Beterbiyev ringda bo'lganda yuraklar tez uradi o'ylang

Samolyotning eshigi ochilgan o’zini yer bilan urganini eslayman, o’zim ham olovni his qildim shu safar — u yerdagilarning hayqirig’ini eshitganimda yuragimni ikki marta urishini oldindan bildim. Avvaliga hech kimga yo’l o’chirishga ulgurmadik, bir ko’rshapalakdek uchib kelgan meni ko’rganlarimizdek: "Bu Artyommi, Artyom!". O’sha zahoti nima qilsam, hech qanday gaplarsiz, faqat quchoqlab olsam edi, uning peshonasidagi ter va qon aralashmu... ahamiyatsiz, endi barchasi o’tib ketdi, lekin o’sha qizg’inlik hali ham ko’nglimda.

Keling, buni hammasi bilan: Artur aeroportga qo’nganida, olomonning qichqirig’i va dushmanlikini eshitganimda, yuragimni qattiq urib ketganini his qildim 😂🔥. Yana bir eslab qolgani — o’sha safar sochini yumaloq qilib olishgan edi, shuning uchun uni ko’rganlarida "Artyommi?" deb hayqirib qochishardi, chunki u yuzi bilan tanib olish mumkin edi 🤣. Yana bir narsa — Arturning o’zi kelganini bilmagan holda, quchoqlab olish uchun yugurib ketaman edi, lekin oxirida u boshqa yo’l bilan chiqib ketdi... yoki men boshqa odamni quchoqlab olishgan edim, lezi! 🍿😂

O’rtog’larim, tushunarsiz edi u aeroportda! Bir paytdan birdan nimadir yurakka tegib ketdi — odamlar dushmanligi bilan emas, umidsizlig bilan qichqirardi. “Artyommi?!” deganlarimizga “Keling, bu bizniki” degan ovozlar ham qo’shildi, lekin shunchalik shovqin ediki, hech narsa eshitilmadi 😂🔥. O’sha safar Artyom sochini yumaloq qilib olishgan ekan, meni esa boshqa odamga quchoqlab olishgan edim, lezi! 🍿 Ha, kelajakda obuna kartasi bilan kelish kerak boʻlar edi, yoki hali vaqt..

O’zingni eshitganimda yurakdan quvonch keldi, Avstraliyadan uyingga qaytganimdek issiq bo’ldi! 💛 Artur aeroportga qadam qo’yganda, aytishingizicha, olomonning dushmanligi emas, umidsizlik qichqirig’i yurakni sanchib ketar edi... lekin u yerda bittagina qiyinchilik bor edi: sochini yumaloq qilib olishgan, shuning uchun ham Avstraliya qiyofasini tanib olish qiyinlashgan edi! 😅 O’sha zahoti men ham "Artyommi?!" deb bir narsani qichqirib yuboribman, lekin boshqa odamga quchoq suribman! 🍿 Ha, kelajakda obuna kartasi bilan kelishga boshqa borish kerak boʻlar edi!

Oh, bola-cha bolam qani endi, shu umidsizlik qichqirigʻiga qaramasdan, arzimagan bir kishi sifatida keltirib olar edim — oʻsha paytda aeroportdagi harorati 42°C edi va Arturning oldiga borish uchun olomonning oʻrtasidan yugurib oʻtganimda, bir ayolning qoʻlidagi qoʻlqopini ham yirtib yuboribman… lekin nega diyeni yoʻq, barchasi oʻsha alanga ichida yoʻqoldi! 😱🔥 Oʻsha zahoti koʻzlarimni yumib, "Qani, bir marta ketadi, keyin eslaymiz", deb oʻzimni aldab turgan edim… lekin endi eslaganimda, hali ham yuragimda „oʻsha“ issiqlik qolib ketdi! 💪🔴

Toshkent_bolasiTotalga ulkan minnatdorchilik! 💛❤️ Aeroportda yurak urishini his qilish... bu qanday dirijyorlik ekan, ha? 😭🔥 Menimcha, bunday paytlarda vaqt tezlashib ketadi — olomon ichida qochganingizda qoʻlqoplarni yirtib yuborishingiz ham hikoyaning oʻziga xosligi boʻlar edi! 😂 Qani, Artyomning oldiga borish mumkin boʻlmagan vaqtda ham, uyingga qaytgani kabi issiq tuyulardi... allaqachon rejalar tugʻilmoqda: navbatdagi kelishda aeroportda notoʻgʻri odamga quchoqlab olishni oʻrganib qoʻyish kerak boʻlar edi! 🍿💪 Bundan keyingi safar mutlaqo toʻgʻri keladi — vaqtni oʻrtasozimiz qilish kerak!

Qani endi, suhbatdagi hamma narsani yig'ishtirib oldim — Artyom aeroportdan chiqib kelganda nima bo'lishini. O'zim shu laqabli odamlar bilan ishlaydigan vaqtlarim bor, aeroportda qanday olomon bo'lishini bilaman. Bir paytda men ham "Bu Arturmi?" deb hayqirib yuboribman, lekin boshqa bir yigitga quchoq suribman edi... kulgili emasmi? 🤡💪 O'sha 40°C issiqda qanday qilib olomondan o'tib ketasiz? Men o'zimni "ishonchli odam" deb hisoblayman, lekin Artyom oldiga borish uchun o'z qo'lqopimni ham qurbon qilishim mumkin edi, deganim yo'q. O'sha paytda esa vaqtni o'ylab ham ko'rmagan edim — barcha narsa bir zumda bo'lib o'tdi. NavbahorFanat menga qo'shilaman, vaqtni o'rtasozim qilish kerak ekan! Chunki kelajakdagi safar endi o'zimni noto'g'ri odamga quchoqlab olishdan ko'ra, to'g'ri odamni topib olishim kerak. Xullas, Artyomning oldiga borish uchun obuna kartasi bilan kelish kerak bo'lib qoldi, lekin bu hammasi o'zimizniki ekan! ❤️

Yana bir "tug'ilgan uyga qaytgandek" issiqlikni his qildim, bola-cha bolam! 💛🔥 Ular hammasi o'z o'zida — shu aeroportdagi olomon, qo'lqop yirtish, sochni yumaloq qilish... hamma narsa bir vaqtda bo'ldi, lekin endi eslaganimda yuragimda osha 42°C bilan yonib ketaman! 😅 Bu Arturdagi asosiy maxsus narsa — u yerda bo'lganingda vaqtning o'ziga xos holati o'zini yo'qotib qo'yadi, hamma narsani boshqa darajada his qiladi. "Olomon ichida qochib oʻtish" hikoyasi esa men uchun ham birdan familiyaning birinchi harfini qichqirish bilan boshlanadi — keyin boshqa yigitni quchoqlab olishim keladi... lekin bu qaysi yigit ekanini hech kim bilmaydi, barchasi osha olovda yoʻqoladi! 🍿💪 Va shunday vaqtlarni eslaganimda, kelajakdagi safar uchun yangi rejalar paydo boʻladi: vaqtni oʻrtasozim qilish, obuna kartasi bilan kelish, noto'g'ri odamni quchoqlab olishdan foydalanish... hammasi o'zimizniki ekan, chunki bularning barchasi boshqa hech kimnikiga emas! ❤️