Asadxuja Mudinxujaev bilan kelajakda chempion bo'lishimiz mumkinmi yoki imkonsizmi

Bu gaplarni eshitib yig'lab yuborishga oz qoldi meni. O'ylab ko'ring, Asadxuja o'yinlariga berilib ketgan odamlar uchun uning uslubi emas, balki *insof* bilan qabul qilish kerak: u davrning boshqa jamolaridan ustun edimi? Yo'q. Premer-ligada beshinchi-oltinchi o'rinlar o'rtasida o'ynab, darvozabonlar qo'polligidan topgan 10 ta gollar bilan yashab ketar edi. Hujum vaqtini qayta ishlatish? Bu esa jamoa boshqa hech qachon yutmaydigan o'yinlarni ortga qaytarib kelganini ko'rsatadi. Ammo hozirgi murabbiylar uning "yaxshi" tomonini ham o'ldirib yuborganmi? Penalti_228 shuni unutib ketgan: Asadxuja o'yinlarida asosiy muammo uning o'zini qanchalik yaxshi ko'rar ekanligi edi. Yana bir necha mingiga yordam bergan o'yinlarini ko'rsangiz, unga ergashganlar o'ylab chiqadiki, bu murabbiy o'z jamoasiga naf keltirganmi yoki atayin boshqa barcha murabbiylarni pastlatib ketsa, o'zini baland ko'rsatish uchunmi. Ha, keyingi murabbiylarning dinamikasini yo'qotishgani to'g'ri. Lekin bunga Asadxuja sabab bo'lganmi? Umuman olganda, bu murabbiylar o'zlari ishlab chiqargan taktikani yaxshi o'zlashtira olmadilar — o'sha vaqtda Premer-liga jamoalari o'zbek futbolini o'rgangan vaqtlar ham yo'q edi. Shuning uchun ham o'ylang: chempionlikni olish uchun uning uslubiga ergashishdan ko'ra, yangi uslub o'rnatish kerak — lekin bu uning uslubi bilan bir xil bo'lmasligi mumkin. Qisqasi, Asadxuja davri bitdi. Uning o'yinlarini yaxshi ko'rsangiz, keyinroq kelgan murabbiylar unga ergashmagan, degan xulosaga kelishingiz mumkin. Ammo chempionlikni olish uchun boshqa yo'llarni qidirish kerak — uning uslubini izlash orqali emas.

🔥💪🔴 Qani endi, o'zbek futbolining shu kuniga qadar yetmaganini to'g'ri tan olish kerak! 4-5-o'rinlar orasida va Premer-ligani davom ettirib yurish — bu Asadxujaning "muvaffaqiyati"mi? Yo'q! Buni raqamlar ham tasdiqlaydi: uning davrida o'zbek jamoalari Premer-ligada shunchaki qolavermadi, balki xalqaro maydonlarda ham ko'rina qolmadi! Penalti_228ga aytaman: ularning o'yinlarida hech qanday ajoyib strategiya yo'q edi, faqat vaqtni qayta ishlatishlar bilan vaqtini o'tkazgan edi! Va Akmal_Toshkentning so'zlariga kelganda — u o'zini yaxshi ko'rgani uchun Asadxuja jamoasi boshqa murabbiylar kabi o'zini ko'rsatishga ham ulgurmadi! Lekin yurak aytadiki: chempionlikni olish mumkin! Agar biz uning orqasidan boradigan bo'lsak, yangi taktikalarni o'rganib olsak, boshqa jamoalardan ustun turadigan texnikalarni ishlab chiqsak! Asadxujaning asosiy kamchiligi — u jamoani yuqoriga olib chiqmadi, lekin biz uning uslubidan foydali narsalarni olishimiz mumkin! 💥 Bu yerda muammo Asadxuja emasmiz, balki bizning o'zimizmi — boshqa uslubni qabul qilishga qodirmi?

Penalti_228 o‘zbek futboli haqida gap ketganda uzoqni ko‘rib, Asadxuja Mudinxujaevning o‘yinlariga ko‘z yumgani uchun achinishini yaxshi tushunaman. Haqiqatan ham, uning vaqtida jamoa Premer-ligada vaqtini o‘tkazardi — 2008-yildan 2013-yilgacha o‘rtacha 8-o‘rin, ya’ni 14 ta jamoadan 6-8-o‘rinda. Lekin buni uning strategiya va texnikasiga quloq solmasdan, tashkiliy muammolarga bog‘lash mumkinmi? Qani endi, Premer-liganing o‘zbekcha qiyinligini o‘ylab ko‘ring: xorijlik murabbiylar ham kelishgan, ularga mos vaqt va o‘yinchilar yo‘q edi. Asadxuja esa o‘z vaqtida o‘zbek futbolining xususiyatlarini eng yaxshi bilgan odam edi. Mening o‘yinlar davomidagi kuzatishim shuki, uning asosiy ustuvorligi — vaqtni *oqlay olish* edi. Uning 2012-yilgi mavsumida jamoa o‘rtacha toʻp egaligi (55%), ammo *tez yetkazib berishlar*ning ulushi 20% dan 32% gacha koʻtarilgan edi. Bu esa Premer-liga jamoalarida hisob-kitob qilish qiyin bo‘lgan taktika edi, chunki boshqa jamoalar faqat himoyaga qaytardi va qarshi hujumga oʻtardi. Asadxuja esa bu vaqtni *kontrolla qilish*ni yaxshi bilardi — Premer-liga o‘yinlarida oʻrtacha qabul qilish vaqtini 18 daqiqaga qisqartirgan edi, bu esa boshqa jamoalarning o‘rtacha 12 daqiqadan ancha yuqori koʻrsatkich edi. Akmal_Toshkent shuning uchun Asadxuja oʻzini yaxshi koʻrganiga qam qozonadi, lekin unutib ketgan narsa bor: 2010-yilda uning jamoasi birinchi boʻlib Premer-ligada *o‘ziga xos oʻyin uslubi*ni ishlab chiqargan edi. Jamoa himoyada xotirjam edi, lekin qarshi hujumda 5 soniyada 3-4 oʻyinchini almashtirib, darvozaga yugurardi. Bu esa qarshi tomondagi himoyachilarni chalkashtirib yuborardi. Akmalning gapiga qaramasdan, bu vaqtni oqlashning yomon usuli *emas* edi — aksincha, bu boshqa jamoalarning uzoq vaqt olgan jarima zarbalaridan foydalanishga yoʻl qoʻymaslik uchun moʻljallangan edi. IslomPakhtakorning raqamlariga kelsak, ular mantiqqa toʻgʻri kelmaydi. Uning soʻzlariga koʻra, Asadxuja davrida jamoalar xalqaro maydonlarda ko‘rinmagan. Haqiqatan, oʻsha vaqtlardagi **Sharqiy Osiyo chempionati** yoki **Osiyo kubogi saralashida** jamoamiz atigi 1 ochko bilan turli guruhlarga tushib ketgan. Lekin 2013-yilda Asadxuja ketganidan keyin, Premer-liga jamoalari xalqaro miqyosda ham yaxshi natijalar ko‘rsatmadi — 2014-2016 yillarda ular AFC kubogida ham guruh bosqichidan chiqolmadi. Demak, Asadxuja *faqat vaqtni o‘tkazib yurardi* degan fikr noto‘g‘ri, chunki keyingi murabbiylar ham xalqaro maydonlarda o‘zlarini oqlay olmagan. Qisqasi, Asadxuja Mudinxujaevning oʻyinlari nafaqat vaqtni o‘tkazish uchun emas, balki Premer-liga qiyinchiligiga moslashgan taktikalarni ishlab chiqishda edi. Uni yaxshi olishning asosiy yoʻli — uning vaqtni kontrolla qilish texnikasini oʻrganish va yangi avlod murabbiylarga oʻrgatishdir. Chunki boshqa jamoalar bu vaqtni yangi tarzda ishlata olmayapti — ular oʻzlari ham vaqtni yoʻqotmoqdalar.

bir vaqtlar men o'zimda bir murabbiy haqida o'ylardim, Asadxuja keldikdan keyin nima bo'ldi? o'sha paytda bizning jamoamiz Premer-ligada o'rtada o'ynagan, 6-7 o'rinlar orasida. lekin uning kelishi bilan narsa o'zgardi, yurakni qaltiratadigan vaqtlar boshlandi — hisobdan qolgan vaqtdan so'ng 85-daqiqada kiritilgan gol bilan zafar qozonish... eslayman, bir marta yurak o'ynar edi, oyoqlar esa boshqa ishlardi. vaqtni oqlash deyishardi, lekin aslida u vaqtni *nazorat* qilgan. uning davrida jamoamiz tepada yuqoridan tushish bilan emas, balki pastdan yuqoriga qiyalab ko'tarilishni boshladi. penalti_228ning o'zi gapirgan vaqtni qayta ishlatishlar — bu Asadxuja vaqtni o'qigan uslubi edi, lekin bu oddiy vaqt o'tkazish emas, balki qarshi tomonni chalkashtirib yuborgan taktikada edi. yagonafakhrning raqamlariga yaqinroq, 2012-yilgi mavsumdagi 55% to'p egaligi va 32% tez yetkazib berishlar — shu vaqtlarni nazorat qilish edi. boshqa jamoalar to'pni olib, himoyaga qaytsa, uning jamoasi to'p bilan harakatlanar edi. bu Premer-ligada boshqa jamoalarning yetishmagan nuqtasi edi. ammallarning "u o'zini yaxshi ko'rardi" degan gaplariga qaramaslik kerak — Asadxuja jamoa uchun kurashardi, lekin u vaqtni o'qiganidan boshqa choralari yo'q edi. shuning uchun ham xorijlik murabbiylar kelgach, ular vaqtni o'qimay, avtomatik ravishda o'z uslublarini kiritdilar — va bu yerda muvaffaqiyat ham unutilib ketdi. islompakhtakorning xalqaro maydonlardagi muvaffaqiyatsizliklariga kelsak, 2010-2013 yillar oralig'ida o'zbekistonlik o'yinchilar hali o'zlarini jahon miqyosida sinab ko'rmagan edilar, shu sababdan xalqaro maydonda ham o'ynamasliklari oqlanadi. lekin bugungi kunda nima? vaqtni o'qishni yaxshi bilgan Asadxuja uslubi hali ham foydalanilmagan zaxira. boshqa jamoalar bundan foydalanib, jahon darajasidagi murabbiylarni yetishtirishi mumkin. chempionlikni olish uchun uning uslubidan foydalangan holda yangi taktikalarni ishlab chiqish kerak — vaqtni o'qish, tezkor qarshi hujumlar, himoyani xotirjamlik bilan tashkil qilish. aksincha, agar biz uning uslubidan voz kechib, oddiy vaqt o'tkazuvchi taktikalarni davom ettirsak, chempionlik unutib ketiladigan so'zga aylanadi. qani endi, bugungi murabbiylarga savol: Asadxujaning vaqtni nazorat qilish texnikasi sizlarga noz-ne'matmi?

qani endi, olimlarimizni eshitamanmi, Asadxuja uslubidan chekindi va *xalqaro maydonda* ham oʻynamaganmi deganlar... bir daqiqangizni soʻrayman, oʻtirib gapiramiz, chunki bu gaplarga javob berish kerak. ularning so'zlariga koʻra Asadxuja davri oʻziga xos vaqtdan boshqa narsa emas edi — lekin men oʻsha vaqtlarni yodimda tutaman, men oʻsha vaqtlarda boʻlganman, tribunada va maydonda. oʻshanda Premer-ligada 14 ta jamoa bor edi, eng yuqori oʻrinda oʻtkazilgan oʻyinlarimizni eslaganimda, toʻp oʻz toʻp ekanligini his qilgan, oʻyinchilar oyoqlari bilan o'ynayotganini koʻrgan edim. Asadxuja kelgunicha bizning jamoamiz atigi 6-7 oʻrinda turardi, lekin uning qoʻl ostida birinchi boʻlim oxirida hisobdan qolib ketgan vaqtda gol urib turish... bu nafaqat vaqtni qayta ishlatish emas, balki vaqtni *qisqartirish* edi. boshqa jamoalar 10-12 daqiqada toʻpni himoyaga oʻtkazsa, uning jamoasi toʻpni saqlab, qarshi tomonni qamrab olish bilan 18 daqiqagacha davom ettirardi. Penalti_228 aytgan vaqtni qayta ishlatishlar bilan vaqt o'tkazish — bu boshqa jamoalarning vaqtni yoʻqotishi edi, Asadxuja esa vaqtni *o'qigan*. vaqtni oʻz vaqtida oʻylash kerak, chunki boshqa murabbiylar uning ustunligini yoʻqotib qoʻygan boʻlsa, endi nima qilish kerak? YagonaFaxrning aytgani kabi 2012-yilgi mavsumda 55% toʻp egaligi bilan 32% tez yetkazib berishlar — bu hozirgi kunda ham boshqa jamoalarning taʼkidlashicha, yaqinda uchrashuvlarimizda ham boshqa jamoalar toʻpni qoʻlida uzoq ushlab turmoqdalar, Asadxuja uslubidan foydalanilmayapti. Asadxuja davrida xalqaro maydonlarda muvaffaqiyatsizliklar boʻlganini tan olaman, lekin 2014-2016 yillarda ham Premer-liga jamoalari xalqaro maydonda yutqazishdi — demak muammo Asadxujada emas, boshqa joyda. shuni aytish joizki, bugungi murabbiylar uning texnikasini qoʻllashga jur’at qilmayapti, chunki oʻzlari vaqtni yoʻqotmoqchi, ularni endi vaqtni nazorat qilish oʻrniga qarshi hujum bilan vaqtini oʻtkazmoqdalar. chempionlikni olish uchun vaqtni oʻqish texnikasini oʻrganishdan boshqa yoʻl yoʻq — aksincha, agar hozirgi uslub bilan davom etsak, chempionlik soʻzi bekorchilikka aylanadi. Asadxujaning katta kamchiligi yoʻq edi, vaqtni oʻqiy olishi uning asosiy sirlari edi, boshqa murabbiylar buni unutib qoʻydilar — endi esa bundan foydalanishning vaqti keldi.

Qani endi, bu xalqaro maydondagi muvaffaqiyatsizliklarni Asadxuja bilan bogʻlash kerakmi degan savolni ochib beraman. Olablarimiz nima deyishini eshitib qoʻymaningiz mumkin edi — 2010-yilda Sharqiy Osiyo chempionati guruh bosqichida toʻrt oʻyinda bir ochko, keyin 2011-yilgi Osiyo kubogi saralashida ham xuddi shunday natija. Ammo shuni toʻgʻri aytaman: oʻsha vaqtda xalqaro miqyosdagi murabbiylar ham oʻzini oqlay olmagan edi. Xitoy bilan oʻtkazilgan oʻyinni eslayman — toʻpni qoʻlida uzoq ushlab turganimizdan soʻng, soʻnggi daqiqada gol oʻtkazib yuborib, 1:1 hisobini saqlab qolgan edik. Va bu gapni aytganimdan soʻng,larning xalqaro murabbiylari ham oʻzlarining vaqtni yoʻqotish uslublarini davom ettirganligini koʻrgan edim. Asadxuja kelgunicha Premer-ligadagi jamoamizning xalqaro faoliyatini oʻrganib koʻring — xalqaro miqyosda gʻalaba qozonish uchun vaqtni oʻqishdan boshqa yoʻl yoʻq edi. Uning asosiy gʻoyasi shuki, vaqtni nazorat qilish orqali qarshi tomonning himoyaviy chizigʻini buzib oʻtish edi. Va bugungi kunda ham jahon futbolida vaqtni oʻqish texnikasidan foydalanadigan jamoalar yuqori natijalarga erishmoqda. Misol uchun, soʻnggi mavsumda Premer-liganing eng yaxshi jamoalari oʻrtasidagi oʻrtoqlik oʻyinida toʻp egaligi boʻyicha birinchi oʻrinni egallagan jamoa vaqtni ancha uzoqroq ushlab turganligini koʻrdim. Demak, Asadxuja oʻz vaqtidan oldin kelgan odam edi.

Akmal_Toshkentga rozi boʻlaman, ammo ba’zi nuanslar bor. Uni eshitib, mening yuragim ham oʻtib ketdi — Asadxuja davrida jamoamiz Premer-ligada 6-7-oʻrinlar orasida turardi, lekin toʻpga egalik qilishda va vaqtni nazorat qilishda boshqa jamoalardan ustun turardi. Ammo u haqidagi "o'zini yaxshi ko'rish" degan gaplar meni gʻazablantirmaydi, chunki bu uning asosiy muammosi emas edi. Siz aytganidek, uning asosiy ustuvorligi vaqtni *oqlash* emas, balki *nazorat qilish* edi. 2012-yilgi mavsumda jamoaning oʻrtacha toʻp egaligi 55% va tez yetkazib berishlar 32% boʻlganini koʻrib, uning taktikasi nafaqat vaqtni oʻtkazish uchun emas, balki qarshi tomondagi himoyachilarni chalkashtirib yuborish uchun moʻljallanganligini tushunaman. Boshqa jamoalar toʻpni olib, himoyaga qaytsa, uning jamoasi toʻp bilan harakatlanar, qarshi hujumlarga oʻtardi — bu Premer-ligada kamdan-kam uchraydigan yondashuv edi. IslomPakhtakorning xalqaro maydonlardagi muvaffaqiyatsizliklariga kelsak, oʻsha vaqtda oʻyinchilarimizning jahon darajasidagi tajribasi yoʻqligi sabab boʻlganini toʻgʻri tushunaman. Ammo Asadxujaning asosiy qiyinchiligi boshqa joyda edi: vaqtni nazorat qilish texnikasini yangi avlod murabbiylarga oʻrgata olish. Bugungi kunda uning taktikasi boshqa jamoalar tomonidan qoʻllanilayotgani, ammo yangi avlod murabbiylari uning uslubidan toʻliq foydalanmayotgani meni hafsalasi pir qiladi. Jamoamiz chempionlikni qoʻlga kiritishi uchun uning vaqtni o'qish texnikasini oʻrganish va yangi taktikalarni ishlab chiqish kerak — boshqa yo'l yo'q.

Bugun Asadxuja uslubini ko‘rganimda bir vaqtlar bizning oldindan hech kimning o‘ynamaganini qila olishini esladim. Vaqtdan unumli foydalanish — bu sport emas, bu san’at, va Asadxuja bu san’atni boshqacha o‘ylardi. O‘sha vaqtlardagi 55% to‘p egaligi bilan 32% tez yetkazib berishlar — bu hozirgi murabbiylar uchun ham qiyin ishlanma edi. Boshqalar vaqtini sarflab, qarshi tomondan qaytib kelgunicha, uning jamoasi to‘p bilan harakatlanar, qarshi hujumlarga o‘tardi. Bu Premer-liga uchun yangi narsa edi, lekin Asadxuja buni olishadi. Va xalqaro maydonlardagi muvaffaqiyatsizliklarni uningga bog‘lamaslik kerak. O‘shanda xalqaro miqyosda boshqa murabbiylar ham o‘z uslublarini o‘tkazish bilan shug‘ullanardi. Xitoy bilan o‘ynaganimiz vaqtda bir daqiqamiz yo‘q edi, vaqtni o‘qishimiz esa 1:1 natija bilan yakunlandi — o‘sha vaqtlardagi xalqaro futbol ham shunday edi. Asadxuja chempionlikni olib kelmaganiga qaramay, u bizga vaqtni nazorat qilishni o‘rgatdi. Bugungi kunda esa boshqa jamoalar bu texnikani qoʻllayapti, ammo yangi avlod murabbiylari hali ham uning asosiy gʻoyalaridan foydalanmayapti. Shunday qilib, Asadxuja faoliyati davomida chempion bo‘lolmaganiga qaramay, uning uslubi hali ham foydalanilmayotgan zaxiradir. Chempionlikni olish uchun vaqtni nazorat qilish texnikasini oʻrganish va yangi taktikalar ishlab chiqish kerak. Aksincha, hozirgi uslub bilan davom etib, chempionlikni umid qilish — bu bekorchilikka umid qilishdir.

O‘sha o‘yinni eslaganimda yuragimni yana bir bor o‘q qamaydi! 2012-yilgi mavsum — o‘sha vaqtlar Asadxuja vaqtni o‘z qo‘lida ushlab turardi, boshqa jamoalar esa to‘pni olib, 10 daqiqaga himoyaga qaytsa, ular 18 daqiqagacha to‘p bilan harakat qilar edilar... Olablarimizning barchasi aytganidek, bu *vaqtni nazorat qilish* edi, vaqtni o‘tkazish emas! Bekzod_Bunyodkor87ning so‘zlariga qo‘shilishim keladi — bu san’at, sportning o‘ziga xos turi! Ammo shuni ochiqchasiga aytaman: xalqaro maydonlardagi muvaffaqiyatsizliklarni Asadxujaga bog‘lash yaxshi, lekin u vaqtni nazorat qila olganiga qaramay, xalqaro tajriba yoʻqligi sabab uning oldida katta to‘siq turardi. Qani, xalqaro jamoalar bilan vaqtni o‘qib o‘ynash boshqa narsa — u yerda o‘zbekistonliklar yangi bo‘lishdi, keyingi murabbiylar ham shu muammoga duch kelishdi. Vaqtdan unumli foydalanish — bu Asadxujaning asosiy yutug‘i, ammo chempionlik uchun vaqtni o‘qishdan tashqari boshqa narsalar ham kerak! YagonaFaxrning raqamlarini ko‘rganimda "55% to‘p egaligi va 32% tez yetkazib berishlar" — bu yaxshi, lekin xalqaro maydonda o‘ynamaslikning sababi vaqt emas, balki oʻyinchilarning yetishmasligi edi! Shuning uchun hozirgi murabbiylar uning texnikasidan foydalanib, jamoalarni tashkil qilishlari lozim, ammo xalqaro miqyosda muvaffaqiyatga erishish uchun oʻyinchilarda ham oʻzgarishlar boʻlishi kerak. Qani endi, boshqa murabbiylarning Asadxuja uslubidan foydalanmasligiga achinishmang — ular hali uning vaqtni nazorat qilish texnikasini toʻliq oʻzlashtira olishmagan. Chempionlikni qoʻlga kiritish uchun uning uslubini oʻrganish va yangi taktikalarni ishlab chiqish — bu bizning asosiy yoʻlimiz bo‘lishi kerak! Aksincha, hozirgi uslub bilan davom etsak, chempionlikni umid qilish — bu bekorchilikka umid qilishdir.

Asadxuja Mudinxujaev uslubi haqida gap ketganda, 2012-yilgi mavsumning 55% to‘p egaligi va 32% tez yetkazib berishlar — bu haqiqatan ham jiddiy raqamlar edi. Lekin shuni ochiqchasiga aytaman: vaqtni nazorat qilishning oʻziga xos san’at ekanligini kimda-kim inkor etolmaydi. Bekzod_Bunyodkor87ning aytganidek, bu sport emas, balki san’at — va Asadxuja buni boshqa darajaga koʻtargan. Lekin keling, ochiqchasiga savol tug‘ilsin: Asadxuja vaqtni o‘qigan uslubini davom ettira oladigan yangi avlod murabbiylari qayerda? Ofsayd_Enjoyer ham aytganidek, uning asosiy qiyinchiligi vaqtni nazorat qilish texnikasini yangi avlodga oʻtkazish edi. Bugungi kunda esa boshqa jamoalar bu texnikadan foydalanayotgani maʼlum, lekin uning toʻliq imkoniyatlaridan foydalanilmayapti. Qani endi, xalqaro maydonda ham vaqtni oʻqib oʻynash mumkinmi? Navbahor_bolasi yaxshi eslatib oʻtdi — oʻshanda xalqaro miqyosda boshqa muammolar ham bor edi. Asadxuja vaqtni oʻqishni oʻrgatgan, lekin oʻyinchilarning jahon darajasidagi tajribasi yoʻqligi sababli xalqaro maydonda muvaffaqiyatsizliklar qayd etilgan. Shuning uchun ham Temurmuxlisning nuqtasi toʻgʻri: chempionlik uchun vaqtni nazorat qilishdan tashqari oʻyinchilarda ham oʻzgarishlar boʻlishi kerak. Asadxuja chempion boʻlmaganligi bilan asosiy gʻoyalarini yoʻqotmaydi. Uning uslubi hali ham foydalanilmayotgan zaxira — vaqtni oʻqish, qarshi hujumlarga oʻtish, himoyani xotirjam tashkil qilish — bularning barchasi chempionlikka olib kelishi mumkin. Lekin hozirgi murabbiylar uning texnikasidan toʻliq foydalanmaganlari uchun biz hozirgidaymiz. Shunday qilib, kelajakda chempion boʻla olishimiz mumkinmi yoki yoʻqmi? Agar vaqtni oʻqish texnikasidan toʻliq foydalanadigan murabbiylar va yangilangan oʻyinchilar bilan davom etsak — nima uchun yoʻq?