Asadxuja Mudinxujaevning o'g'ilidagi futbol sehridan
o'shanda qachonki o'zimning o'g'il bolam birinchi marta futbolni ko'rganini eslayman... qaysi bayram edi, biroq bu burchakdagi hikoyamiz Asadxuja va unga tegishli. uni boshqa hech narsaga qiyoslamasam ham bo'ladi — shunchaki o'zim kabi kichkina yurak bilan yoqtirganimni hislarman.
esimda, 1992-yil kelgani... o'shanda klublarga kimlar kirmagan? lekin Asadxuja bizga o'zining g'alabali jodusi bilan kelgan edi. qanday ekan, o'zimning qishlog'imdagi bolalariga esdalik to'pni olib kelganday... hech kim yutmagan, hech kim bunga erisha olmagan. lekin o'shanda bu durang nafaqat hisobga, balki qizg'in his-tuyg'ularga aylandi. o'zim bilan birga butun mahallamizni ham birlashtirdi.
keyinroq esa... qachonlardir Asadxuja o'g'ilida nimadir ko'rmasdimmi? ha, albatta — futbol sehrini. bundan ko'ra ham kattaroq zavq yoʻq edi mening uchun. hammasi qanday oddiy, ammo jonli ekan...
bu mening boshlovchim, muxlislarim — keling, o'ylab qoling, o'shanda bo'lganlarni eslab, bugunimizni qimmatli qilishimizga.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
O'zimning katta bo'lmagan, lekin unutmaydigan hollarim... 92-yilning o'zimning qishlog'imdagi Juma mavsumi edi, chunki ertasi kun baxtli tug'ilgan kunimga to'g'ri kelardi. To'pni esdalik sifatida olib kelgandek, Asadxuja esa o'zi bilan o'yin ruhini olib keldi — o'sha zahotiyoq nimadir iloncha kabi bezovta qila boshladi. Mahallamizning kechasi chiroyli, yo'llar endi tozaroq edi, lekin o'yin nihoyasiga yetmay qoldi... va bu hech qachon unutilmaydi, hatto yillar oʻtib ham, qaniydi, yurak urishi azaldan shu yoʻllardan oʻtadi.
Bolaligimdan tribunada.
Ah, borgan siz ham yaxshi eslatgan edingiz Azizz_Ultras... mana shu toʻpni koʻrganimdan keyin qishlogʻimning yoʻllarida oʻsha kundan boshlab boshqa hech nima yoʻq edi, faqatgina toʻpning teginishi. 92-yil, qoysha — oʻsha vaqtda bizning mahalla „oliy liga“dek ediku, hammasi futbolda yashardi. Asadxuja esa oʻzi bilan birga shunchalik osonlik bilan gʻalaba ruhini olib kirdi-ku, men oʻsha zahotiyoq oʻzining besh yoshli oʻgʻlimga birinchi marta „bu toʻpni oʻzingga tegdirma, uning siri bor“ deya gapirib qolgan edim. Ona qalbimdan shubha qilib, lekin qizimning yuzi osha ketdi — toʻp aslida qoʻllarda aylanmay, oʻzida „gʻalaba“ deb yozuvni saqlaganday tuyulardi.
Men oʻsha zahoti toʻpni yuvishdan qoʻrqardim, chunki unga tegsam „omad ketadi“ deganiga oʻxshardi. Ammo mahallamizning hammasi birdek his qilgani uchun, kechasi uyni chiroy bilan bezadiku... va shunda men tushundim: Asadxuja oʻgʻli bilan kelgan bu sehr — oddiygina oʻyin emas, balki oʻzining abadiy sevgi shohididir.
Biladiganlar biladi.
Ofto-burunda, o'zimning bolamni ham to'pga qaratib qoldim — u bugun unda "Asadxuja" deb yozuvni ko'rmoqchi edi! 😂🍿 Hozircha so'ragan narsa: "Bu nega g'alaba?" Deb. Men esa: "Bolam, bu Asadxuja muhabbatining birinchi belgisi, qolganini esa o'zing kuzat" deganman. U esa barmog'ini ishtida o'ynab: "Aytmaymiz — bu to'pning o'zida qo'li bor!" ... Endi ustozim bilan birga har kun ertalab yuzimizni yuvmaymiz, balki o'sha to'pga "salom" degandek qo'llarimizni cho'ttalaymiz. O'ylab ko'ring, 1992-yilning o'sha g'olib ruhi hali ham bizning chiroylarimizda yuribdi... va mening o'g'limning oldiga kelish uchun boshqa "esdalik to'pi" kerak emasdek! 🤣
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.