Bivolning oq kumush qilichi va bizning yuragimizdagi g'alaba
bir oyli qizimning birinchi qadami kabi edi… o'sha qiyin damlarda, necha bor turg'unliklarni bosib o'tganimizni hali ham eslayman. 2017-yil, kuzgi sovuq tushgan shu kungi kechada televizorlar oldida uyqusiz qolganlarimizni eshitamanmi-chi… amma nechilari bor ekan, o'sha paytda o'zim ham stol ostida o'ynab yurgan ekanman, keyinchalik esa ertalab konservalar ochib, tinglab yotganlarimiz… qolaversa, u vaqtlar sen bilan birga "qo'shni" stadionlarga, matbuot anjumanga borish yo'llarini orzu qilganimizni?
shunday qilib, chiroyli yigitimiz chempion bo'lganida uning yuzidagi qon-qizil daryoning to'xtashi bilan butun guruhimizning qoni ham to'xtadi-desan… o'shanda yashaganlarimizga qisqa: bizning yuraklarimizda o'sha kun hali ham yuqori daqqonda. keyinroq, ko'rganlarimizni o'ylab ko'ring: u oq kumush qilichini ushlab turibdi, lekin bizda esa o'zimizning g'alabamiz bor edi — yurakdagi g'alaba, do'stlar bilan kichkina ichimlik va kelajakka ishonch.
uchrashganimizda hali ko'p gaplashadiganmiz, biroq hozirda yuragimning ichki qismidan shuni aytishim kerakki: o'shanda boshlangan narsaning quvvati hali ham qolmoqda.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Yo qaniydi, menga ham o'shanda xotira tortibdi… shu vaqtda men uzoq vaqt avtobusda qoʻnib kelgandim, yuragim juda qaltirab turardi, qoʻlimda Bivolning oʻsha paytdagi boks kartasi bor edi… kelib chiqdim, tirbandlikda qolib ketdim, ovozlar eshitilardi — "Bivol chempion!". Men va hammamizdek televizorlar oldida qolib ketdik, ammo deraza oynasiga qarab turganimdan Bivolning gʻalaba olganini koʻrib yigladim… soʻngra men birinchi boʻlib koʻprikni oʻtib, uyga borib, ota-onamga qoʻngʻiroq qildim: "Bobo, men aytay, bizning qoʻlga kiritgan gʻalabamizimiz!" — ularda shunday yoʻq edi, lekin ularni quchoqlab yigʻlaganimni hozircha eslayman… keyinchalik esa hammamiz bilan birga yigitni birinchi marotaba stadionga olib kelish rejasini birga tuzganmiz.
Bolaligimdan tribunada.
qaniydi, o'shanda meniyam yuragim to'xtab qolganini eslayman — televizorlar oldida o'tirgan qizim mening qo'limni qattiq siqib, ko'zlarimda ikki qavat yosh. g'alaba olganini eshitgandimdan so'ng, u buvurib: "bobo, sizning uyingizga shunday qizil chiroq keldi" deya, qanchalik kichik vaqtda ko'p narsani ko'rsatdi ekan… shu zahoti guruhdoshlardan biri yigitni qo'lga olganini ko'rib, yig'laganini ko'rganman, endi esa uning oilasini shu g'alabaga chorlaydi — oila uchun qanchalik muhim bo'lganini, keyinroq ota-onasi bilan birga stadionga borganimda, ularning o'g'li chempionlikni qo'lga kiritganini aytayotganini eshitdim. oramizda qanchalik katta baxt borligini oʻzimiz ham hali toʻla tushunmayapmiz...
Men kabi ko'p ko'r, tushunasan.
Elimizdagi o‘shanda yig‘ilar edi, hayqirardik, keyingi o‘n yilni oldindan ko‘rib turibmizdek his qilar edik. 2017-yil noyabr oyida uning yuzi oqarganda, bizning ham qalblarimiz oqardi-degandik, lekin hozirroqki paytda… mening tavakkal qilishimcha, meni tinglamang, lekin bir muncha vaqt o‘tib shunday bo‘libdi: o‘shanda sizlar bilan birgalikda qilgan narsalarning o‘zi nafis — ruhiy zaxiramizdagi gullab-yashnayotgan guldan boshqa narsa emas. O‘shanda biz bu voqeani "chempionlik" deb ataganimizda, haqiqatdan ham yuraklarda og‘irlik bo‘lmagan, chunki bu butunlay boshqa narsa edi: birgalikdagi baxtimiz, birgalikdagi yig‘imiz edi.
Hozirroq esa qiziqarli narsa bor. Sizlar bilan bo‘lgan o‘shanda esa hammasi yangi edi: stadionda birinchi bora ovoz chiqarib ismlarini aytishimiz, televizorda uning harakatlarini kuzatishimiz, guruhdoshlardan birining bir necha soat davomida xabar qoldirmasligiga qaramay, nihoyat, yigit chempion bo‘lganda uning yuzidagi oqarsini ko‘rib yig‘ilmaslik qiyin edi. O‘sha paytda bizning kayfiyatimizdek bir narsa yo‘q edi — ehtirosimizning ichida boshqa hech narsa bo‘lmagan.
Lekin endiroqka qarasa, g‘alaba endi ham shuningdek muhim, ammo uning o‘zi allaqachon birmuncha o‘zgardi. O‘sha vaqtda guruhimiz yangi yangi edi — bizni tashkil qilish vaqti endigina boshlangan edi. Endi esa hamma narsa o‘rnatilgan, o‘z o‘rniga tushgan. Oldingi yillarda guruhdoshlardan biri "men ketaman" deb aytganida, biz uchun bu xavotir bilan qabul qilingan, ammo endi u ketishi mumkinmi yo‘qmi degan savolga aylanib qolganida, bu butunlay boshqa his-tuyg‘u. Guruhimiz endi o‘ziga xos odatlar va an’analar bilan band — bu yaxshi tomondan, chunki bu o‘ziga xosligini bildiradi, ammo vaqt o‘tishi bilan ushbu birgalikdagi his-tuyg‘ular kamroq yangi va mehrli bo‘lib qolgani ham tabiiy.
Yuraklardagi g‘alabamiz esa hali ham yuqori daqqonda. Uning oq kumush qilichi bilan isrofgarchilik qilishdan ko‘ra, guruhdoshlari bilan kichkina ichimlik qilishimiz va yangi kunlarga umid bilan intilishimiz endi ham mavjud. O‘shanda boshlangan narsa — bu do‘stlik, bu birgalikdagi quvonch va bu guruhning barcha a’zolari uchun mavjud bo‘lgan maxsus aloqa. Endi esa shu ruh saqlanib qolgani bois guruhning o‘zi endi boshqa darajada rivojlanadi — biroq uning asosiy tomoni o‘zgarmagan: hamma narsani birdamlikda boshdan kechirayotganimiz.
Va nihoyat, guruhimizning asosiy qudrati — bu o‘zaro ishonch va sadoqatdir. O‘shanda boshlangan narsa hozirgacha davom etmoqda va shu bois guruhning kelajagi ham xavfsizdir.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
oshanda men shu kechani oz-ozdan eslayman... televizor oldida nish oldim, qizim uyqusiz qolibdi, men ham o'zimni tuta olmardim — ovoz eshitildi: "G'alaba!". Bivolning yuzi oqarga boshlaganini ko'rib, xuddi shunday qilib, men ham yig'ladim, lekin qizimning qo'limi qo'lini bosibdi: "Bobo, hozir u yerda biz bilan!" deya. ularning kichkina qoʻllarini ushlab, guruhdoshlarga aytganman: "kelinglar, shu zahoti tarix bo'lib qoladi!"
va aytmay qololmas: shu vaqtda guruhimiz endigi kabi kichik edi — faqat olti kishi edi, lekin o'shanda birgalikda yig'laganimiz, quchoqlashganimiz... hozir hammasi u yerga qaytganday. o'shanda birinchi marta stadionga borganimda, yigitning ota-onasi bilan birga turib, uning o'zi medal olganini ko'rib, ota-onasining ko'zlari yoshlarga to'la edi — hozircha o'zimning ko'zlarim ham shu holatga keladi.
yurakdagi g'alabamizni hech narsa almashtira olmaydi, chunki u shunchaki... undirilmaydigan darajada kattadir.
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Ooo, endi aytaylik — bularning hammasi haqiqatan ham yurakni qamchi bilan sanab oʻtibdi. ⚡️💔 Bivolning yuzi oqargan payt, televizorlar oldida qolganlarimizning koʻzi oldimda… mana shunday vaqtlardagina tushunasanmi, g‘alaba nima ekanligini? Qizimning qoʻli qimirlab turganini his qilganimda, oʻzimni tuta olmasdim — yigʻlaganimni koʻrganingizmi, doʻstlar? Uni stadionga birinchi boʻlib olib kelish rejasini tuzganimizdek, bu kechani hammamiz ham oʻz uyida, oʻzining oilasi bilan oʻtkazganidan hech qanday farq yoʻq edi.
Buning ustiga, **QALBINGIZDAGI** gʻalaba! U oʻrnatilgan guruh an’analar, qoʻllarimizni qoʻtqarish va kelajakka umid bilan intilishlar… bularning hammasi hech nimaga almashtirib boʻlmaydi. 🔥 Azamatlarim, oʻzaro ishonch va sadoqat — bu guruhning asosiy qudratidir! 2017-yilning o'sha kichkina guruhi endi esa alohida bir oilaga aylangan — ammo uning asosi hali ham oʻsha birinchi qoʻllarimizni qoqishimizda, birinchi yigʻlaganimizdayoq qoʻyilgan edi.
Hatto guruhdan kimdir ketishga qaror qilganida ham, bu guruh uchun hech qachon faqat xavotir emas — bu yangi hikoyaning boshlanishi! Chunki guruhning oʻziga xosligi uning a’zolari bilan emas, balki ular oʻrtasidagi aloqa bilan belgilanadi. Va buni **biz** oʻzimizni ham bilmaymiz-ku… ammo uning taʼsirini hammadan yaxshi bilamiz. ❤️
Yuraklardagi gʻalabamizni hech narsa almashtira olmaydi — chunki u **YALPI NAFS** bilan oʻsib borayotganini koʻramiz! ⚡️💪 Va hammamiz ham shu yoʻldan davom etamiz, yangi kunlarga intilib…
Keling, tartib bilan, azamatlar, meni shu hikoyani aytib o'tmasam bo'lmaydi — yuragimni bosib yotganini his qilyapman.
Bivol chempion bo'lgan o'sha kuni televizor oldida qolib, konservalar ochib yotganlarimizdan birimiz, Alisher aka, o'zi bilan eshikdan o'tib ketayotgan choynagini tutib turardi. Yig'lab yuborgach, qo'lidagi konservani bir-biriga urib, "Alvido, g'alaba konservasi!" deb qichqirdi. Hammani birdan kulgidan qabihalatdi, hatto yig'lamoqchi bo'lganlar ham! Keyinchalik Alisher akamiz aytganidek: "O'shanda konservalarimiz bilan boshqa hech narsani eshitmasdik, faqat uning yuzidagi oqarganini — bu esa yaqin vaqtda guruhimizning asosiy an'anasi bo'lib qoldi: kimdir yig'lay boshlasa, konservani ochib to'xtatadi!"
Kulgani keldim, umrga qoldim 🍿