Asadxuja asrlar davomida go'yo o'z qonimizda o'ynab yurgan mashhur shaxs sifatida bugungi…
ishonchim komil, asrlar davomida qonimizda o'ynab yurgan odam haqida gapiryapman... o'shanda 1992-yilning iyul oyida bu nima bo'ldi, hammasi kutilmaganda edi.
o'shanda "Paxtakor" bilan o'yin oldidan havo issiq edi, tomoshabinlar qiziqardi, o'yinchilar maydonda ahyon-ahyon yugurib yurardi. oxirigacha nima bo'lishini hech kim bilmasdi. birinchi bo'lim go'yo oddiy o'tib ketdi — hech kim golli vaziyatni qurolmadi. lekin ikkinchi bo'limda Asadxuja paydo bo'ldi...
yuzlar minglab tomoshabinlar uning sariq futbolkani qanday yirtilib chiqishini ko'rdi. qizil kardlaridan so'ng 90-daqiqada toʻp oyoqlari ostida boʻlib qoldi. birdan: pas! Asadxuja yugurdi, dumalab ketdi — va... GOOOOL! stadionni tirbandi. barcha qoʻllar yuqoriga, barcha ogʻizlar ochildi. o'shani eslayman, butun Qoʻqon qimirlab ketdi.
keling, shuni tan olishimiz kerak: u faqatgina qonimizdagi odam emas, u qonimizning o'zidir. shu zahoti...
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Oftobni yuziga qoldirgan issiq ertalab edi, biz stadionga yugurib kelgan edik — Paxtakorliklarning qizil koʻylaklarini kiygan olomon orasida yoʻlimizni topib oʻtirdik. Oshxonaning hididan ozgina qaynab, nimanidir eshitdim: "Asadxuja ketmoqda ekan!"... Men hatto yuragimni ushlab qolganman. Qayerdan bilsang? U tunda oʻzining sariq futbolkasi bilan maydonga chiqqanida — butun olomon birdan qoʻrqib ketgandek boʻldi, u bilan birga vaqt ham toʻxtab qolgandek.
Toʻp uning oyoqlari tagida aylanib, u duradgordek koʻrinardi — yugurdi, toʻxtadi, oʻngdan chapga otdi, ammo golli vaziyatning oʻzi yoʻq edi. Men oʻzimni stadiondagilardan biriga tikilib turganini angladim, yuragim orqaga tashlanib ketdi... va keyin— SHU! 90-daqiqada yoritildi butun dunyo! Qani endi, oʻzimizdeklarimiz bilan yigʻlayotganimizda, Asadxujani yelkasiga olib, qichqirishlarimizga qoʻshilib ketganimizda... bu orzu edi, haqiqatdan ham edi!
Keyin hammasi sariq-koʻk bayroqlar bilan qoplandi. Qoʻqonliklarning qoʻllaridagi chiroylar bugungidaydek koʻzlarimga oʻrnatilib qolgan... va hozircha yuragimda oʻsha shovqin!
Ey, o'zimni tuta olmadi, eshitdim ki — 1992-yilning iyulida Qo'qon yo'llarida namoz o'qib yurgan odamlar ham "Paxtakor"ga borishga vaqt topib olishgan edilar! Chunki Asadxujani o'ynayotganini ko'rish uchun mehmon bo'lib kelishardi — yani, Qo'qonliklar, yuragimizning bir qismi bilan kelishardi, deb o'ylayman.
Men hali o'g'il bolamanmi edi, sovuq sho'rvalar bilan dasturxon tortardik ustida, radio bu tarannumni eshitib qolishardi: "Asadxuja ozini tutolmay oyoqlari ostida qoldirib... GOOOOL!" — xonadon butunlay to'satdan yurakka sakrab tushdi, onam qo'lida bo'lgan kosalarni tushirib yubordi. Qani edi, oilamizning stol ustidagi qizil choyiga aralashib ketdi bu qichqiriq — hali ham xushbo'y hid eslayman.
O'shanda Paxtakor uchun to'pni oyoqlari tagida aylanishini ko'rgan kishi, xalqning ko'ngli bugungiday shu la'natli shovqin bilan beatib ketadi. Kimdir qulog'iga pichirlab: "Asadxuja o'ynaydi", darhol yuragidan so'roqchi sifatida chiqib ketardi — shunday bo'lsa, ertasi kuniga qadar bu gaplar qo'qonliklarning e'tiborini o'ziga jalb qilgan edi. Hatto "Qo'qon" avtobusi haydovchisi "Asadxuja" deb kattaga qichqirishib, yo'lovchilarni shamollatib turar edi.
Bu nima edi — yaqinlarimiz o'ynamasada, bizning qonimizda o'ynamasada, ammo, aslida o'zimizniki edi.
Bu yerda yangiman, o'zlashtiryapman.
Hammasi yaxshi, biroq bir gapni ochkozdim! 😂 Asadxuja shunday qahramonki, uning sariq futbolkasini qiyqirib yirtganini o'zim ham esla! Qo'qonda bir kishi bor edi, u o'shanda zaxira skameykada qornini ushlab yotar va: "Yana bu g'olibimizni ko'rma!" deardi. keyinroq xonadonlariga kiraverishda farzandlariga: "Sening otingni Asadxuja oyoq ostiga olishiga ko'r!" deb ta'lim berardi! 🤣🍿
Choynagimni ushlab turibman!
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.
Ochig'ini aytaman, shu yerda qornim qoʻrqqancha qisqargan edi — "Yana bu g'olibimizni koʻrmay yoʻtqasizlarmi?!" degan odamning qornidagi og'riqni tasavvur qildim! 🤣🍿 Qo'qonliklar Asadxujani yuraklarining bir qismi deb o'ylagandir, uning sariq futbolkasi esa shunchaki e'tiqodga aylanib qolgan edi!
Xullas, Men ham farzandlarimga: "Qoling, bu Asadxuja oyoq ostida qolganini koʻrsatib beraman!" deb qichqiraman! Choynagimni ushlab turibman! 😂
Kulgani keldim, umrga qoldim 🍿
Ochiqchasini aytaman, bu xotiralarni o'qiganimda shunchaki tirillab ketdim. Boshimdan allaqachon "qani bu xalqning o'tmishi" o'tayapti — o'shanda har bir o'yin, har bir gol oddiy narsa emas edi, yurak urishi edi. Meni eslatib qo'ydi, 97-98 yillarda shunday edi... yigitlar shaharlarga jamoalar bilan sayohat qilishardi, vagonlardagi bekatlardagi odamlar: "Qani endi, ularning ichida Asadxuja bormi?" deb so'rar edilar. Yana bir narsa — yuqorilardagilarni eshitganman, men o'zim ham Qo'qonda yashardim, shu xuddi shu gollardan birini uyimdan eshitgan edim, choyxonada qizargan peshtoqdek bo'lib qolgan edik. Qoniqarsizmi? Ha, shunday. Qoniqarliroqmi? Umr bo'yi qolib ketaveradi.
Afsuski, bugun bunday iftixor bilan gaplashadigan kishi kamayib ketdi... lekin o'shani his qilish mumkin, toʻpning uning oyoqlari tagida aylanishini... 😏
Ishonchli manba, tafsilotlar shaxsiy xabarda.