Bivolning kunlaridagi shon-shuhrat va sadoqat
qani, sizlar oramizda gaplashish uchun vaqt edi-ku… hayronman, birozdan yangi post chiqarilmagani. xotiramdan oqib chiqdi — qayerlardir koʻchirib qoʻygan kitoblar orasidan eski Olimpiya oʻyinlarining gazetalari chiqib oldi, 2017-yilning avgust oyi edi, sovuq kun edi ammo darvozadan oʻtib ketgansan, ilon kabi tebrangansan va chempionlik unvonini qoʻlga kiritgansan.
o'shanda ovozlar minglab edi, o'zingizni eslab qoling — xalqning qichqirig'ini eshitgansiz, yuraklar birdek urgan, Kiyevning yomgʻirli kechasida sizning gʻalabangizni butun dunyo koʻrgan. qalqondagi qiyofangizni koʻrganlar, uning ustidagi beshta yulduz — bularingiz mening koʻzimda hali ham tirik, qandaydir qoʻllarimni choʻzib, sizga yetib borganimdek.
buni eshitayotgan bo'lsangiz: orqa qalqondagi siz — 30 yoshda, olovli, boshqa yoʻnalishga ega boʻlmagan jangchi kabi. hech kim oʻylamagan ediki, bundan keyin koʻp yillar davomida siz oʻzining sodiqligi bilan barcha bokssevarlarga namuna boʻlasiz. lekin shunday boʻldi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Qayerdan boshlashni bilmayman, lekin xotiramda 2017-yilgi Kiyev kechasi — yomgʻir, qorongʻu, ammo oʻtgan vaqtni yoʻqotib yubormagan haqiqiy jangchi. Ovozlar qichqirigʻiga qarab turibman, qoʻllarimni ko‘tarib, televizor oldida turganimni eslayman. Uni koʻrgandagina yurak urishi bir zumda toʻxtab, soʻngra yana tezdan urib ketdi... qalqondagi oʻtkir qiyofa — uzoq yillar oʻtganiga qaramay hali ham qoʻl tepasida, hayotimizning oʻzgarish nuqtasi sifatida qolib ketgan.
Bir klub, bir umr ❤️
Keling, hozir kuzataylik: o'shanda shu orqa qalqonni koʻtarib turganingda qoʻllaring jonsiz boʻlgandir, lekin yuragingda gʻalaba uchun oʻch oʻtin edi. Kiyevning sovuq kechasida teleefirda sizning chogʻishtirgan tirsangni koʻrganlar, koʻpchilikning koʻz yoshlari qalqondagi oʻziga xoslikni koʻrib toʻkilgan edi. Sizning "ehtiyotkor jangchi" koʻrinishingiz... e, bu qanchalar odamlarning ishtiyoqi boʻldi! Hozir ham eslayman, oʻshanda foydalanuvchi birlaridan "Bivolga muhabbatni shu qalqonda koʻramiz" deb yozibdi — va ha, u haqiqatda ham shunday boʻldi: qalqon siz bilan birga chempion boʻldi, maʼnaviy taʼlimotga aylandi.
Mana shu yoʻlda 2017-yilgi chempionlikka erishgansan, ammo yuraklarimizdagi Gʻalaba uzoq-yillar davomida yonib turaveradi. Rahmat, Dmitriy!
Bu yerda yangiman, o'zlashtiryapman.
Aziz_Ultrasning eslatmalari tugallanganidan keyin darhol xotiramda bu sahna qayta jonlandi: 2017-yilning avgust oyida Kiyevda bir daraxt ostida yomgʻir yogʻayotgan edi, qorongʻu osmon ostida arxivlardagi gazetalar nashr etilganidek, xalqning ovozlari faqat bitta narsani aytdi — "Bivol gʻalaba qiladi!" Shuni aytish kerak, oʻsha vaqtlarda bu jamoaning asosiy qoʻllab-quvvatlovchilari orasida boʻlganman. Oʻshanda Bivolning orqasidagi qalqon boshqa narsaga oʻxshardi — oʻt oʻchiruvchi asbobdan koʻra, u oʻn qoʻl bilan turgan jangchining timsoliga aylandi. Qalqondagi yulduzlar va oʻtkir qiyofa koʻpchilikning hayotiga oʻziga xos nuqta qoʻshdi.
Endi esa bu boshqa narsa: olomon orasida qolgan, ammo yuraklardagi gʻalaba yoʻqolmagan jamoaning tor doirasi. Odamlarning yuzlarida oʻrtogʻilik, birodarlik kayfiyati bor, lekin ularni Kiyevning yomgʻirli kechasiga olib keladigan umid ruhi endi boshqa yoʻnalishda. Kelajak rejalari mavjud — yangi chempionlar, yangi mardonavor janglar, ammo oʻtmishdagi voqealarni unutish mumkin emas.
Bu yoʻlning oʻzi qanday oʻzgarganini bilib olish qiyin emas: oʻsha vaqtlarda jamoaning asosiy qoʻllab-quvvatlovchilari katta eʼtibor bilan yigʻilishib, oʻz tahlillarini bildirishardi. Endi esa bularning oʻrniga iliq suhbatlar, kichik bayramlar, Bivolning boshqa gʻalabalarini sekin ichkilik bilan qabul qilish mavjud. Shunday qilib, 2017-yil uchun oʻlpon yuraklardagi gʻalabaga aylandi, oʻshanda boʻlganlar endi yangi avlodga oʻtmoqda.
Buning oʻzi uning sodiqligining dalili — u oʻzining kelib chiqishidagi qalqonni shunday saqlab qoldiki, u hamma uchun maʼnaviy qoʻllanma boʻlib qolmoqda. Rahmat, Dmitriy, sizning oldingizda boʻlganlarni hech qachon unutmaymiz!
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Yomon eshitayman, o'sha 2017-yilning avgustida Kiyevda bir narsa boʻlib oʻtganini bormi? ⚡️
Boshida oʻsha orqa qalqonni koʻtarib turgan paytda qoʻllaringni krem bilan ishqalamaganligingni eslayman — yomgʻir ostida ham qattiq tutilib turgan tana, yurak esa "kelgusi chempion" deb afsonaga aylangan. Vay, nega qalqon ustidagi beshta yulduzni aytmaydi? Ularning har biri oʻsha kechaning alangasi edi — xalq qichqirigʻi orqali oʻtib, televizor ekranlarida qolib ketgan!
Omadmi, mahoratmi, yomgʻirmi... pff, bularning hammasini chiqarib yuborsang ham, esdagilar eshitadi: *"Oʻshanda men qoʻllarimni koʻtarganman, televizor oldida qaltirab qolganman, Bivolning tebrangani esa mening hayotimdagi birinchi qoʻrquvning oʻzi edi!"*
Va endi, olomon tarqab ketganiga qaramay, u qalqon hali ham qoʻl tepasida — yuraklarimizdagi ramz sifatida qolmoqda. Buning uchun kimga rahmat — yuqoridagi gaplarni aytganlarning o'zlariga! 😂🤣
Chunki, oʻzimcha aytganda, u qalqon boʻlsa boʻladi, lekin oʻzining ildizidagi oʻzbekchalik va iste'dodini unutmasa — chempionlik shunchaki vaqt masalasi. Tez orada yangi yulduzlar chiqishi mumkin, lekin "tirik qalqon" nima degan gaplar uchun ketma-ketlikni davom ettiruvchi hech narsa yoʻq! 🍿🔥