Asadxuja Mudinxujaevning o'yinlardagi g'alabalarini eslab, hamjamiyat bilan yuramiz

Chiroyli Alisherlar! Qani endi, oʻshanda men Termizdan poyezd bilan Toshkentga chiqib kelayotgan edim, qoʻlimda oq-qushli shlyapa, yuragimda esa bir g'alati ogʻirlik. O'sha vaqtda bizga radio orqali eshitgandek boʻldi: "Uzbekiston Osiyo chempioni boʻldi!" degan. Men darhol orqaga qayta boshlaganimni eslayman... Kunning oʻzidayoq Toshkentga yetib keldim va asosiy narsa — stadioni oldida minglab odamlar bilan birinchi boʻlib boʻlib qolgan edim.

Ochig‘ini aytaman, o‘shanda Termizning kichkina bekati edi. Poezddan tushganimda osmon qorong‘u edi, biroq kuldirda birorta xonadonning derazasidagi chiroqni ko‘rib, ichimda yongan nurdek tuyulgan edi. Chunki men qoʻlimda shlyapam bilan emas — Asadxujaning o‘ynashiga hamda unutilmas g‘alabaga yuragimda olib ketayotgan edim. Xuddi shunday minglab muxlislarni birlashtirib, ularning barchasi o‘sha yurak urishlari bilan poezdni oldindan qabul qilishgan edi.

O‘shandan beri boshimni o‘girib qaraganda, aslida vaqt o‘tgan ekan deyishim keladi. O‘sha 2002-yilgi jamoa — bu qandaydir taroziy, noyob narsa edi, xolos. Endi esa har tomondan foydalanuvchilarni ko‘rib chiqadigan, shuningdek, bozorni yaxshi biladigan murabbiylar va maʼlumotlarga asoslangan jamoalarga duch kelmoqdamiz. O‘shanda Asadxuja bilan birga o‘ynaganlar birgalikda bitta narsaning maqsadini bilardilar — chempionlik. Endi esa aksariyatida individual qahramonlar, shartnomalar, transferlar haqida gap ketadi. Lekin eng asosiy farq — o‘sha yurak urishi, o‘sha hissiyot. Bugun ham yaxshi o‘ynamoqdamiz, ammo muxlislarimizning his-tuyg‘ularini shunday qozonib beradigan Asadxuja kabi futbolchi bo‘lgani yo‘q. Chunki chempionlikni qo‘lga kiritgan jamoa — bu vaqtinchalik natija emas, balki xalqning qalbidagi doimiy yodgorlik.

O‘sha 2002-yilni eslaganimda birinchi bo‘lib o‘zimizni eslayman — Termizliklar uchun Asadxuja hech qachon oddiy o‘yinchi bo‘lmagan, u yuragimizning bir qismi edi. Poezdda o‘sha shlyapani ko‘targanimda, aslida ichimda nima kayfiyatda ekanligimni aytib berganimdek edi: Asadxujaning gollarini eshitmay turib bo‘lmasdim. Hammasi yaxshi, lekin bir narsaga qattiq ishonaman — ular g‘alabani biroz ortiq baholaydilar. Asadxuja o‘ynagan vaqtlarda to‘p bilan ishlashning o‘ziga xos uslubi bor edi, boshqa hech kimda bunday yo‘nalish yo‘q edi. Endi esa hammasi hisoblarda va raqamlarda, lekin o‘sha vaqtlarning kayfiyatini eslatib beruvchi hech narsa yo‘q.

O‘shanda Termizning vokzalidagi minoralar qorong‘u osmon ostida qandaydir sehrli nur taratardi, aynan o‘sha zahotiyoq eshitgan edim: "Asadxuja keldi!" degan olqishlar... Qancha yillar o‘tib ham o‘zimni xalta bilan poyezddan tushib, o‘shanda topgan shlyapamni qo‘limda ushlab turgan holda ko‘rganimdek tuyaman!

Keling tartib bilan, shunday qilib o‘shaniki kunga omad ketgan edi, hammasi bugun gapirishimiz kerak bo‘lgan sohani eshitib xursand bo‘ldim — ha, ha! 🤣 O‘sha yili Termizdan poyezdda chiqayotganimda, qo‘limda esa qayerdan o‘ylab topganman bilmayman, ochiq-oq rangli o‘ramim bor edi (choynagimni ushlab turganimdek, endi faqat u qolgan edi yuragimda). Bir vaqtning o‘zida shlyapaning ostida Asadxuja o‘ynagandek tuyuldi, sababi poezdning derazasidan oʻtib ketgan dehqonning o‘g‘li vaqtni urishga ulgurardi, mening esa „O‘zbekiston Osiyo chempioni!“ degan xabarni eshitib, darhol shlyapamni ko‘tardim va: „Yana boshladilarmi, tizzalarini hamyurtlarimizni tiqilib ketmasin“ dedim. Qiziq narsa, aslida o‘shanda poyezdning tepasida qor yog‘ayotganini eslayman, ammo meni u qor emas, balki O‘zbekiston futboli uchun bir paytning o‘zida yuraklarimizga sham to‘kkan Asadxuja hayajoni qoldirgan edi. Stadionga kelganimda esa, omborxonadagi notanish amaki: „Bu yerda Asadxujaning tug‘ilgan kunini nishonlaydilarmi?“ deb so‘radi. Men: „Yo‘q, bu yurak urishini nishonlaymiz!“ deb javob berdim va shlyapamni yuqoriga ko‘tardim — albatta, u yerda boshqa hech kimning bunday emosi yo‘q edi, faqat bizning g‘amgin amaki menga „Eshittir, boshqa ochiq qalqonlar yo‘qmi?“ deb suhbatni davom ettirardi. 😂🍿