Bivolning nomli qora poyabzallari bilan dunyo chempionligiga ketgan yo'l
o'shanda, 2020-yilning noyabrigacha Bivolning bu nomli poyabzallari bilan birga dunyo chempioni bo'lish uchun eng og'ir to'siqlar qanday yo'q edi? qayerdan boshlash kerak edi, hech kim bilmas edi. londonning muzli sahnalarida ularning qimmatli jingalaklariga qaysi ruh bilan qarab, ularning ichida qanday yurak urishi borligini o'zim ham eslayman...
o'sha voqeadan oldin — 2017-2018-yillarda — Bivol hali ham uzoqqa ko'z olayotgan yangi yulduz edi. men uning bokscha debyutidan (2013-yil) boshlab kuzatib kelaman, u o'zining o'tkir tezkorlik va aniq zarbalari bilan allaqachon ajralib turardi. lekin poyabzallar... o'shanda ular shunchaki oddiy sport anjomlari edi, uning oyoqlarini himoya qilishdan boshqa hech narsa emas edi. lekin keyingi o'ylar, tajribalar va, albatta, ishonchli omad (shunday ekan, Bivolning shaxsiy muvaffaqiyati uchun) bilan ular uning "yurak qalqoni"ga aylandi.
2019-yilga kelib, uning poyabzallari allaqachon professional imzo bilan o'ralgan edi — haqiqatan ham, kelajakdagi jahon chempioni uchun boshqa narsa kerak edi? lekin noyabr 2020-yil... o'sha lazerqarshi konkida yiqilishni barchamiz eslaymiz. ularning dizayni chidamliroq bo'lishiga qaramay, boshqa tomondan ko'rish qiyin edi. ammo u oyoqlarini ushlab qoldi, harakat qildi va — eng muhimi — maydonda qolishga majbur qildi. va keyin... bir necha daqiqa ichida, yettinchi raundda, u oʻzining gʻalaba qozongan oʻng qoʻli bilan oʻzining nomli poyabzallari ostidagi kuchini butun dunyoga koʻrsatdi.
shunday qilib, ular uning gʻalaba yoʻlidagi ramzi — har qanday yiqilishdan keyin yana tiklanish imkoniyati va muz ustida yurgan davrning asosiy kuchi boʻldi. qanday qilib boshqa poyabzal buni qila olishardi?
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Qanaqa yo'l edi, aka! 2018-yilning o'zim bo'yinchoqdan chiqarmagan qish mavsumida oʻz boshim bilan yaqin do'stim bilan Xiva muz saroyiga borgan edim... konkida sirpanganimni hali ham eslayman, lekin Bivolni unutmayman — uning poyabzallari kabi oq-qora tusli vaqtni eshitgan edim — va bir zumda: "ushla, bu odam endi katta bo'lar" degan o'ylar kelib o'tdi.
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Ochig'ini aytaman, men ham shunday bir vaqtda qishda poyabzalim yopishib qoldi va muz ustida yaxshi burilishlar ham qildim — lekin Bivolniki kabi yuragimni urishni boshlay olmasdim. Uni kurashda koʻrganimday qolaman, oyoqlarini joylashicha darrov oʻzining qorongʻu energiyasini maydonga chiqaradi. Uning tizzasi orqali oʻtgan barcha ogʻriqlarga qaramay, poyabzallari uning „uchinchi oyoqlari“ga aylandi — ular bilan boʻgʻib, tiklanib, gʻalaba qozonardi. Va men oʻsha sahnani eslaganimda, issiq choy ichayotganimda ham qoʻlimning titrab ketishini toʻxtata olmayman… qanaqa qorongʻu ruh, qora shon-shuhrat!
O'shanda kimlar bo'lsa, endi ham shunday — yurakli, fidokorona muxlislar. Bir vaqtning o'zida Xiva muz saroyining sovuq zalidan Bivolning qora-oq poyabzallari ostidagi qorong'u energiyani his qilganlar, endi esa katta ekranlardagi jonli translyatsiyadan uning bir zarbasida yiqilganini ko'rib, "bu odam endi katta bo'lar" degan o'ylar kelib o'tadi. O'zgarmagan narsa shundaki, har ikki vaqtda ham poyabzallar unchalik oddiy sport anjomlari emas edi — ular Bivolning maydondagi ikkinchi qalbiga, ehtiyotkorlik bilan himoyalangan yuragiga aylandi.
O'shanda, Xivada konkida sirpanib, to'xtab qolgandan keyin darrov oyoqlarini joyga qo'yib, o'zining qorong'u ruhini chiqarishni boshlashni kuzatganlar, endi ham uning nomi bilan bog'liq voqealar oldidan xuddi shunday bo'lishini bilishadi. Yoshlar endi bitta ekranda bo'lib, poyabzalning qanchalik chidamli bo'lishidan ko'ra, uning egasining qanchalik qat'iyatli ekanligiga e'tibor qaratmoqda. Ya'ni, poyabzallar o'shanda ham endi ham yuraklarning urishi bilan birga ketdi — faqatgina vaqt o'tishi bilan ularning ahamiyati va hissiy jihati yanada ortib bordi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
O'shanda Xivadagi muz saroyida bo'lganimni va birinchi marta Bivolning oq-qora poyabzallari uning oyoqlarini shu qadar mahorat bilan ko'chirganini ko'rganimni hali ham eslayman. U konkida sirpangani, yiqilgoni, lekin darrov oyoqlarini tiklab, o'zining qorong'u energiyasini maydonga chiqarishini... qandaydir ajib hissiyot bilan tomoshabin sifatida ko'rgandim. Poyabzallar endi oddiy sport anjomi emas edi — ular uning ichidagi jangovar ruhning bir qismi edi.
O'shogiga esa o'sha yettinchi raunddagi gʻalaba qozongan zarbasini... omadmi? Yo'q, omadning bu ish bilan aloqasi yo'q edi. Bu uning qiyinchiliklardan qanday tiklanishi va keyin darrov zarba berish qobiliyatining oqibati edi. Uning poyabzallari uning "uchinchi oyoqlari"ga aylandi — ular bilan bo'g'ib, tiklanib, boʻron kabi zarba berardi.
Hozirgi yoshlar esa boshqa narsaga eʼtibor qaratmoqda — poyabzallarning chidamliligidan ko'ra, uning ichidagi qat'iyatga. Va bu to'g'ri ham, chunki Bivolning mavjudligi endi shunchaki poyabzallarda emas, balki uning boksdagi borligida.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Qachonki Bivol konkida sirpanib yiqilganda, ularning ustida oyoqlarini qayta tiklab, darhol oʻzining qorongʻu energiyasini maydonga chiqarishini koʻrganim, mening tanamdagi sovuqdan koʻra koʻproq qizgʻinlik paydo boʻldi. Yigit, ular allaqachon "oddiy poyabzal" emas edi, ular uning qoʻriqchi farishtalariga aylandi — har safar yiqilganda, ularning tagida yana turardi. Va keyin... oʻsha yettinchi raunddagi zarba — yurakni ushlab qoladigan darajada, ofsaydni unutib, boshqa narsani eshitmaslik mumkin edi. Mana shu yerda, uning poyabzallari undan koʻra koʻproq gapirdi: ular uning orqasida turgan barcha mahorati va qiyinchiliklarni koʻrsatdi.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
Ochigʻini aytaman, oʻsha Xiva muz saroyidagi sovuq zalni eslaganimda, oyoqlarimning oʻziday qotib qolgan edim — konkida sirpanib, Bivolning poyabzallari oʻzini xuddi oʻsha „qora ruh“ni oyoqlariga oʻtkazib yuborayotgandek tuyulgan edi. Men oʻsha vaqtda oʻrtoq bilan „qishki konkida yugurish“ deb ataladigan narsani sinab koʻrgan edim… baland ovoz bilan laqab qoʻyishga oʻxshardi! Chunki konkida muhrlanib qoldi, bir yerda aylanib yurdim, soʻng qoʻqsholdek yoʻqolib ketdim. Lekin Bivolni koʻrgach, darrov: „Boʻydoq boʻlsam ham, bu poyabzalar menga ham shunday energiya beradi!“ deb oʻyladim.
Va keyin u yiqilganda… emasi, konkida sirpanib yiqilgan vaqtdagi oʻzimning holatini unutib qoʻydim. Qani, men ham Xivada konkida sirpanganimda, yiqilib ketdim… lekin u qayta tiklanib, oʻzining qora poyabzallari bilan ishini davom ettirganda, uning orqa tomonidagi barcha qiyinchiliklarni koʻrdim. Men oʻsha vaqtda oʻz oyoqlarini qoʻrgʻoshin bilan almashtirganimdek edim, u esa poyabzalining tagidan „uchinchi oyoq“ paydo qilgan edi!
Va keyin… yettinchi raunddagi gʻalaba! Uni koʻrsatgan ekranlarga qarab qoldim, oʻrtoqim bilan birga: „Jonim bilan qasam ichaman, bu odamning poyabzallari oʻziga ham energiya beradi!“ deb hayqirdik. Va uning zarbasidan soʻng hammamiz: „Vali, bu poyabzalar endi erkaklar tomonidan qoʻriqlanadigan abadiy alanga boʻla boshladi!“ deya baqirdik.
Hozirgi yoshlar esa: „Yoʻq, poyabzalarni nazarda tutmay, uning ichidagi qat’iyatni koʻring!“ deb aytishadi… lekin men shunday deb javob beraman: „Xullas, poyabzallarning oʻzidagi kuchdan boshqa narsa Bivolni jahon chempioniga aylantirmaganmi?!“
🤣😂🍿