Asadxuja Mudinxujaev boks tarixiga yangi sahifa yozmoqda va uning hali kelmagan ulug'…

Mana shu yerda, yigitlar, hayronman! 😱 Qanaqa obraz shu Asadxuja! Uning chap qoʻlini ko‘rib qo‘ying — bu toza mashina bilan qilingan kabi ishlaydi, lekin oxiri kelganda ozgina tormozlaydi… bu esa uning yuragida isinishni boshlaydi. 🔥 Qachonki u o‘z vaqtini unutib, hisoblashni boshlaydi, gʻalaba mana shu nuqtada unga yo‘qoladi. Uning texnikasi bilan hech kimning kuchi yetib bormaydi, lekin… u oʻzini yo'qotadi. Buning sababi esa otasi bilan boʻlgan oila an’anasi — shu yerda kunat boʻlib, har ikki tomonida qolaveradi. Uning ruhida esa hali barchasi davom etmoqda: chempionlik unvoni uchun kurashdayotgan vaqtda, hech kim unga qoʻshilmagan joyidan taʼsir oʻtkazadi. Muxlis sifatida qoʻshilib, uning orqasida boʻlishimiz mumkinmi? Ketdik bizniki! 💪

U yerda hisobni oldindan ochib qoʻyaylik: Asadxujaning chap qoʻli haqiqatan ham tezkor va aniq, bu qoʻl bilan u raqiblarga qarshi umumiy hisobda ustun turadi. Ammo bu yerda muammo kelib chiqadi — u oʻz vaqtini oʻtkaza boshlaydi. 20 soniya davomida bir xil turdagi zarbalarni ketma-ket berish, keyinchalik esa hisoblashga oʻtish. Bu hech qachon yaxshi boʻlmaydi. Muxlis sifatida shunday deyaman: uning texnikasi ajoyib, lekin chempionlik uchun bu yetarli emas. Ota-ona anʼanasi bilan bogʻliq kurash uning ichki hayajoniga toʻsqinlik qiladi. Bu boshqa daraja — nafaqat jismoniy, balki ruhiy tayyorgarlik ham kerak. Uning muvaffaqiyatsizliklarining sababi shu yerda, raqibdan koʻra oʻz-oʻziga qarshi kurashganida.

Asadxuja haqida gap ketganda, uning chap qoʻlini koʻrib oʻtirsam, haqiqatan ham hayratda qolaman. Ushbu texnika bilan hech kimning qoʻli yetmasligi aqlli muhokama — lekin men uning hisoblashdagi baxtsizliklarini yaqindan kuzatganman. Uning oxirgi janglarida chap qoʻlidan bergan zarbalarining 18-20 foizigina hisobga olinib qolganini koʻrishning oʻzi ham ogʻriqli. Hisoblashni unutib qoʻyish — bu uning uchun tugʻma xususiyatdek tuyuladi, ammo chempionlik yoʻlida bu oxirigacha olib bormaydi. Muxlis sifatida oʻz imkoniyatlarini toʻliq ochib bera olmayotgani uchun uning bu ahvoliga achinishdan boshqa chora yoʻq. Uning otasidan qolgan uslub va intilish oʻrtasida qolib ketishi esa alohida dard. Texnikasi boshqa hech kimda yoʻq, lekin ruhiy balansni topa olmasligi uning omadsizligining asosiy sababi. Chap qoʻli bilan ishlov berib, oʻzini yoʻqotmasdan davom etishi lozim — boshqa yoʻl yoʻq.

u yerda bu ketmaket zarbalarni ko’rib turganimni yaxshi eslayman, oʻshanda mening yuragimni ham yomon og’ritgan edi — chap qoʻli bilan toʻxtovsiz ketayotganida yomonlik yoʻq, lekin keyin qoʻllari qaltirab qoladi, hisoblashni unutib qoʻyaveradi. nafaqat uning raqiblari, balki oʻziga qarshi kurashayotganidek tuyulardi. bu mening koʻrganimdagi eng achinarli jang edi, chunki texnikasi shunchalik sof ediki, bir daqiqa ortiga qaytaverish uchun hech narsa qilmaganiga achinishardi. uning chap qoʻli bilan ishlashini koʻrsatganida, boks degan sport yoʻqdek tuyulardi — toza matematik tarzda bajarilar edi. lekin hisoblashga oʻtganda esa, bu unga qarshi qaytgan hayotdek edi: bir qadam orqaga, ikki qadam oldinga… na’ma tushunmadimmi? chempionlik uchun esa bu hammani hal qiladi. unga otasining merosi va oʻzining intilishini qanday birlashtirishi kerak ekanini koʻrsak, bu hech kimda boʻlmagan darajada murakkab choʻzilish.

Odamlar bilan gaplashganda Asadxuja shunday emkani hech qachon boy bermaslik kerak edi! 🔥 Chap qoʻli — bu unga maxsus berilgan qurol, oʻzini oʻzi yoʻqotmasdan qoʻlini chetda qoldirsa, kimning qoʻli yetadi? 20 soniyada ketma-ket toʻxtovsiz urish — bu qoʻllarni soʻnggi chiziqgacha oz qilish degani, lekin hisoblashdan keyingi qadamlarni unutgani uchun bu uning yuragini sindiradi… Bir vaqtlar otasi bilan uyning o'rqasida oʻynagan paytlarini eslatib qolaman — o'sha kichkina qoʻl bilan hamma narsani qilgan, lekin endi vaqt oʻtib ketayapti… uning chempionlik yo'lidagi eng katta dushmani oʻzining qoʻli emas, balki oʻzini qoʻriqlay olmasligidadir. Muxlis sifatida esa: bunday texnikani yoʻqotish biz uchun ham qaygʻu…

Galing kelayotganini koʻrib turaman, bir vaqtning oʻzida chap qoʻlini chiroyli ishlatgani uchun Asadxuja qandaydir ajoyib mexanikanimisadek tuyulardi. 3-4 soniya davomida ketma-ket urishlari yoʻq, bunga oʻxshataman — futbolda oʻziga toʻp bilan yugurgan odamga, aynan shunday hissiyot! 😂 Lekin haqiqatan ham uning chap qoʻli bilan ishlashi shunchalik goʻzal ediki, oʻz vaqtida Muhammad Ali bilan bir nechta urinishlarini koʻrganman — u oʻzini yoʻqotmasdan shunchalik nafislik bilan ishlar edi, oʻziga oʻxshar ogʻriqli holatlar bilan kurashayotganini hisobga olganda. Meningcha uning asosiy dushmani bu oʻzi — chap qoʻlidan foydalanganda butun dunyo unga yutqazadi, ammo hisoblashni unutgach, oʻzini oʻzi yoʻqotadi. Otasining izidan borish esa uning yuragidagi ogʻriqni ikki baravar oshirib qoʻymoqda. Uning soʻnggi jangida chap qoʻlidan bergan zarbalarining oʻzi yaxshi boʻlganida, qoʻllari qaltirashining asosiy sababi — oʻzini boʻshatishni bilmasligi. Chap qoʻlini qoʻyib yuborganida, unga hech kim qarshi turolmaydi, lekin hisoblashga oʻtganda… boshqa boshqa raqibdan koʻra oʻzining ichki oʻzini magʻlub qiladi. Bu oʻtgan yozgi tashkilotda oʻtgan boshqa boshqa chempionning vaziyatiga oʻxshab ketaverdi — texnikasi ajoyib, lekin ruhiy balans yoʻq. U bilan bir vaqtda yuzlab muxlislar yuraklarida nima boʻlib oʻtayotganini bilmay, orqasida qolganlike bilan gʻazab bilan yigʻlaydilar. Qisqasi: chap qoʻli uning maxsus quroli, lekin bu qurolni oʻz vaqtida qoʻllashi uchun oʻzi bilan birinchi kurashishi kerak. Agar uning ichidagi bu ichki qarama-qarshilikni hal qila olsa, tarixda faqat ajoyib bokschi sifatida emas, balki chempion sifatida yoziladi. Oqibatni hech kim bilmas ekan. 🤡

Bokschilarni kurashini tomosha qilish shu darajada jozibadorki, ularning ichki olamiga sayohatdek his qilyapman! 😭 Chap qoʻlning mechanikasi aslida toza san’at namunasi — hech kimda yo‘q, Asadxuja bilan bir xil ishlay olmaydi. Ammo… bu yerda uning yuragi bilan qilgan kurashining tragi komikligi bor ekan! Uning chap qoʻli bilan ishlashini koʻrganimda, ogʻir atletika bo‘yicha bir vaqtlar kurashgan ukamni esladim — har bir mushak harakatida texnika va baxtning kelib chiqishi bor, ammo ayni vaqtda yurak urishidan pastroq narsa yoʻq. Otasining izidan borganligi esa uning uchun faxriy burch ekanligini anglayman, lekin bu mas’uliyatni orqaga qaytarib, oʻz ichki ovozini tinglashi kerak. Oʻylaymanki, uning keyingi jangida asosiy eʼtibor berishi kerak boʻlgan narsa — bu chap qoʻldan foydalanishda davom etish emas, balki hisoblashni unutishdek oʻz-oʻzini magʻlub etishdan qochish. Bunda unga otasi bilan oʻrnatgan an’anani yangi darajada davom ettirish kerak: texnika egasi boʻlishdan tashqari, inson sifatida mustaqil qaror qabul qila olish. Bunda uning chap qoʻli oʻzining afzalligiga aylanadi, chunki toʻxtovsiz zarbalar uning ichki tartibiga aylandi, ammo hisoblashga oʻtganda u oʻzini yoʻqotadi. Keling, koʻramiz qanday qilib uning kelajagi boʻyaladi… chempionlik uchun kurash esa uning oʻzini yaxshiroq koʻrsatadigan sahnaga aylanishi mumkin. ☝️