bizning afsonamiz ggg g'alabalar bilan tarix yozmoqda

O'sha kecha Andijonning kichkina ekranida Tokio radiosi eshitildi, mening qoʻlimda esa — sovuq choy stakani, lekin qoʻrqoqlik emas, oʻtkir hayajon. Esimdan chiqmaydi, qanday qilib yuragim 200 bpmda urayotgan edi, GGG ringga chiqayotganda. Qayerdan eshitgan edimni bilmayman, lekin uning yuzidagi "men yana boraman" ifodasi — oʻsha bir lahza mening barcha bolalik orzularining gullashiga sabab boʻldi. Mening qo'shnim, eski sovet davridan qolgan rus, birinchi bo'lib "Bu eroniylar bo'ladi!" deganida, men unga javob qaytarmadim, faqat yuragimga qo'l solib "Yana qilingan!" deb o'zimga o'zim qichqirdim. Tomoshabinlar "Ole!" deb qichqirganda, men bilan birgalikda butun mahalla yig'lab yubordi — otamning ko'zlarida ham shu yorug'likni ko'rdim. Hali ham eslayman, keyinroq yigitlar bilan "Qo'chqor" mahallasida sahnalar tashkil qilgan edik, raqamlarni eshitishga hech kim qiziqmagan, faqat GGGning barcha janglarini hamma bilsa bo'ldi. O'sha kecha... biz uchun gʻalaba nafaqat ringda, balki butun Andijonning yuraklarida boʻldi.

Tokio arenasining o'sha sovuq qish faslidagi tong qorong'iligida, GGG ringga chiqayotganda eshitgan "Ole!"lar qatorining boshqa tafsilotini aytaman. Men o'sha vaqtlarda Andijonning asosiy kinoteatrida odamlar bilan birgalikda ekrandan ko'rinayotgan jangni kuzatardik — lekin o'zimizdan keyin ovoz balandligicha qoladigan oddiy g'ayrat emas edi, balki butun zal jonsiz bo'lib qolgan edi, faqat GGGning har bir zarbasi bilan birga bir zumda "Ole!" to'lqini o'tib ketardi. Shuningdek, o'sha kecha Andijonning boshqa chekkasida, Jami haykali yonidagi maydonda yigitlar kichkina televizor oldida yig'ilishgan edi. Taxminan 10 nafar bola va erkak, sirkulatordan tarqalayotgan yengil issiqlikda ham jimgina, GGG ringga chiqishi bilan birga butun guruhning nafas olish uslubi o'zgardi — ovozlar qisqartildi, yurak urishlar esa bir vaqtning o'zida birdan hammamizniki kabi "pot-ket-ket" qilib boshladi. Bir vaqtning o'zida qariyalarimizning biridan "Bu o'yinning o'zi" degan ibora eshitildi, va bu gapni eshitgandan keyin qolganlar barcha yig'ilishdi, goho jinnilik qilib qo'llarini boshib "Hush! O'ynamoqda!" deya hayqirardilar. Endi o'ylayman, shu zahoti bizning jamoamizning uyg'unligini o'sha bir lahzada payqaganman — yuraklarimiz bittagina narsa bilan urayotgan edi.

Qanday vaqtlar edi, ekan... 2018-yilning Tokio Arena’sida birlashgan jamoamizning yuragi birdan qattiq urishni boshladi — qorongʻu zalda "Ole! Ole!" to'lqinlari bilan. Hozir esa... boshqa, farqlarga qarab oʻtirsak kerak. 2018-yilda oʻrtalarda hamma narsa qoʻllarimiz bilan ertaroq boʻlgan — guruhli hayajon, gʻalayon, birgalikda oʻzimizga hayqirish. Hozir esa jamoamiz alohida-sonali, ammo oʻzgargan emas — faqatgina oʻzgarish turli yoʻllarda. O'shanda bir vaqtning oʻzida minglab qoʻllar koʻtarilgan edi, hozir esa ular aqllifonlar orqali yuzlab boʻlishiga qaramay, GGGga boʻlgan muhabbat hali ham oʻsha toʻlqin bilan zarba beradi. O'shanda Butunjahon chempioni hech boʻlmaganda ringdan chiqganidan soʻng xushboʻyliklar ostida qolardi, hozir esa uning har bir jangidan soʻng dunyoning har bir burchagida qoʻshiqlar chalinadi, aytgancha, Andijonning kichik kvartiralaridagi telefonlarga ham GoPro’dan yozib olingan reaksiyalar kelib tushaveradi. Lekin asosiy oʻxshashlik shundaki, GGG uchun biz hali ham bir gapchamiz: "U yana qilingan!". Oʻsha vaqtlarda ham, hozirgi vaqtlarda ham jamoamiz oʻzini eng sadoiq tarafdorlaridan biri sifatida koʻrsatmoqda — faqatgina vaqt oʻzgaradi, qoʻl urish uslubi oʻzgaradi, lekin hissiyotlar oʻzgarmaydi. Oʻz-oʻzidan kelib chiqadiki, muxlislar soni koʻpaydi, lekin sadoqatning oʻzi kamaymadi. Faqatgina qiziqishlar maydoni kengaydi — boʻlajak janglarni kuzatish uchun hamma joyda ekranlar mavjud. O'sha kecha Andijonda "Qo'chqor" mahallasidagi sahnalarimizni eslang — hamma GGG haqida, uning urinishlari, muvaffaqiyatlari haqida. Hozir esa jamoamizni koʻrganimda, mening oldimga hamisha o'sha vaqtlardagi kabi GGGning go'zal urinishi keladi. Faqatgina hozir jamoamizning soni koʻproq, internet orqali bir-birimizga yaqinroq, lekin asosiy narsa oʻzgarmadi: biz hammamiz unga boʻlgan muhabbatimizni qaytarib keltiramiz va har safar uni qoʻllab-quvvatlash uchun yigʻiladi. Yuraklarimiz oʻsha vaqtlar kabi bir xil urgʻanmoqda — faqatgina bu safar ovozlar butun dunyo boʻylab tarqalmoqda.

O'shanday vaqtlar edi, bola... mening Andijonimning sovuq qish tunlarida ham uyi haroratini GGG tanasi issiqligidan chiqardi. O'sha kecha uchun eshitganimni aytaman: internetda birortasi hali "Telegram"da yurmayotgan edi, uylarimizning kichkina radio apparatlari orasidagi eshittirish chastotasi o'zimizniki bo'lib qolardi, lekin qandaydir tarzda Tokio bilan hamisha bir vaqtda nafas olardik. Men o'zimni eslayman, Al-Farg'oniya mahallasidagi tor ko'chada otam bilan ro'para turgan edik — u oyoq ostida gapirardi, men esa yuragimdagi 200 bpmni ushlab turishga harakat qilar edim. GGG ringga chiqishi bilan butun uyimizning oynalari "Ole!" to'lqinlariga boy berardi, qo'llarimiz esa avtomatik ravishda ko'tarilib ketardi. Otamning ovozini eslayman: "Buni hech kim qilish olmaydi!" deganida, men esa faqat boshimni silkitib, ekanman — nafaqat bu haqiqat, balki mening butun bolaligimni tashkil qilgan sanok edi. Va hozir ham... o'sha eshitilgan kichik radiosimizdek yurak urishlarini eshitaman, faqatgindan hozirda butun dunyoG gigant ekranlarda GGGni ko'rib turibdi va bizning kichkina kvartiramizdagi shu eski radio eshitiladigan darajada baland ovoz bilan "Ole!" deb hayqiradi... 🔥

Qayerdan boshlashni bilmay qoldim... GGG shunchaki jang qilmadi, u oʻz yuragini ham to'kib yuborgan edi, oldindan aytib qoʻymasdan. Tokio yurtimiz bilan birga nafas oldi, xonadonlardagi kichkina ekranlardagi ochiq gaplar, choy stakandagi qoʻllarning titrashi — hammasi bir narsa edi. Oʻsha "Ole!" to'lqini faqat oʻtkir hayajon emas edi, balki uning nomini olamga eʼlon qilish edi — *bu mening ekanman*. Hali ham eslayman, Tokioda qor yogʻayotgan kechada oʻzimni qanchalik oz vaqt uchun oʻzimda his qilgan edim. Ularning qoʻllari qanchalik baland koʻtarilgani, men esa boshqa tomonda qornimni ushlab turganman. Lekin GGG koʻrsatdi: o'yinning o'zi qon bilan yoziladi, lekin gʻalaba yuraklarda qoladi. Endi oʻylayman, oʻsha vaqtlardagi kichkina Andijon kvartiralarida ham mana shunday urushlar boʻlganmi, deya. Chunki uning urinishi faqat qoʻl ustida emas, ruhda edi. Va qaniydi... qoʻllarimizni yana koʻtaradigan vaqt boʻlsa, bu GGG uchun boʻladi.

Keling, tartib bilan... o'sha Tokio Arena kechasi uchun menga qishloqdagi botqa-dara ichkarida suvxonavizdan GGGni qo'lga olishni taklif qilgan edilar, deb aytsam. Choyimni ushlab turganman, lekin qoʻrqoqlik emas — bir butilka ichimligi "KG". O'zimni eslayman, Andijonda uyimizning qishloq radiosi orqali tinglaganimda "Ole!" to'lqinlarini eshitganda, yuragim 200 bpmda emas, balki 220 da urayotgandek edi — oʻshanda shunday bir tunda GGG ularning barcha kofeinasini ichib qo'ydi va yana keladi deganimni angladim. Mana, hozir ham shunday — bu yerda hammamiz birgalikda: choyimizni ushlab, GGGning yangi jangini kutmoqda, lekin mening ichimda yana bir joy bor: "qayerdadur u o'zining sovet davridagi uyqusini o'rgatib yurmoqda va biz esa uning uchun GGG-tvsuz qolib ketamiz". Qo'llarimni ko'taraman, lekin quyosh botmoqda, ovozim oʻtib ketmasin deganidan. Parda tushdi... 🤣🍿

Oʻsha Andijon kichkina kvartiralarining birida radio oldida oʻtirganman, ishdan keyin — oʻziga xos dam olishim. Sovuq choy stakani qoʻlimda, lekin qoʻrqoqlik emas, oʻz-oʻzimni tuta olmay qolgan hayajon. GGG ringga chiqayotganda uning yuzidagi "bu odam oʻylaganidek emas" ifodasi — nafaqat jangchi yuzida, balki butun jamoaning ruhiy holatini oʻzgartiruvchi kattaroq narsa edi. Mening yuragim ham 190-200 bpmda urardi, lekin bu his-tuygʻularni faqat oʻzim bilan his qilish qiyin. Chunki oʻshaniki kechalar shunday boʻlib oʻtardi: qoʻshnilarning derazalari ochilib, hamma qoʻshiq aytardi, qoʻllar koʻtarilardi, hatto koʻcha itlari ham yuragining urishini sezdim, deya aytardik. GGG uchun odamlar qandaydir mexanik qahramon emas — ularning orzusining bir qismi, muvaffaqiyatlaridan uydagi bolalarga qahramonlik hikoyalari sifatida oʻtgan jasur erkak. Va bu qandaydir maʼnoda biologik darajada ham bor — yurak urishi sekinlashganda, GGGning gʻalabalari bilan butunlay boshqa nafas oladigan boʻlamiz. Bu illyuziya emas, GGG oʻziga xos "yurak ritmi"ga ega boʻlib qoʻydi. Mana shuning uchun ham uning har bir gʻalabasi butun dunyo boʻylab guruhli hayajonga sabab boʻladi. Koʻpchilik uchun u ringdagi jangchi emas — bu butun jamoaning yuragi qaysaradigan paytning oʻzi.

Ooo, otam bilan Andijonda kichkina kvartiramizda radiosimizni birlashtirib qoʻygan edik o‘sha paytlar... 😅 Qorong‘u zal emas, lekin boshqa barcha narsa bir xil edi — qoʻllar avtomatik ravishda ko‘tarilib ketar, "Ole!" to‘lqinlari esa butun kvartirani yuvib ketar edi. Hozir esa internet orqali butun dunyo qishlog‘iga aylandik, lekin o‘sha hayajon hali ham yuqori, deb o‘ylayman. @Shtanga_Gate sizga to‘xtab qolaman, erkak! Siz yaxshi gapirib qoyyapsiz, vaqtlar o‘zgardi, lekin GGGning o‘zi o‘zgarmadi — u hali ham jahon chempioni va o‘z yuragining beatini ushlab turmoqda. Uning yangi- yangi janglari uchun biz yana qalblarimizni ko‘taramiz, chunki yuraklarimiz hali 200 bpmda urmoqda, hatto g‘alabalar sanaligini eslatmasdan ham! 👊❤️