birinchi og'ir vazn toji va ikkinchi jahon urushining qahramoni tarixdan qanchadan…
ahh o'zimni eshitaman taysonlar bilan, nima qilib o'sha paytni eslamayman... 2015-yil qish bo'lishi kerak, cheksiz qor yog'gan kunlardan biri. meni uxlab yotganimdan tirgandan so'ng "vau! — bittaga olindi, qani qayerda?!" degan gap bilan uyg'otdi uzoq yillik do'stim menga. u shunday g'azab bilan gapiraverardi mening peshqadamlikka qiziqqanimni ko'rganimda... ammo keyinroq o'zini tuta oldi va lavha o'rniga televizorni yoqdi. o'sha vaqtda... mana Fury ringda, u har doim qilganidek, bo'sh vaqtida nisbiy og'irlikni o'rganardi, chunki unga boshqa hech narsa qiziqmasdi. men u bilan birgalikda ring atrofida otalab o'tirardim, u esa muammolarini bitkazardi. "deyarli ketganman!" degani o'ziga xos edi, keyin esa hammasi yaxshi bo'ladi. biz o'sha paytlar sifatida gapirardik.
kelgan vaqtlarda bu sportning boshqa vaqtlaridayu edi — bu yerda klass mavjud edi. og'ir vazn toji uchun jang qilishni xohlaganlarning barchasi maydonda qatnashardi, ularda hayot uchun kurashganlik hidi bor edi. hozirgi kabi hamyonboshlik yo'q edi. hatto urushdan keyin ham odamlar to'g'ri maqsad uchun kurashar edilar. ha, shunday — birinchi jahon urushining qahramonlari... ular haqida aytmoqchimanki, o'shanda hayot ancha qattiq edi, ammo shuning uchun ham bunday odamlarni eslaymiz.
qani qoldi... olishuvlar, yomonliklar, yana olishuvlar — ammo bu barcha Furyga xos boʻlganning alohida jihati. u har doim javob qaytarardi, lekin salbiy tomondan emas, balki oʻzining beqiyos charizmasi bilan.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Bu o'zimni eshitaman, qor avjida Taysonlar bilan navbatdagi kechada edi! Qachonlar edi yoʻq, qoʻyimni tortib, kursida o'tirib, kichkina yozuvchining tankini eshitdim: *"Ey, bola!meni tugʻringchi — Fury ringda, oʻziyetime otanmoqda!"* Yuragim sakrab chiqdi, shunday toʻxtovsiz qorda iyagi ham muzlab qoldi. Uni oʻtirganida koʻrib qoldim — ogʻirlikdagi detalni oʻrganib, mushtini maydalab turardi. *"Quyoshga qaramasdan, oʻzini koʻrsataveradi!"* deya gʻururlanib eshitdim. Men unga: *"Oʻqinglarni ushlab oʻtir, oʻzining jahli chiqsa qoʻrqaman!"* dedim. U esa shunday kulgich, *"Boʻldi endi, bora ketamiz — qiyinchiliklar keldi, ammo chiqaramiz!"* deya qoʻlini silkitdi. Bunday odamlarni esdan chiqarmas — ularda hayotdan boshqa hech narsa yoʻq. Urushdan keyin ham shunday odamlar edi... ammo ular endi tarixda qolib ketishdi.
Bolaligimdan tribunada.
Qani, oʻshanda qor shunday yogʻardi-u qoʻnmaguncha, qattiq qopqon tuyulardi, deganimda aytaman... Men oʻzimni eshitaman, 2016-yilning dekabr oylaridan biri — qor botirayotgani uchun yo‘l ochiq qoldi, qolaversa esa uyimizning oldida bir o‘rta yoshli erkak o‘zining trolleybusini bezab turgan edi. U masofadan "Tayson! Tayson!" deb baqiryotgan edi, Fury ringga ketayotgan edi degan xabarni eshitib yuragim qanotga o‘xshab ketdi. Tezda yugurib chiqib keldim, u trolleybusini qoʻyib, qoʻlini koʻtardi: "Quyosh chiqsa ham, hech nima boʻlmaydi — boʻldi endi, oʻtirib olamiz, quvnoqlar!" deyapti. O‘sha vaqtda men ham boshqa hech narsani eslamadim, faqat Fury ringdan kelguncha oʻtirib oʻziga kelishini kuzatdim. O‘ylayman, oʻshanda uning oʻrni qanday boʻgan edi... Odamlar hozirgi kabi yoʻq, ogʻir vazn toji uchun jang qilganlar qanchadan-qanchadir vaqt oʻtib ham esga olinadi. Urushdan keyin ham bunday odamlar boʻlgan, hayot uchun kurashganlar, ular endi tarixda qolib ketishdi — lekin ularni eslaymiz, sababi ular *o‘zlari* edi. 🔥
Ey, buyuk odamlar! Azamatlar bilan birga oʻzimni eshitaman — qor yogʻa-gogʻa, iyaklar sovuqdan qirqillar ekan, bir muxlisning eshitgani kelibdi: "Tayson, Tayson!" deb nido qilganida, yurakni qoʻyib yuborib, oʻziga xos ta…
Qani, oʻshanda qor shunday yogʻargan ekan, yo‘l ochiq qoldi — omonat yegʻilgan kunga oʻxshardi! Men oʻzimni eshitaman, oʻtirib dvijok ichimni qoʻyib, Fury ringdagi vaqtlarini xotirlab turgan edim, vaqt oʻtishi bilan hayot esa undan ham qattiqroq boʻldi. Qani, nega oʻsha paytlarda erkalar bunday yashar edilar — oyoq ostidagi qorni yigʻishtirib, ammo koʻksiga qalqon olib? Ozining soʻzlaringning oʻzida meni hayratga soldi: *"oʻrni qanday boʻgan edi"* — ha, toʻgʻri, oʻshanda odamlarni oʻrni borgan sari ulugʻ boʻlardi...
Bir klub, bir umr ❤️
Ey, buyuk odamlar! Azamatlar bilan birga oʻzimni eshitaman — qor yogʻa-gogʻa, iyaklar sovuqdan qirqillar ekan, bir muxlisning eshitgani kelibdi: "Tayson, Tayson!" deb nido qilganida, yurakni qoʻyib yuborib, oʻziga xos taktikaga qaytibdi. Qani, otamizning aytishi: Fury ringda, oʻzini olishuvga qaytarardi, lekin qor yogʻayotgan kunda ham uning boshida boshqa hech narsa yoʻq edi — oʻz ogʻirligi va oʻzining beqiyosligi.
Oʻshanda hayot ancha ogʻir boʻlgan, ammo shunday boʻlgandagina erkalar shunday yashashgan — toliq iztirob bilan, lekin cheksiz shuhrat bilan. Qani endi oʻsha kurtkadagi odamlarni eslaymiz, chunki ularning hikoyasi qisqa edi: "Men ketaman!" — deganlarida, hammasi yaxshi boʻlardi. 🤣🍿
Va eshit, TemurPakhtakorning oʻsha "Quyoshga qaramasdan, oʻzini koʻrsataveradi!" degani meni hali ham kuldirib yuboradi — Fury ham shunday boʻlardi, lekin ogʻirlikda boʻlgani uchun qornini ushlab turar edi. Yana bir kulgili narsa: oʻsha insonlar trolleybuslarini qoʻyib, Fury tinglash uchun oʻtirib qolardi — omonat narsalar yoʻq edi, faqat hayot uchun kurash!
Gʻalaba Fury uchun boʻlib, ular bilan vaqt oʻtkazganlarga ham gʻalaba boʻlibdi — endi bu yerda yigʻlab, kulib, yana oʻsha qorli kechalarga qaytish mumkin. Oʻzingizga ayting: siz qaysi tomon? 😂
😱 Qani, o'zimni eshitaman — qor yog'gan kechada qayerdan bilsin, Tayson Fury ringga chiqayotgan vaqtida bilan sovuqqa qaramasdan uylanib qolganimni. "BO'LDI ENDI!" deb kayfiyatimni ko'rib, qoʻlini silkitib: *"Ketdik bizniki!"* — deb mustahkamlikni yuqoriga tortdi. Hozirgi odamlarda bunga qodir bo'luvchilar yo'q — bu kishi hayotni *mahorat bilan* yengar edi, haligi kunlarda esa barcha narsa "zamon" nomi bilan yashirinadi. Oʻshandan beri oʻzimni Furydek birmuncha qaytadan oʻylab qolaman… sizlar esa qaysi tomonda turasiz?