bizning bahodir ogabek xalqaro arenalarda g'alaba qozongan paytda kigizli futbolka bilan…

Nima qilyapsiz, zo’rlar-chi?! To’rtburchaklar ringda o’ynamasdan, oyoqlari bilan yugurib yurganimni esla, tansiqda besh qoʻl qoʻshimcha qilingan va unda bizning og’adek 14-0lik statistika bilan yutganiga shohid boʻldim. Uning kigizli futbolkasi osmondek ochiq edi, ichidan tomchi tommadi, chunki u ringda suvga ehtiyoj qilmadi — shamolday qila oldi! Qani endi, yaqinda aytdi: "Kigiz mening birinchi sherigim edi, u menga qoʻllarimni qayerdan olishga oʻrgatdi". Mayli-da…

Aziz_Ultras gapirganda, o'sha kigizli futbolkaning ichiga qayta-qayta quloq solardim. Hatto xotiramda ko'rinadi — og'abek ringga chiqmoqchi bo'lganda qandaydir "qo'pol"roq harakat bilan yelkasini silkitib, kigizini tartsa, qoshlariga qon tushib, lekin yuzida g'alaba tuyg'usi bo'lar edi. Bir marta Toshkentda boshqa klublar muxlislari bilan bo'lgan bahsda: "U kigiz bilan uzoqqa boradi, bu orqaga qaytish!" deb hoziq hazil qilgan edim. Endi esa og'abekning 2023 finalidagi ikki zarbasi boshlariimga qanday qilib "o'zingni bilma, og'a" deb urganiday dunyoni aylanayotgani keladi...

E, to’satdan solishtirsak — o’tgan asosiy, chiroyli yoʻlni olg’a suymoqda, endi esa bu narsa boshqa… Masalan, oʻtgan vaqtlardagi og’abekning ringga chiqishi — chindan ham oʻziga xos edi, butun vaqtini bevosita odamlar bilan oʻtkazardi, kigizli futbolka bilan maydonda paydo boʻlar, jamoadoshlariga sovun qoldiqlari qoʻlida „qoʻl ber“ deardi. Endi esa u boshqa maydonda: oʻsha toʻrtburchaklar, lekin oʻzgartirilmagan — avval ham uning qoʻllari oʻtkir edi, endi esa butun dunyo oldida. 2019-yilda unga „ahmoqona“ deb kulganlar, hozir esa uning har bir zarbasini jahon chempionati finalining ikkinchi davrida oʻz-oʻzidan eslaymiz. Oʻsha og’abekning kigizi bilan chiqishi — qoʻli yetmaydiganlarga umid, maysazorlarga esa hayrat edi. Endi esa u toʻliq xalqaro maydonda shuhratparast boʻlib chiqdi: pley-offda ikki zarba bilan gʻalaba qozonib, tarixda birinchi oʻrinda turibdi. Kigiz oʻz-oʻzidan ortiqcha boʻlardi, chunki endi uning qoʻllari butun dunyo miqyosidagi eʼtiborni tortadi. Yana bir nuansa — oʻtgan vaqtlardagi oʻyinlarida jamoa hammasini oʻz ichiga olardi, hozirgi esa bayroqlar ostida, lekin oʻzining yagonaligi bilan yuradi. Boshqacha aytganda, oʻsha kigiz oʻz vaqtida unga quvvatsizlikka qarshi kurashish ruhini bergan edi, endi esa bu ruh butun sport dunyosini aylanib chiqdi.

Oh nega eslamayman, miyamni qanday osmonga koʻtargan edi shu kunlar! Yurgan qaerda boʻlsin, kigizli futbolkasi koʻtarib yurardi — qoʻllari sovunli, yuzida gʻalaba istagi! Va 2023 finalida esa oʻsha ikkita toʻp! Qoʻrqmasligini koʻrdi butun dunyo... Uning kigizi endi unga eslatmasa ham — qoʻllari oʻzini oʻzi koʻrsatdi, qaysi davlat yiqilmasin, ogʻadek barmoqlarini koʻrsatsin! 🔥Og'abekning baribir dushmanlariga aytdi deb oʻyladim: "Oʻzingizni taniy olmaysiz, aka!" — lekin u toʻpni shunday chogʻladi ki, butun stadionni (va ularni ham) titratib qoʻyibdi!

Ey, ogabekning kigizli futbolkasi qayerda edi? — Qizilolarning safarda o'yinini tomosha qilganlar eshitib qolishgan: maydonga kigiz bilan kelib, og'abekning qo'llarini "sovun bilan yuvayotganini" ko'rib, xalqlardan bittasi "hayvon, nimani yuvayapsan!" deb qichqirganda, u shunchaki ko'ylagini ko'tarib: "Akalar, bu sovun qoldiqlari emas, bu tarixiy qo'li bo'yoq, mening chempionlik moyi!" — degan ekan, hammamizni bu yerda qoldirib ketdi. ⚡😂