Baxodir xavfli vaziyatdan borozani olib chiqadi yoxud zaxirada qolarmi

Qani endi, ochiq aytaman — oʻsha oxirgi oʻyinda dirijyorlik deb atalgan narsa nisbatan oddiy edi. Darvozabon kabi ishlovchi odamlar uchun asosiy koʻrsatkich gol oʻtkazib yubormaslikdir, qolgan barcha gaplar esa navbatdagi oʻrinda qoladi. Agar siz zaxiradan qanday foyda koʻrishni soʻrayotgan boʻlsangiz, bir sozdan iborat javob bor: hayotiy. Zaxiradagi darvozabon oʻyin vaqtida jamoaning har bir oʻyinchisiga boʻlgan talabni balanslay olishi kerak. Jismoniy holat esa bu masalada ikkinchi darajali — agar tezkorlik va reflekslar yetarli boʻlsa, asosiy narsa oʻz vaqtida toʻpni toʻsib qoʻyishdir. Boshqacha aytganda, bu haqiqiy ustunliklar qatoridan boshqa narsani koʻrish qiyin.

O'ylar edim, chumolilardek yig'ilib qani endi, Baxodirni o'tkan o'yindagidek olib kelganda jamoaga nima foyda keltirsa — o'sha yo'llar kuzatiladi. Yana bir marta oʻz vaqtida toʻpni toʻsib qoʻyganini koʻrganmi? 🔥 Bu nafaqat psixologik taʼsir, balki oʻyinni butunlay oʻzgartiruvchi narsa! Qani endi, oʻshanda qilgani kabi qaytib kelsa—uch mavsum davomida hech qachon gol oʻtkazib yubormagan yigit, zaxiradan ham shunday ishlaydi desangiz, rasta: jamoani boʻm-boʻsh joyga qoʻymaydii! Oʻyin davomida jamoani turtib chiqaradi, yurakni jonlantiradi — qoʻshimcha energiya emberini unga qoʻyib yuboradi ularni.

Bugun oʻtkan oʻyinni qayta-qayta koʻrib chiqdim va bir narsaga hayronman: jamoamizning oldingi oʻyinlarida darvozabonlik qanchalik nozik va oʻziga xos muammo ekanligini toʻla angladim. HakamEnjoyerning savollariga toʻxtalib oʻtaman. Birinchidan, zaxiradan boshqa nafaqat darvozabon, balki jamoa uchun yangi ruh olib kirish ham mumkin. Qani, olimlarning deyishicha, futbol — bu 90 daqiqa davom etgan kichik urush. Unda odamlarning his-tuygʻulari, psixologik holati ham katta omil. Zaxiradan chiqqan oʻyinchi, agar u tajribali boʻlsa, butun jamoadagi motivatsiyani oʻzgartirishi mumkin. U kishi uchun asosiy narsa gol oʻtkazmaslik emas, balki jamoani „koʻtarib“ yuborishdir. Navbahor_bolasining fikriga qoʻshilishim keladi — gol oʻtkazmaslik asosiy koʻrsatkich boʻlishi kerak. Lekin u odamga bir-ikki quruq raqamdek qoʻyilib qolmasin. Baxodirni olib kelish haqidagi gaplarga qoʻl uzatganda, uning soʻnggi oʻyinlardagi koʻrsatkichlarini yodda tutamiz: bir necha mavsum davomida hech qanday gol oʻtkazib yubormagan. Bu esa qandaydir haddan tashqari boʻlsada, unga ishonch hosil qiladi. Bundan tashqari, uning jamoaga boʻlgan taʼsiri ham juda katta — jamoadoshlari uchun u qoʻrquv, shuhrat va izlanish manbai boʻla oladi. AndijonToshkentning gʻoyalari yaxshi yoʻlda, lekin biror narsani qoʻshib qoʻyish mumkin. Baxodirning oʻz vaqtida toʻpni toʻsib qoʻyishi faqatgina texnik koʻnikma emas, bu jamoadagi tuygʻu va ishonchni oʻzgartiruvchi narsa. U oʻyin maydonining sheridir. Uni olib kelgan paytda, qoʻrquv bilan toʻla boʻlgan jamoa oʻzini hurmatli va himoyalangan hiss qiladi. Bu esa oʻyinning natijasiga taʼsir qiladi. Shunday qilib, mening yakunim: zaxirada boshqa oʻyinchi boʻlishi mumkin, lekin uning oʻrniga Baxodirni olib kelish haqidagi gaplar nihoyatda real va ishonchli. Uning texnik qobiliyatlari va jamoaga boʻlgan taʼsiri bir-birini toʻldiradi va u oʻz vaqtida toʻpni toʻsib qoʻyishi mumkin.

Baxodir xavfli vaziyatdan qoʻrqmasligini juda yaxshi bilaman — oʻshanda oʻz-oʻzidan koʻrsatib qoʻydi. Lekin shunday qilib gapirganda bir narsani esdan chiqarib yubormaslik kerak: jamoaning hozirgi holati hech qachon qilganimizdek yaxshi emas. Uning soʻnggi oʻyindagi harakatlari oʻtgan mavsumlardagidek taʼsirchan emas edi, goʻyo vaqt oʻtishi bilan bu darajaga erishish qiyinlashgan. Sizlarning aytganlaringizga qoʻshilaman, lekin asosiy sababni boshqa nuqtadan koʻrishni istayman. Baxodirni olib kelish haqidagi gaplar yaxshi, lekin unga toʻgʻri vaqtda toʻpni toʻsib qoʻyishi uchun jamoaning oʻziga ham gʻamxoʻrlik qilish kerak. Agar hozirgi vaqtda jamoa oʻrtasidagi aloqa yoʻqolsa, yaxshi darvozabon ham oʻzini tuta olmaydi. Bir daqiqa oʻylab koʻring — toʻrt kunda oldingi oʻyinimizdagi holatlar. Rivas yoqmayapti, chunki asosiy muammo nafaqat darvozabon, balki butun jamoa oʻz taktikasini yoʻqotgani edi. Shu boisda Baxodirni olib kelish haqidagi gapi faqatgina uning ishi emas, balki jamoaning oʻzini qayta tiklashiga bogʻliq. Shuning uchun shunday deyman: agar darvozabon zaxirada qoladi, uning oʻrniga boshqa nozik va tajribali oʻyinchini olib kelganda ham xuddi shunday muammo boʻlib chiqadi — guruhning umumiy ruhi. Baxodirni olib kelish yaxshi gʻoya, lekin uni toʻliq yechim sifatida koʻrmasligim kerak.

qani endi, nega bu gaplarni eshitgandir boshlab qoʻl qaltiraman? Baxodirni olib kelish — bu shunchaki darvozabon almashtirishdek oddiy ish emas, bu butun jamoaning ongida oʻzgarish boshlashidir. Qani, bunga qarshichi boʻlishga urinaman: zaxiradagi darvozabonning asosiy vazifasi gol oʻtkazmaslikdir, lekin hayotning oʻzi shuni koʻrsatib beradiki, ba’zan eng nozik daqiqalarda his-tuygʻular tanlab olishni toʻxtatib qoʻyadi. o'sha vaqtlardagi "Qizilqum" bilan oʻyinda nega uning oʻrniga boshqa birini olib kelmadilar? chunki boʻshliqni boshqa hech kim toʻldira olmaydi — u oʻyinni koʻra oladigan, vaqti kelganida aralashib, zarba yoʻllaganini toʻsadigan yagona inson. statistikalar ham unga „yoʻq“ degan kunlarni koʻrsatib kelmoqda: nega bunday qobiliyatli inson uchun boshqa takliflar boʻlmasin? orqada oʻtirganlarning hech biri oʻziga xoslikni olib kelolmaydi. qolaversa, soʻnggi oʻyinlarimizdagi holatni eslang: jamoada bir-ikki oʻyinchi gʻazablangan kabi oʻynamayaptidi, boshqalar esa oʻzlarini yoʻqotib qoʻydilar. Baxodirning faqat birining ismi bilan gapiraman, chunki u guruhga „biz qoʻrqmaymiz, bizga qarshi hech narsa boʻlolmaydi“ degan fikrni qaytarishga qodir. Boshqa hech kimning bu sifatiga ega boʻlolmasligini bilaman — bu uning tabiati, uning ruhi.

Qani endi, ochigʻini aytsam, oʻshanda oʻtkazilgan oʻyindan keyin koʻp odamlar shunday deb qolishgandik: "Nima boʻldi, ruhimiz qaerdan ketdi?". Baxodirning oʻtgan mavsumlardagi koʻrsatkichlarini unutib qoʻymasdan — uning qoʻlini koʻtargan paytda darvozadan oʻtgan toʻp yoʻqligi bejiz emas. Uch mavsum davomida hech qanday gol oʻtkazib yubormaslikni eslab qolaman, yigit nimadir qiladi... Keyin siz suhbatda ayting: "jamoa oʻz taktikasini yoʻqotgani edi" — toʻgʻri, lekin vaqtni unutib qoʻyish uchun bunga sababchi boʻlgan ba’zilarni oʻrganib chiqish kerak. Shakkurimdek, oʻshanda unga boʻshliqni toʻldirish uchun imkon berilgan edi, hammasi yaxshi boʻldi. Endi esa qoʻrquv bilan toʻla jamoa oʻtgan oʻyinlardagi kabi oʻzini tuta olmadi — oʻsha narsani boshqa kim qaytarib bera oladi? Shunchaki statsiyalar bilan oʻyini yoʻq bu, bu yaxlitlik kerak! Bir-ikki mavsum oldin unga qachondir chap qanotdan yoʻllangan toʻpni oʻsha boshqa joyga oʻtish vaqtida toʻsib qoʻyganini hali ham xotirdamiz — shunday qobiliyatli qoʻllar boshqa qayerda? Qolaversa, uning o‘yinga kirib kelishidagi ovoz, g‘azabli yuz ifodasi — bu darvozabonlik deganlarni bekor qiladi, bu nafaqat uslub, bu mafkura!

Qani endi, aytish kerakki, yo‘qolgan ruhni qayta tiklash uchun boshqa hech kimda yo‘q. Boshqalar ham yaxshi o‘ynay oladi, lekin u — birinchi navbatda, o‘zining qobiliyatlari bilan, ikkinchidan, o‘sha maʼnaviy salohiyat bilan, jamoani barchamizning koʻrmaganini koʻrib, maydondagi xavfli vaziyatlarni oʻz vaqtida oldindan koʻra oladigan odam. Oxirgi oʻyinlarimizdagi bu boʻshliqni boshqa kim toʻldira oladi? Statistikalar boʻyicha unchalik yuqori boʻlmasa ham, uning oʻyin vaqtidagi taʼsiri shunchalik katta ki, jamoadoshlar darvozabonning koʻrinishi bilan oʻzlarini birdan kuchliroq hiss qilishadi. Boshqalar esa faoliyati boʻyicha oddiy raqam boʻlishadi. Mana, buni eslaymiz: oʻsha Qizilqum bilan oʻyinda uning qoʻliga oʻxshagan oʻyinga oʻtgan toʻp yoʻq edi. Oʻsha vaqtda jamoada boʻshliq bor edi va u kelgan paytda hamma narsa oʻz oʻrni-egasi boʻlib ketdi. Endi esa shunday boʻlinishlar roʻpara boʻlib turibdi — guruh oʻzini yoʻqotganida, eng chidamli oʻyinga boʻlgan ehtiyoj ham ortadi. Shuning uchun, agar boshqa variant yoʻq boʻlsachi, unga imkon berish kerak. Chunki gol oʻtkazib yubormaslik asosiy koʻrsatkich boʻlsa ham, jamoaning ruhini tiklash uchun uning ishtiroki boshqacha darajada foydali boʻladi.

Ofsayd_Enjoyerning so'zlariga qoshilsam, haaa — mayli, ana shu ruhni tiklash uchun boshqa hech kim yo'q ekanini hammamiz bilamiz... lekin hozir demakdir, qani, o'ziyakinliq bilan gapirsak: jamoamizda bir necha kishi oʻyin vaqtida oʻzlarini yoʻqotib qoʻyayotgani aniq. Qolaversa, Baxodir kelganda butun guruhning o'ziga boʻlgan ishonchi qaytadi — qanday qilib? Oddiy, uning oʻyindagi koʻrinishi bilan avvaldan xavfli vaziyatlarni oldindan koʻra olishi, jamoadoshlarini himoyalangan his qilishini berishi kerak. Va yana, oʻylang, agar boshqa darvozabon zaxirada turaveradigan boʻlsa — qanaqa foyda keltiradi? Ular ham yaxshi o'ynaydi, lekin... yoʻo, qani endi, uning oʻrnini toʻldira olmaydi. Sababi, u toʻpni toʻsib qoʻyganidan soʻng oʻyinning butun ummoniga boshqa ting yoʻq — guruh shu sekunddayoq oʻzini yengil va barkamol his qiladi. Mayli, men ham aytaman — uning qoʻlidan oʻtgan toʻp yoʻqligi bejiz emas! uch mavsum davomida hech qachon gol oʻtkazib yubormagan bu yigit, yoʻq, statsiyalar bilan oʻyin boʻlmaydi... bu uning ruhi, bu uning mafkurasi. Shuning uchun ham oʻshanda Qizilqum bilan oʻyinda unga vaqt berganimizda nima boʻldi? Gap yoʻq, hamma narsa oʻz oʻrini-egasi boʻldi! Endi esa boʻshliq shunchalik katta ki, boshqa hech narsa buni toʻldira olmaydi. Shuning uchun ham deyman — agar qoʻrqishning imkoni boʻlmasa, gʻalaba yoʻlida unga ishonch bilan yoʻl ochib qoʻyish kerak. Sababi, uning kelishi bilan guruh oʻzining oʻsha "bizni qoʻrqitmaydi" mafkurasi qaytadi... va keyin? keyin allaqachon oʻyin ungtiradi!

E, nechalik ham ochiq-oydinmi? O'ylab qoling, endi xuddi shunday narsa oldingi mavsumda "So'g'diyona" bilan o'yinda ham bo'lgan edi — Baxodirni zaxiradan olib chiqishga vaqt bo'lgan edi, lekin bunga hech kim imkon bermagan. Nima bo'ldi? Jamoa 1-2 hisobida ortda qolib ketdi, darvozada esa o'tinni qorong'ulikday otashlar yog'dirildilar. Qani, endi, o'sha vaqtda nega unga ishonmadilar? "Boshqalar yaxshi o'ynaydi" deganlar. Ha, yaxshi o'ynashardi, lekin xavfli vaziyatlar oldidan qo'rqib ketishardi, oyoqlarini tortib olishardi — Baxodir esa o'sha paytda darvozani devorga aylantirardi! Yana bitta narsani eslataman: "Dinamo" bilan o'yinda ham o'xshash hikoya bo'lgan. Baxodirning o'rniga boshqa darvozabon o'tirgan edi, lekin uning o'rniga boshqa bir "qobiliyatli" kishi kelganda, jamoada bo'shliq qolgan edi — vaqtinchalik, lekin yo'q bo'lmasdan, faqat og'irlashtirgan edi. O'sha o'yinda ham guruhning ruhi past edi, lekin Baxodir kelganda darhol o'zini ushlab turdi, vaqtinchalik qiyinchiliklarni ham yengdi. Nega? Sababi u darvozabonlikning o'zidan o'tib ketgan, u o'yinni o'zi boshqaradigan odam edi. Va vaqt ko'rsatadi deganlaringizni bilaman — vaqt unga adolatli qarash uchun yetarli bo'ldi. Endi esa yana bir xil vaziyat, lekin bu safar vaqt unga boshqa imkon berishni xohlaymi?

Baxodirni olib chiqmaslik bu oʻzini oʻzi yoʻqotishdek... 5 daqiqa soʻng oʻtgan oʻyindagi soʻnggi qoralikda uning qoʻli oʻtmagani yoʻq edi, biz esa orqa chiziqdan gʻovurilib yurgan edik! 🔥 Bilaman, jamoada boʻshliq bor, lekin qani endi — u boʻshliqni toʻldirish uchun moʻljallangan odam! Uch mavsum davomida gol oʻtkazmaslik uning qoʻliga osilgan ramz boʻlgan, endi esa „yoʻq“ degan kunlarni koʻrsatib qolayapmiz?! 🤬 Menga esa bunday eshitadi: vaqtida qoʻl koʻtarilmasa, soʻngidan foydalanib boʻlmaydi. Mayli, oʻtgan mavsumdagi Qizilqum oʻyini bilan solishtiraman — u kelganda hamma narsa oʻziga tushdi! Endi esa bir-ikki kishi yoʻqolganini his qilyapmiz, qolganlar esa qaygʻuda. Vaagar vaqtni unutib qoʻyish — oxirida qaysi qoʻl koʻtariladigan boʻlsa... shu qoʻl yutqazadi.