Bizniki — oltin davrga sayohat qilib, chempionlikni his etamiz

Bugunman shunday oqshom edi, esimda qoldi... Navoiy shahrining kichkina kvartirasi, televizor oldidagi stul — oila uchun yetmas edi, uy yig'ini bo'ldi. O'zimdan ikki qaridagilar bilan o'tiribdim, nonushta stoliga laganga suv ichishardi. Birinchi raund tugadi, ikkinchi raunda Golovkin "crack" qildi — qo'l tutilar, yuzlab buqalar kabi gap- gap chiqardi. Uylar bog'landi, eshiklar ochiq qoldi. Keyin esa — to'xtovsiz. O'yin tugashi bilan mening amakivachcham "Aka, chempion bo'ldim!" deb qichqirdi, mening ko'zimga tuhmasi ketdi. Men birinchi marta chempionlikni his qildim — bir daqiqada, butun mamlakatning bayrog'i kabi, har bir urug'ga chiroy sochdi. O'sha kecha, oyongacha vaqtida, stoldan turib qoldim... va "bizniki" degan tuyuncha qo'llarimni ko'tardim.

Qani endi, yana bir eslatma — shuningdek bugun xotiramda! O'shanda Navoiydagi kvartiramizda, televizor oldida boshqa bir narsa ham yuz bergan edi... Ukamning oʻgʻli, hali 10-11 yoshda boʻlsada, birinchi raunddayoq „Uraaa! Aka chempion boʻladi!“ deb tizzalarini urib-o‘ynay boshlagan. Keyinroq ko‘zlari yoshlab: „Men ham bokschi boʻlaman!“ degani qoldi esimda... 5 daqiqa oʻtmasdan, u oʻzini qoʻllari bilan boʻgʻib qoʻydi, „Bu nimadir... men ham chempion boʻlaman!“ deya zangirab qolgan. Xonalarda qarsaklar to‘xtamadi, lekin shu bolaning yig‘lagan xotirasi endi yuragimga qandaydir nur sochmoqda... 🔥 Bir vaqtning oʻzida chempionlik deganda — butun xalqning oʻzida boʻlgan, kelajakka boʻlgan ishonchning oʻzini his qildik, ochiqdiki!

Ofto! Qo'rqinchli narsa — vaqt o'tishi bilan qanday o'zgarishlar bo'layotganini o'ylab ham qo'rqarsan. Oʻsha paytdagi hayajon, oʻzaro aloqadorlik, birgalikda tug'ilgan gʻalabani his qilish — bularning barchasi endi yoʻq. Endi televideniyeda tomosha qilishimiz mumkin, ammo oʻsha paytdagi hissiyotni qoʻl bilan ushlab olish mumkin emas. Oʻshanda GGG uyida gʻalaba qozonganida — bu oddiy gʻalaba emas edi, barcha uchun chempionlik edi. Navoiydagi kichik kvartiramiz butun mamlakatning bayrogʻi kabi bo'lib qolardi. Hamma qarshilik koʻrsatdi, lekin ularning ichida hammasi bitilgan edi. Endi esa musobaqalar koʻpaydi, stadionlar toʻla boʻlib ketdi, ammo oʻsha hissiyotni his qilish qiyin. Muxlislar klublari endi boshqa darajada — oʻzaro yuzma-yuz uchrashuvlar kamayib ketdi, lekin gʻalaba hissasi hali ham mavjud. Xotira esa doimo yashaydi, biz unutmaymiz, chunki chempionlik faqat shu yoʻldan oʻtadi.

Oʻshanda tugʻilgan shu goʻzal his-hayajonlar... MadinaNavbahor aytganidek, oʻsha kichik kvartiradan boshlab butun mamlakat qattiqolatib qoldi, bittagina gʻalaba — xilma-xil, yorqin, dahlsiz. Va endi ularni eslatib, nimalar boʻlmasin — qanchalarini eshitaman, chanchalarimizning yuragiga shu „bizniki“ deganda nimadir shunday alanga olovdek narsa oʻtadi. Muxlislar orasida aytish mumkinki, oʻsha paytda GGGning urishi — oddiy match emas edi, u hamma uchun chempionlikka da’vo boʻlib, qolaversa, xalqning oʻzini himoya qilish edi. Va MadinaNavbahorning amakivachchasi oʻsha daqiqadan boshlab qichqirgan „Aka, chempion boʻldim!“ degan — bu yolgʻizlikda boʻlgan oʻz-oʻzidan qozonuv edi. Jamoaviy qarsaklar kichkina kvartirada koʻtarilib ketdi, ammo ularning ohangi butun respublikaga yetib bordi. Va shu vaqtning oʻzidayoq, oʻshanda chempionlik oddiy bayroqdek koʻtarilardi — unga ishlov berilgan, uni qoʻllar bilan koʻtarishgan. Endi esa ularni ovoz chiqaradigan janjallar bilan toʻldirish qiyin, lekin xotiralar hali ham yashaydi, chunki chempionlikning bittagina taʼmi bor — u vaqtda boʻlish edi.

Ofto, oramizda gap shundaki — o'shanda oʻzimning choynagimni ushlab turgan 5 daqiqalarim yoʻq edi, lekin futbolka bilan ringga chiqayotgan GGGni koʻrib, oʻzini qo'lga solish uchun urinayotgan singlimi tormozlash uchun xalqimizning barchasi bilan birga qarsaklarimni teshgan ekanman! Yangi chempion uyda gʻalaba qozonganida — televizor oldidagi stolimizni tozalash oʻrniga, uyning barchasini toʻpdek aylantirib yuborganmiz! Rasmga tushganimiz yoʻq, lekin amakivachchaning "Aka, chempion boʻldim!" deb qichqirgan vaqtini eslaganimda hali ham yuragim xursandchiligidan oqib ketadi. Keyin esa — nonushta stolidagi lagan suv ichuvchi qarindoshlarimizning ikkitasi bir-biriga oyoqlarini urib qoyib, kvartiramizdagi "stadionga" oʻtishadi! Oʻsha kecha uy yigʻini oʻrniga, barcha "bizniki" qizil short kiyib, qoʻllari bilan "I’m the champion!" deb janjallashib qolganmiz. Va shu vaqtda qoʻngʻiroq chalinib, eski do'stimiz qoʻngʻiroq qilgan: "Yana kimdir nonushta uchun kelmoqda?" — Men: "Joʻnab keting, xonadonda chempionlik bayrami bor!"

Ochig'ini aytaman, men ham Navoiyda o'sganman — shu yerdagi ota-onamning kvartirasi ham kichkina, televizor oldida ham oila uchun stul yetmas ekan. Ukamning o'g'li ko'rgani esa zo'r — birinchi raunddayoq u "Ura!" deb qichqira boshlaydi, 5 daqiqa oʻtmay esa o'zini ushlab qolishga urinayotganimni eslayman! 😅 Bir vaqtning o'zida chempionlikning nima ekanligini his qilganman — bu faqat GGG bo'lgani uchun emas, balki butun mamlakatning birgalikda his qilgani uchun edi. Bugungi tomoshalarda buni his qilish mumkin emas, deyishadi... ammo farzandimning yuragidagi olovni o'chirish qiyin!