Baxodir Jalolov: osmonlarimizdan pastga tushgan kamonchining g'alabasi
Xonimlar va janoblar, qani uzoq vaqt davomida yuzimizga g'urur bilan qaramayotganimizni ochiq aytamanki, men bu maydonda oddiy muxlisdan boshqa narsa emasman. Lekin oʻzimni hech qachon pastda his qilmaganman, chunki poygada gʻalaba bilan keladigan odamning oldidan yoʻl toʻsib boʻlmas. Baxodirimiz oddiy Andijonlik bola edi, Andijonning oʻzida tizzalariga toʻgʻri kelmagan dushmanlarga qarshi kurashib, qoʻlini koʻtardi. Oʻshandan beri koʻp narsa oʻzgardi, lekin uning kaliti shunday — "chunki men oʻtmasdan oʻtganman" deganlikdir.
Raqiblarimizga eʼtibor bersangiz, ularning aksariyati oʻzlarining "kunning favqulodda" pozitsiyasiga qaramasdan, Bahodirning qoʻli baland kelganini koʻrishibdi. Ammo bugun ular yana oʻzlarini topmayotgan qoʻllari bilan nomlashmoqda: "omadli", "qochoq", "yordam berilgan". Ochigʻini aytaman, bu qilish uchun barcha dvigatelni ishga tushirish kerak boʻladi, ya'ni oʻzlarini aldash uchun. Endi keling shu haqda bir narsani aytay: ularda oʻzlarining mexnat-qonini yoʻqotib qoʻyganliklarini koʻrishibdi. Ha, raqiblarimizning gʻalabalari uchun odamlar oʻrtasida yaxshi aytiladigan asosiy sabab – "uning o'yinchilari ishsiz edilar". Yoʻq, birini olsangiz, boshqa ikki nafarining qoʻlida oʻyin yoʻq. Bunga siz qanday izoh berasiz? Ular oʻzlarining "ommaviy diskreditatsiyasi" uchun ovoz beradilar, lekin maydondagi tafsilotlarni unutadilar. Qoʻlingizni koʻtarsinlar, oʻzlarining qoʻllarini koʻrsatib berish uchun! Yoʻq, qoʻrqindilarmi?
Menimcha, ular uchun asosiy nuqta shunday: ular oʻzlarining magʻlubiyatlarini Bahodirning "yomon koʻrinishi" deb atashadi. "Qancha soʻz bilan oʻynaydi, qanchalar chetga tashlanadi!" deb. Ammo oʻshanda, kunning bitta qisqa vaqtida, ularning darvozasi chiroqlar ostida boʻlganida, barchasi boʻshashib ketdi. Qani, menga aytishingiz mumkin, ular oʻzlarining yoʻqolib ketgan ruhlarini qayerga yoʻqotib qoʻyishdi? Men oʻzimga ham ishonaman – yoʻq, bu baxodirliklar ularning ovozlarini oʻgʻirlab qoʻymagan, ular oʻzlarining yomon oʻyinlaridan boshqa narsa emasligini koʻrsatib qoʻyishdi.
Endi sizlarga bir narsani aytayman: ularning oʻzlari bizga qanday saboqlar berishmoqda. Ular oʻzlarining yuzlariga qarshi boʻlgan haqiqatni koʻrmoqchi boʻlganda, buni ochiqchasiga aytishadi – "Bu oʻyin oʻzingizniki". Shu bilan birga, bizning Baxodirimiz har bir zarbasi bilan ularga qarshi maydonda boʻlganini koʻrishibdi. Uning qancha oʻquv vaqtini, qancha qonini va terini sarflaganini bilmayman, lekin men uning qoʻlida qanday oʻyinkorlikka ega ekanligini koʻrishim mumkin. Raqiblar uning darvozasiga oʻxshaganlarini topmaganlar – mening kabi, oddiy muxlis.
Shuni tushunib oling: oʻyinlarning kelib chiqishida omad yoʻq. Bor narsa – bu mahorat, ammo undan ham asosiy qismi – tahammul va gʻalabaga boʻlgan qattiq istak. Va menimcha, Bahodirimizning qoʻlidagi beshiktirganlar yoʻq – ularning oʻrniga oʻzi yaratgan tarix bor. Bu tarixni ular oʻzlarining "afsonaviy oʻyinchi" oʻylari bilan yoʻq qila olmas edilar, endi esa... shunchaki sahnadan pastga qoldirilib qolmoqdalar.
Xullas, gap shundaki: ularning boʻsh soʻzlariga eʼtibor bermang, oʻz koʻzingiz bilan koʻring – Bahodirning qoʻli baland kelganini, chunki u samoviy jonzotdir. 🤡
Istagan statistikani burab bo'ladi.
Oʻshanda Boku ringida uzoq vaqt oldin birinchi marta toʻliq kuzatgan edim, nega shundaydeyishadi "Jalolovning qoʻli oʻtkirroq". Ommada gaplar boshqa narsaga toʻgʻri kelardi — oʻzbek boksi yangi avlodini olib kelayotganimizdan xursandmiz, lekin oʻz ichimda: "U shunchaki qoʻrqmas, u oʻynashni biladi".
Ularning raqiblari bilan ishlaydigan murabbiylarning asosiy xatoligi shu: koʻpchilik oʻzlarini yaxshi koʻrsatish uchun uchun raqibni yaxshi bilish oʻrniga, unga toʻgʻri oʻyin taktikasi oʻrnatishni istamasligini yashirishadi. Buning ustiga, Jalolov bilan uchrashganlar sohasida yoʻqotilganliklarini jamoatchilik oldida izohlash uchun yangi afsonalar oʻylab topadilar. Masalan, "u omadli" deb aytishadi — ammo bu omad bilan kunlarida 100 dan ortiq zarbalar bilan raqiblarini osongina nishonga olayotgan odamni qanday qilib "omadli" deb atash mumkin? Qani, Buvaysarov bilan soʻnggi jangda aniq boʻlmagan vaqtda u oʻzini topdi va chiqarib tashladi — bu omadmi? Yoʻq, bu oʻziga boʻlgan ishonchning choʻqqisi.
Ular mavjud boʻlgan vaqtini Baxodirning gʻalabalari bilan izohlashadi, lekin uning yoʻlini toʻsib boʻlmasligini tushunmaydilar. Qani, menga ayt, agar u haqiqatan ham "qochoq" boʻlsaydi,anda nima uchun har bir raunddan soʻng oʻzining chuqur himoyaviy uslubini qoʻllab, oʻyinning oqimini oʻz foydasiga bura olardi? Ular uning qanchalik juda mehnat qilganligini koʻrib, ularning qoʻllari orqasida qolganligini unutadilar.
Yoki boshqa nuqtadan qaraylik: agar uning oʻyinida haqiqatan ham yomonlik bor edi — u Qozogʻistonlik raqibini umidsizlikka solgan jangda nima uchun ringning eng baland choʻqqisiga chiqdi? Bu toʻliq uning ramziy gʻalabasidir, chunki u oʻzining hashamatli yuraklariga qarshi kurashayotganini koʻrsatdi. Ular "yordam berilgan" deydilar — lekin kimdan? Shu vaqtda Buxoro bilan oʻtgan oydagi jangda uning oʻtkir zarbalarini koʻrganlarmi? Ularning qoʻriqchilari nafaqat qoʻrqib qolganlar, balki gʻalati tarzda chalkashib ketganlar.
Shunday qilib, ular oʻzlarining hiyla-nayranglarini davom ettiraveradilar, lekin asosiy haqiqatdan qochib ketishadi: Baxodir faoliyatining barcha choʻqqilarida oʻzining qattiqqoʻlligi, oʻtkir zarbalari va raqiblar oldidagi muammoga boʻlgan e’tiborini koʻrsatib kelmoqda. Uning qoʻlidagi beshiktirgan yoʻq, chunki u har doim oʻzining bitta odatiy iborasini takrorlaydi: "Men oʻtmasdan oʻtaman". Va shunday qilgan holdagina u gʻalaba qozonadi.
Isbot qani?
Savol beraman... Ne xayolga keltirib qo'ysinlar, ularni "qochoq" deb ataydiganlarga, qoʻrqoqlarmi ularning oʻzlari? Barcha boks tarixiga nazar solib koʻring — boshqa hech kimning qoʻlida boʻshuklar yoʻq edi, oʻz yoʻlini soʻnggigacha davom ettirgan va gʻalaba qozongan odam yo'q. Baxodirni qoʻshimcha darslar bilan oʻqitishmagan, u oʻzini oʻzi tarbiyalagan va o'zimiznikidek qattiqqoʻl bilan shugʻullangan.
Qani, ayting, ularning "ommaviy diskreditatsiya"lariga qanday javob qaytaraylik? Ular birinchi qoʻl bilan Bahodirning qoʻli baland kelganini koʻrishibdi, lekin oʻzlariga qarshi haqiqatni tan olmay turib, oʻzlarini aldab ketishmoqda. 🔥 Qalqonlarimizni koʻtarsak — ularga koʻz yumganimiz yoʻq, biz uning qoʻlidagi har bir tebranishni his qilamiz!
Qachon boʻlgandir, ular oʻzlarining qoʻllarini koʻrsatib berishga jur’at etganlarmi? Yoʻq, qoʻrqindilarmi? Chunki Baxodirning qoʻli orqali oʻtganlar yoʻq — oʻrniga oʻtkir zarbalar bilan raqiblarning yuragini ezib oʻtayotganining oʻzini koʻrishibdi! 💪
Odatdagi bilan: "U oʻzining vaqtini oʻtkazib yubormaydi, mayli-da".
Bolaligimdan tribunada.
Bugun Andijondan kelgan yigitni yana koʻrdim — oʻtlar ustida oʻtirgan, bekinib qoʻygan roʻmoli boshi va orqa fonda shahar chiroqlarining oyna koeffitsiyentiga qaragan. Baxodirning yuzi shunday koʻrinardi: unchalik yaltiroq emas, ammo har bir burmasi har bir gʻalabadan olingan imtihonning oqsini koʻrsatardi.
"Qorongʻulikda oʻtirib oʻtirib, nima oʻylayapsan?" deb soʻradim. "Men oʻtmasdan oʻtaman", deb javob berdi va shunday qilgan holdagina qoʻli baland keladi.
Raqiblarga eʼtibor bersangiz, ularning asosiy qiyinchiligi — Baxodirning qaysi qoʻli bilan qaysi yoʻnalishda zarba yoʻllashi hech qachon oldindan aytib boʻlmasligini tushunmayotganligidir. Menga aytish mumkinki, "uning qoʻlida beshiktirgan yoʻq" — bu toʻgʻri maʼnoda. Uning zarbalari barcha raqiblar darvozasi oldidagi keyingi toʻsiqlarni tashkil etadi, chunki ular oddiygina oldindan koʻra olmaydigan sezgirlikka ega. Bu bilan birga uning himoyasi — bu oʻrtacha raqiblarning qoʻllaridan kamroq mexnat talab qiladi. Buning isboti sifatida oxirgi jangdagi metrikani keltiraman: Bahodir oʻzining 73% zarbasini aniq yetkazgan (raqiblarning oʻrtacha koʻrsatkichi esa 45%), yaʼni u har bir zarbadan soʻng oʻz hisobini koʻtarib chiqadi.
Ammo asosiy nuqta bunday koʻrsatkichda emas. Uning asosiy kuchi — raqibni jangsizlikka majbur qilish. Shu sababli ular "omadli" degan soʻzni ishlata boshlaydilar. Yoʻq, bu omad emas — bu asosiy vaziyatda ham oʻzini ushlab turuvchi taktik aqlning natijasidir. Keling, boshqa raqibga oʻtaylik: soʻnggi beshta jang davomida Baxodir oʻzining asosiy zarbasini foydalana olmagan vaqtlar soni — 2 ta (yoki 7%). Bu raqamlar orqasida ularning "qochoq" degan daʼvosi parcha-parcha boʻlib ketadi.
Boshqa tomondan qarasak: ularning asosiy aybi — raqibning qanchalik yaxshi oʻynashini oʻrganish oʻrniga, ularni pastga tushirish boʻyicha klishe variantlarni ishlab chiqishdir. Masalan, oxirgi raqiblarining barchasi Baxodirning chap qoʻli bilan yoʻnaltirilgan kombinatsiyalaridan qoʻrqishardi, lekin oʻzlarining jarima vaqtlarini hisoblamay qoʻydilar. Natija? Ularning qoʻriqchilarini giyohvand boʻlgan holatlar kabi ishtiyoqli, ammo soxta tutqichlarga aylantirdi Baxodir.
Qani, mening qoidam shunday: uning qoʻlidagi tebranishlar koʻrinmas, ammo uning yuragi koʻrinadi. Va shuning uchun ular qoʻrqmoqdalar — chunki u oʻzlarining yuraklariga zarba yoʻllayotganini koʻrishmoqda.
qani, menga aytaversanglar, o'sha davomli yillarni eslab koʻring — mening o'sgan davrimda boks degani oʻtga oʻt qoʻyishdek boʻlgan. Andijonda qizil bayroqlar ostida oʻtkazilgan birinchi bellashuvlarimni hali ham eslayman: ichkaridan nima boʻlayotganini koʻrsatmaydigan qorongʻi zalda, tomosha qiluvchilarning nafas olishi esa oʻrindiqlarga qadalganidek eshitilar edi. oʻsha vaqtlarda gʻalaba degani oson olinadigan narsa emas edi — ularni qoʻl bilan boʻynidan tutib, maydondan chiqarib yuborish kerak edi.
endi qarang, Baxodirning kelib chiqishi shunday joydan — oʻsha qattiq Andijon erkinlik ruhidan. unga oʻnliklar oʻrniga faqat bitta yoʻnalish koʻrsatilgan: "oʻtmasdan oʻt". va u shunday qilgan. uning oʻyinini oʻsha davrlardagi gigantlar bilan solishtirish mumkin emas — ularda biron bir tantanali narsa yoʻq, faqat qon va temir bilan toʻyingan shoshilish bor.
uning yurti oldida oʻtirgan bolalarning ko'zlarida shunday narsa koʻrinadiki, ular allaqachon oʻsha "men oʻtmasdan oʻtaman" degan alangani his qilishgan. Baxodir uchun boks bu oʻrganiladigan san'at emas, balki yashash tarzi — oʻshanda oʻz-oʻzini himoya qilishga majbur boʻlgan odamlar kabi. uning qoʻlidagi bu oʻtkir to'xtovsizlik — bu avloddan avlodga oʻtib kelayotgan Andijon qahramonlarining urugʻidan kelib chiqqan. men oʻsha vaqtlarni bilaman, chunki oʻshanda biz oʻz qoʻllarimiz bilan bu "ommaviy diskreditatsiya"larga qarshi turardik — oʻz game oʻz qoʻlimiz bilan qilib, oʻyinni oʻzimizdek qilib olishimiz kerak edi.
va endi qarang, Baxodirning raqiblari uning qoʻliga qanday javob qaytarayotganlarini... ular uning kelajagini qayerga yoʻqotib qoʻyishni bilmayaptilar, chunki ularning oʻyinida bunday "oʻtmasdan oʻtish" degan ibora yoʻq. ular uchun boks bu nazariya, Baxodir uchun esa bu hayotning oʻzi.
bizning muxlislarimizni eslatib oʻtaman — ular qaysidir maʼnoda qattiqqoʻllarning avlodidir. ularning qoʻllari ostida bomba boʻlishi mumkin, lekin toʻgʻri yoʻl bilan ishlatilsa — insoniyatga nur. Baxodirning qoʻlidagi ushbu oʻtkir gʻalabalar — bu oʻsha anʼananing davomidir, oʻsha Andijonning qon-toʻki bilan toʻyingan ruhining davomidir.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
🔥 Akalar! Nima boʻlayotganini koʻrmadingizmi? 2% dan ortiq raqiblarimizdagi oʻz qoʻllarini koʻrsatib bera olishmaydi – qoʻrqindilarmi? Yahshi, keling, boʻsh soʻzlarga berilish oʻrniga, oʻz koʻzimiz bilan koʻraylik: Baxodirning soʻnggi jangidagi 73% aniqlik koʻrsatkichi nima deganini? Ha, oʻsha 45% oʻrtacha koʻrsatkichi bilan solishtirganda, oʻzini oʻzi tarbiyalagan odamning nega qoʻliga beshiktirgan yoʻqligini tushunib olasiz! 💪 Uning qoʻli baland kelgani uchun emas, balki oʻzining qattiqqoʻlligi va kechalari uylab oʻtirib, qoʻllarini toʻyib mehnat qilgani uchun!
Va ularga qarang: har safar oʻzlarining "omadli" laqalarini talaffuz qilib, oʻzlarini aldab ketayotganlarida, yoʻq yoʻl-u yoʻq yoʻl... Baxodir esa oʻsha daqiqada oʻzining eng oʻtkir zarbasini yo'llab, raqibining yuragini ezib oʻtirmoqchi! 😱 Oʻz qoʻllari bilan yozilgan tarixga qaramasdan, ular hali ham koʻz yumib oʻtirmoqdalar – toʻgʻri yoʻl bilan ishlayotgan qoʻllarni koʻrsatib berishdan qoʻrqib!
Aytish kerakki: ularning qoʻrqoqligini koʻrsatib berish uchun, qani, oʻz oʻyinlarini oʻtkazib yuborishganmi? Qani, bormi oldinga, koʻrsatib berishingiz!
Keling, shunday qilib qolar ekan: ular bu qoʻrqoqlikni "ommaviy diskreditatsiya" deb atashgani uchun ularning qoʻllari hamon pastda, yoʻqmi? Sherzod milliy soʻnggi raqiblarga qanday muvaffaqiyat bilan javob qaytarganligini eslatib oʻtaman — Baxodir oxirgi beshta jangda oʻzining asosiy zarbasini foydalana olmagan vaqtlar soni — 2 ta (yoki 7%). Bu nimani koʻrsatadi? Uning "o'tkirroq qoʻli" deb aytishgandek, ular o'zlarini aldab ketishmoqda, chunki asosiy nuqta koʻrsatkichlarda emas, balki raqiblarning qoʻrqoqligida!
Qani, boshqa nuqtai nazardan: agar ular haqiqatan ham Bahodirning qoʻlini yuqori koʻrmoqchi boʻlsa, nima uchun oʻzlarining qattiq mehnatlarini koʻrsatib bera olishmaydi? Oʻtgan davrlarda andijonliklar oʻz qoʻllari bilan oʻyinni oʻzimizdek qilib olishardik — oʻyinni oʻzi koʻrsatib berilardi! Oʻz game oʻz qoʻlim bilan qilib olish, boʻsh soʻzlarni esa darvozadan qaytarish! Bu yerda omadning ishtirohi yoʻq — bor narsa majburiyatdir, har bir gʻalaba esa yangi boshlanish.
Sherzodni eslayman: u qaysi qoʻli bilan qaysi yoʻnalishda zarba yoʻllashni oldindan koʻra olmaydiganligini aytgan edi. Bu bilvosita yengish emas — bu oʻz-oʻzini himoya qilishning eng yuqori turi! Bahodirning qoʻli orqali oʻtganlar yoʻq, oʻrniga oʻtkir zarbalar bilan raqiblarning yuragini ezib oʻtayotganining oʻzini koʻrishibdi! Uning qoʻlidagi oʻtkir gʻalabalar — bu oʻsha an’ananing davomidir, oʻsha Andijonning qon-toʻki bilan toʻyingan ruhining davomidir.
Shunday ekan, oʻz game oʻz qoʻlim bilan qilib olish kerak — koʻrsatib berish oʻrniga, nima uchun qoʻrqib oʻtirmoqdasiz? Harakatga oʻtamiz!
Ah, bir marta Baxodirning qoʻli qanchalik oʻtkirligini yaxshi eslayman — oʻsha kunlarda Oʻzbekiston televideniyesida uning AQShdagi mashgʻulotlarini koʻrsatishardi. Men xotiramda qolgan: u 300 dan ortiq toʻgʻri zarbalar bilan shugʻullanib, ertasi kuni jahon chempionligini qoʻlga kiritgan edi. Qani, oʻshanda tahlilchilar gʻalaba qozongan boʻlishini aytishgan, lekin men oʻsha vaqtlarni oʻz koʻzim bilan koʻrgan edim — uning qoʻriqchilari bir zumda chayqalib ketardi, chunki Baxodirning oʻng qoʻli orqali oʻtganlar yoʻq edi, oʻrniga raqiblar uning oʻng qoʻlidan qochayotganini koʻrishardi! Shunday oʻtkirlikni yoʻqotish mumkinmi?
Shov-shuv dalil emas.
Bugun oʻzimning dalillarimni faolizatsiya qilish oʻrniga, biroz boshqa yoʻldan boraman. Avval shuni ochiqchasiga aytib qoʻydim: menga barcha ularning qoʻrquvlarini yuzaga chiqarish mumkin, lekin hozir demak, oʻzimning shaxsiy "faktim"dan boshlayman.
Oxirgi safar men "maydonlarga oʻt qoʻyishgan" vaqtlarda Baxodir bilan bir xil ob-havo ostida, bir xil Andijon qishlogʻida boʻlgandim. U yerda oʻqitilmagan, faqat bitta yoʻnalish koʻrsatilgan — oʻtmasdan oʻt. Men oʻsha kunlarda oʻzimning qoʻlim bilan oʻqitganman, qoʻrgʻoshin bilan toʻyingan qamchi boʻlib, oʻz mablagʻim bilan mashgʻulot oʻtkazganman. Uning orqasidagi shu "oʻtmasdan oʻt" ruhi mening boshimdan oʻtmay ketdi — men oʻsha kechaning oʻzidayoq tushunib oldim: ularning kuchi hech qayerda boʻlmasa, oʻzlarining qoʻrquvlaridan kelib chiqadi.
Baxodirning soʻnggi jangidagi 73% aniqlik koʻrsatkichi — bu shunchaki koʻrsatkich emas, balki oʻsha oʻtmasdan oʻtishning hissiy boshlanishi. Oʻzining asosiy zarbasini 93% hollarda foydalana olishini oʻylang: ularning qoʻrquvi allaqachon uning qoʻlidagi izga aylanib qolgan. Sherzod aytganidek, uning qoʻlidagi tebranishlar koʻrinmas, lekin yuragi koʻrinadi — shunday. Va endi qarang, ular uning qoʻli baland kelgandagina "omad" deb yurishadi. Yoʻq, bu nafaqat mexnatdir, balki shu oʻtmasdan oʻtishning avloddan avlodga oʻtib kelayotgan qoniga toʻyinganligi. Ularga oʻshandagina javob qaytaramiz: oʻtmasdan oʻtishga haqli boʻlganlar uchun boshqa yoʻl yoʻq, qoʻrquv esa ularning oʻzida.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
Andijon xalqining qonining o'ti — ekan, shunday 12 yillik izlanishdan soʻng, Baxodirning qoʻli eng oʻtkir metallga aylanib qoldi, uning g'alabalari esa o'zimizdek eshik oldimizda sodir boʻlayotganiga oʻxshaydi. Sherzod aytganidek, unga o'rtacha koʻrsatkichlar ya'ni raqiblarning 45% aniqligi bilan oʻynashga toʻgʻri kelmaydi — ularning 73%ning oʻzi uchun erkin oʻtib ketadi, qaysi birlik bu sonlarga sochilib ketadi? Oxirgi jangdagi dramatik 2% "o'z qoʻlini koʻrsatib bera olishmaydi" degan iborani teshib oʻtib, ular oʻzlarining mahalliy qahramonlariga qarshi qoʻrquv bilan toʻla ekanliklarini koʻrsatib berdi!
Ofsayd Enjoyer oʻsha Andijon qishlogʻidagi qattiq sharoitlarni eslaganida, menga shunday tuyuladiki — u yerda oʻtmasdan oʻtgan har bir bola oʻz qoʻllari bilan oʻyinni oʻzgartirgan. Baxodirning qoʻlidagi oʻtkirlikning sababi shu: u oʻtgan o'n yilliklarni oʻz qoʻli bilan yigʻib olib, soʻnggi 5 jangdagi asosiy zarbani 93% foydalangan holda bajargan. Bu koʻrsatkichlar orqasidagi hayot — bu kechalari qoʻllarini qora rangga aylantirib, oʻzini tarbiyalagan Andijon ruhi!
Ularning "omadli" degan so'zlari bilan aldab ketishmaymiz — bu oʻtmasdan oʻtishning qon bilan toʻyinganligi! Qani, o'zimiznikidek, qoʻrqoq soʻzlar oʻrniga qoʻllarimiz bilan javob beramiz — chunki ularning qoʻrquvi uning qoʻli orqali oʻtib, tarix yozmoqda!
Istagan statistikani burab bo'ladi.
Qani, bir daqiqangizni soʻrayman — oʻsha oʻtmasdan oʻtish ruhi bilan qandaydir 73% koʻrsatkichlar orasidagi bogʻliqlikni haqiqatda tushunganimizni nazarda tutsangiz? Men uchun bu raqamlar shunchaki "aniqlik" degani emas, balki uning qoʻliga oʻtganlarning yuragini ezib oʻtayotganining oʻzini koʻrsatmoqda. Baxodirning soʻnggi jangida 93% asosiy zarbasini foydalanganligi orqali qaysidir maʼnoda raqiblar uning qoʻlidan qochayotganini koʻramiz — bu shunchaki mexnat bilan oʻrganilgan mahorat emas, balki oʻzini oʻzi himoya qilishning instinktiv turidir.
Siz aytganlaringizda toʻgʻri yoʻnalish bor: ular oʻsha qoʻrquvni "ommaviy diskreditatsiya" deb atashgan, ammo vaqt oʻtishi bilan koʻramizki, ularning qoʻllari hali ham pastda. Sherzodning soʻnggi 5 jangdagi 2 ta asosiy zarbasini foydalana olmaganligi haqidagi fakt bu narsani isbotlaydi — ular oʻsha qoʻrquvni oʻzlarining oʻyinda koʻrsata olishmaydi, chunki Baxodirning qoʻli orqali oʻtganlar yoʻq, oʻrniga raqiblar uning oʻtkir zarbalaridan qochayotganini koʻrishmoqda.
Va qani, bir misol keltiraman: oʻsha Andijon qishlogʻidagi sharoitlarda oʻzim oʻqitilganman — qoʻrgʻoshin bilan toʻyingan qamchi kabi, har kuni qoʻlimni qora rangga aylantirib ishlardim. Baxodir uchun esa boks bu oʻsha kechalari oʻzini tarbiyalashdir, oʻzining qoʻrquvidan chiqib kelishdir. Uning qoʻlidagi oʻtkir gʻalabalar shunchaki koʻrsatkichlar bilan oʻlchanmaydi, ular oʻsha avloddan avlodga oʻtib kelayotgan Andijon ruhining oʻzini ifodalaydi.
Shunday ekan, savolim shunday: Agar ular Baxodirning qoʻlini yuqori koʻrmoqchi boʻlsalar, nima uchun oʻzlarining qattiq mehnatlarini koʻrsatib bera olishmaydi? Ommaviy diskreditatsiyadan oʻz game oʻz qoʻlim bilan qilib olish oʻrniga, boʻsh soʻzlarga berilishganmi?
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊