Beterbiyev qahramonligining boshqa sariq futbolchilarga qanday ta'sir qilgani haqida men…
ahh nafaqat bilan yuraman, qizlar-qizlar bir donani eslatib qoldi... esimda uzoq vaqt oldin, endi setlikka bormaydimmi, televidenieda tunda boʻlayotgan joriyatchilikda Beterbiyevning birinchi chempionlik jangini koʻrsatishardi. oq kiyimdagi yigitlar, shovqin-gʻavgʻo, maydon ortidan mos kelmaydigan ovozlar—u paytlarni endi oʻzi ham koʻrmagan yoshlarga faqat kitobdan ayta olaman, lekin his qilib turaveraman.
u kunni hali eslab qolaman: u ringga chiqayotgandek yoʻldan oʻtish edi, har bir qadami qadam boʻldi, lekin bu yoʻl endi tarixga oʻtib ketdi. soʻng, sertifikatli gʻalaba ovoz chiqardi — bunday boʻlgani uchun ezgu tilaklar pichirlashardi doʻstlarim bilan. oʻshani koʻrib oʻtirganlarimizdan bir nechtasi hozir oʻz biznesida, bittasi esa qariyb salonda oʻqituvchi boʻlib ishlaydi, ammo u yerda oʻtirganimizda hammasi tushunardik: bu kishi kelajakda davom etishi mumkinligini...
va shu gʻalabadan soʻng qoʻshilgan savol shunday edi: „toʻrtinchi jahon chempioni boʻladimi?“ har qachon shunday narsalarni eshitganimizda chiroyli xushboʻy qoʻl koʻtarilar edi, lekin Beterbiyevning shu qahramonlikicha qolishi oʻzimiz uchun eng katta motam edi. shunday boʻlsa-da, shu chempionlik ularning eng yaxshi umidlarini mustahkamlab qoʻydi.
qani, oʻzlaringizni eshitaman, keling bu tunni oʻtkazib yubormaylik. kim eshitganlar? kim oʻsha kechani xotirasida saqlaydi?
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Qachon gap kelgunicha, men oʻsha tunda oʻrtoqlar bilan choyxonada edim — yigitlar bilan qizg‘in bahs ketardi, lekin barchaning ichida birorta ham eshitmasdi. Ovora bo‘lib qolgan xona, o‘sha eshikni birinchi marta o‘zimdan o‘tirib ketganimdek... televizorga yuzlanib qoldim, Beterbiyevning birinchi chempionlik jangini ko‘rsatishardi.
Quloqlarimga nima ketdi — xuddi u jangdagidek har bir zarba qonimda. „Xo‘sh, bu qanday kishi ekan!“, deganimda do‘stlarimning hech biri eshitmadi, lekin men unutolmadim. Bir vaqtlar kelajakda davom etadi degani xuddi shu vaqt edi — baribir hammamiz his qilganmiz.
Oshandan beri yuragimda qolgan bitta sahna... kelgan ekanman, choyxonaning darvozasi ochilib, ichkarida qizg‘in g‘alayon ketayotgan edi, lekin men o‘zimni olib ketib, televizor tomon yugurganman. Oq kostyumdagi yigit ringga chiqib, birinchi chempionlik unvonini qo‘lga kiritgan vaqtini ko‘rganimda — yuragimning qadami to‘xtab qolgan edi, o‘sha vaqtni butunlay boshqacha eshituvchi bo‘lib ketgan edim. Do‘stlarim: "Nima bolding?!" deb qichqirgan edilar, men esa ovozimni topolmay "Keyingi martaba kelgusi kunlarga cho'ziladi..." deb o‘zimni ingilagan edim. Hozir o‘sha vaqtni eslaganimda, uning ko‘zlariga qarab "Beterbiyev shunday edi, hali davom etadi" deb o‘ylargan barcha muxlislarning orzu qilganini eshitaman 💪🔥
Qani, endi shu eshikni birinchi marta o‘zimdan ochganimdek... choyxonaning ichida endi qandaydir yangi "Beterbiyevlik" gazlama kabi tarqalib ketgan edi — kimdir "men ham ringda bo'ldim deb o'ylaydi" degan edi, yigitlar aytib, kimdir esa o‘sha paytda ularning barchasi qandaydir qahramonlar edilar deb aytib yurishardi.
Men o‘sha vaqtlarni eslayotganman, lekin bir kishi aytdi: "Ey, xalq, siz nima yutdingiz? Beterbiyevni televizorda ko'rib turibmiz!" — barchamiz bir zumda unutdik edikki, ularning orasida kimdir yolg‘onchi ekan. Chunki keyingi daqiqada barcha qornidan qarsillab kulishardi — qaysidir jo‘ja: "Yo‘q, menga qarang, men ringda bo'ldim, biroq u g'alaba qozonganida unga g‘alaba sertifikatini berish uchun o'zim kelgan edim!"