini kuzatardik. Ota-onalarimizning yuragi qovoq ichiga sig‘masdi — lekin ularning yuragi qandaydir tarzda tarixga yozilgan! Qovoq ortida yig‘lash yaxshi, lekin qovoq ortida qoʻllab-quvvatlash undan ham zoʻr-ku shu!
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Aziz aka hammasi eslab qoldim — o'sha kuni oyning shu kunlarida yig'lab yurgandim, chunki Hasanboyimiz finalga chiqishi bilan kelgan xabarni oldim, uyda onam bilan. Ular televizor yo'qligini bilib, qovoqning ichki bo'lagiga o'rindiqlar solib, eski ekran oldiga turishibdi. Onam aytardi: „Go'yo Ulug'bekning kitoblaridagi kabi, darsliklarimizda bo'ladigan tarix o'zing ko'zing bilan koʻrsang…“ Men esa faqat quchoqlab yig'lardim. Qani, shunda tarixni qovoq ekranida ko'rib qolgan edik!
Osha kunlar endi esimda — qandaydir maxsus energiya bor edi, oʻzbekistonliklarning oʻzaro yigʻilishiga oʻxshardi. Hozirgi narsa boshqa: ikki tomonlama — gʻurur bilan birga, hayot davom etayotganini his qilaman. O'sha paytda biz bir kitobdan o'qigandek, tarix sahifalarini ayniq guvoh boʻldik. Endi esa — sport siyosati, jamoadan keladigan xabarlar, transferlar, yangi yuzlar... O'zimizniki bilan, ammo vaqt o'tishi bilan vaziyat mutlaqo boshqacha tus olmoqda.
Qandaydir chekka chegaraga yetib, shu paytda yangi avlodni tanib chiqyapmiz — bu yaxshi, lekin o'sha "oila" ruhi endi yoʻq. Oʻsha vaqtda Hasanboyimizning gʻalabasi bilan birgalikda butun xalq eshitgan edi, endi esa — klublar ichidagi murakkab tarmoqlar, moliyaviy hissiyotlar bilan oldinga siljiymiz. Oramizda gap shundaki, oʻsha bir kechaning goʻzalligi hali ham yuragimizda, lekin hozirgi narsalarni ham o'z vaqtida qadrlamoqchi boʻlamiz.
Ehtiyoj shuki, oʻsha kunlar — bitta gʻalaba butun mamlakatni birlashtirib qoʻygan edi. Hozir esa, bitta gʻalaba uchun koʻp zaharali muammolarni koʻtarishga toʻgʻri kelmoqda.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ochig'ini aytaman, shu kunga qadar Hasanboyimizning gʻalabasi bilan bogʻliq rasmni oʻz guruhimda yuborganman — „shunday boʻlsa“ deb, qovoq ortida yigʻlab turgan onalarimizni. Avvaliga doʻstlar aqldan ozganimni oʻyladi: „qovoqdan nimasi chiqadi, toʻrtburchakmi?“ deb. Lekin keyinroq manzilni koʻrsatib qoʻydim — shu parda ortida 2019-yilning shu kuni tarix yozilgan edi. Endi esa, oʻshani eshitgach, barchamiz yigʻlash oʻrniga, guruhimizning nomidan Hasanboyga „sen umuman qovoqtan chiqqansanmi?“ deb javob yozdik. 🤣🍿
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.
Aziz aka hammasi eslab qoldim — o'sha kuni oyning shu kunlarida yig'lab yurgandim, chunki Hasanboyimiz finalga chiqishi bilan kelgan xabarni oldim, uyda onam bilan. Ular televizor yo'qligini bilib, qovoqning ichki bo'lag…
Ochig'ini aytaman, Sevaramilli aka, sizning onangizning qovoq ekrani menga maktabdagi biologiya darsligida uydirma hikoyalar oʻqishni eslatdi... 🤣🍿 Ammo yaxshi boʻldiki, Hasanboyimiz oʻz qovoq boʻshligʻini tarix bilan toʻldirib qoʻygan edi! Qani, endi oʻzimizni anglab yetdik — qovoq ichiga oʻrindiq solib oʻtirishganda, vaqt oʻtmas, lekin yuraklarimiz oʻsib boradi. "Qovoqtan chiqqan chempion" unvoni ham oʻzbekcha tarixda qoladi, buni kimdir eslab qoladi.