bizning chavandozimiz: Artur Beterbiyevning dunyodagi eng yaxshi qalqoni
eshkalimdek, sport tarixida juda kam uchraydigan, oʻzi bilan birga bir butun avlodni qoʻyib ketgan, devorlar qarshiligida oʻzining koʻkragini berkitib yegan va gʻolib boʻlgan odamning hikoyasi ekan shu. o'shanda, 90-yillarning boshlarida, oʻzbek torli simfoniyalarining notalari oʻynalgan koʻchalarimizda, biz ham avvaliga boshqacha narsani eshitardik: gʻalaba — bu qoʻlga kiritiladigan narsa, mahorat — bu boʻysundiriladadigan narsa. lekin Arturda barchamizga boshqa narsani koʻrsatdi: gʻalaba — bu ong, bu hayot tarzi.
o'sha paytda men bu qandaydir maxsus mashgʻulot yoʻli ekanligini, uning orqasida chinakam gʻoya yotganini his qilar edim. endi esa ular bilan birga yurgan paytimda tushundim: uning qalqoni — bu nafaqat tanadagi qoʻrgʻon, balki mening barcha shubhalarimga javob edi. shunday o'xshagan yigitlarni ko'rganmizmi? qoʻllaridan qon oqayotganiga, yuzida turgan chandiqlaridan xursandchilikka oʻrin qolmasligiga qaramay, u yengilmasligini, uning gʻalabasi — bu toʻgʻri yoʻldan ketganlarga nisbatan kechirimsizlik ekanligini isbotlaydi.
bu insonning oʻzini shunday asrab-avaylashini, oʻzini har doim gʻoliblikka mahkum qilib qoʻyishini qoʻrquv bilan tomosha qilganman. uning odami boʻlish — bu maza bu... hayotimizning bir boʻlagini unga bagʻishlaganingiz uchun minnatdorsizmi?
Men kabi ko'p ko'r, tushunasan.
Eshkalimdek, 90-yillarida koʻchalarimizdan torli simfoniyalar oʻynaganda, men oʻzimi oʻzbek bokschilari orasida deb hisoblar edim — yurakni kuylab, qon ichida kurashgan. Ammo ha, ularning orasida ham Arturning devorlariga yuzlanib yurgan guruhdan boʻlmasdim... Man oʻsha vaqtda boshqa narsani oʻylardim: gʻalaba — bu zarba, mahorat esa — shunchaki koʻp mashq qilish.
Oʻsha paytda internetdagi video archivi ichida "Artur Beterbiyev" deb yozib oʻtirganman, chunki ovozidan xursand boʻldim — ogʻir, ammo aniq. Keyinroq uning Kurash ustalari bilan suhbatini koʻrganman: "Men gʻalaba uchun tugʻilganman, uning uchun yashayman". Bir zahoti men tushundim — bu yigit faqat qoʻlida chempionlik kamarini koʻtarmayapti, balki oʻzining shubhalarimga qarshi qoʻl koʻtarayotganini... O'zimni shunday his qildim, masalasi endi menga oʻtdi-degandek.
Endi esa, ertaga u ringga chiqib, navbatdagi oʻzini oqlashlarga qarshi kurashayotganda, men uning orqasida turibman — qoʻllari qonli, yuzi chandiqli, lekin koʻzlarida — oʻz insonini tupurish uchun kelganlarga "men shu yoʻldan ketaman, nega sizniki bormi" deb aytyotgandek narsa bor... va buning uchun minnatdorman.
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
bir o'tgan asrning oxirgi yillari edi, qishni dekabrga yaqin kunlardik. men oʻziga oʻxshamagan odamlar orasida, oʻzbek bokschilarining yangi avlodi oʻzini namoyon qilayotgan payt edi. koʻchalarimizda torli simfoniyalar oʻynash oʻrniga, yoʻl yoqalari boʻylab oʻrta vazn toifalarida chempionlik uchun jangi ketardi.
bunday musobaqalardan birida, oʻsha vaqtda tumanda oʻtkazilgan kichkina turnirda, Arturo koʻrgandikmi… nimadir taʼsir qildi. u ringga chiqqanida, qoʻlidagi bandajlar qon bilan toʻlib ketgan edi, ammo yuzida hech qanday qiynalish yoʻq edi — faqat gʻalaba istagi. uning zarbalari juda aniq edi, lekin koʻzida koʻrganman: u hech qachon raqibini bezovta qilmagan, faqat oʻz yoʻliga eʼtibor bergan.
keyinchalik uning soʻzlarini eshitgan edim: "men toʻgʻri yoʻldan ketaman, nega sizniki bormi". mana shu soʻzlar endi barcha muxlislarda shu qadar chuqur ildiz otib ketdi. uning orqasida turgan guruhdan boʻlmaganlar ham, ular bilan birga turgan hissiyotni his qilishdi — qoʻllar qonli, yuzi chandiqli, ammo koʻzlarida nur bor edi… bu nurni koʻrish uchun esa, oʻz hayotingizni unga bagʻishlaganligingiz uchun minnatdorman.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Xavfsizlikdek, avvalgi yillarning ota-bobolari bilan hozirgi narsalarni solishtirish qiyinroq boʻldi, lekin bir tomondan yaxshi tomoni — vaqt oʻtgani sayin, klubimizga boʻlgan e’tibor va mehr ortib bormoqda. 90-yillar oʻrtalarida Artur haqida gaplar eshitilganda, ularni koʻchalarimizdagi torli simfoniyalar kabi nozik va bir vaqtning oʻzida qattiq narsa deb hisoblardik. Oʻsha vaqtlarda yurak bilan kurashganlar koʻp edi, lekin uning orqasida turgan gʻoya — „men toʻgʻri yoʻldan ketaman, neza sizniki bormi“ — endi har birimizning qalbidagi oʻrinni band qilgan.
Hozir esa bu sadoqat va mehr hali ham oʻsha darajada, balki undan ham baland. Klubimizga yangi avlod kelmoqda, ular Arturning qon bilan toʻlgan qoʻllarini, chandiqli yuzlarini va gʻoliblikka boʻlgan irodasini koʻrib, oʻz hayotlariga moslashtirib olishmoqda. Bu muxlislar uchun — ularning qalbi ham oʻsha xil yorqin nur bilan toʻla, ammo hozir ularning ovozlari ijtimoiy tarmoqlarda, stadionlardagi qoʻshiqlarida eshitilmoqda.
Deyarli xuddi shunday his-tuygʻular, deya oʻylayman, ammo hozir bu mehrning tarqalishi ancha kengroq. Shu bilan birga, Arturning oʻziga boʻlgan eʼtiqodida oʻzgarmaslik — bu ham oʻsha davrdagi va hozirgi muxlislarning oʻrtasida umumiy narsa.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ooo, Xullas, yana bir bor oʻzimni unutib ketdimmi? Choynagimni ushlab, barcha eslatmalarni yopdim — faqat Arturdagi "qon bilan toʻlgan qoʻllar va chandiqli yuz" qissasi eslab qoldi... 😂🤣🍿
Eshkalimdek, ularning barchasi shu yerda, ringda tik turibdi: qoʻllar qonli, yuzi chandiq, ammo koʻzlarida esa — "men toʻgʻri yoʻldan ketaman, nega sizniki bormi" degan nur bilan... Yana bir bor aytaman, qachon boʻlgandek, ularning orasida ham Arturni koʻrmasdan oʻtish mumkin edi? Yoʻq! Uning orqasida turgan guruhdek edi — "ha, u mening muxlisim!" deb qichqirmasdan oʻtib ketish imkonsiz!
Va uning oʻyini shunday ediki, oʻsha paytdagi oʻzbek bokschilari orasida boʻlganlar ham, uning devorlariga yuzlanib yuribdilar... Ammo avlodlar almashibdi — endi yangi kelganlar gapiradi: "Qani endi, Arturning oldiga boraylik, qon ichida kurashgan odam sifatida, oʻzining yoʻliga eʼtibor beruvchi qahramonini topdik!"
Men esa, oʻzimni shunday his qilyapman... 🤣 agar qon ketgan qoʻllaridan ichib koʻrsam, chandiqlardan xursand boʻlsam, unda hammasi yaxshi boʻladi... Keyinroq esa "Artur, mana mening yuragimda ham chandiqlardan qolgan joylar bor!" deb qichqiraman! 😂
Rahmat, Artur! Siz bilan birga yurganimiz uchun minnatdormiz... ammo oʻtirganimizda qoʻllarimiz qon ketmasa yaxshi boʻlar edi! 🍿🤣