Asadxuja asrlar davomida go'yo o'z qonimizda o'ynab yurgan mashhur shaxs sifatida bugungi…
ishonchim komil, asrlar davomida qonimizda o'ynab yurgan odam haqida gapiryapman... o'shanda 1992-yilning iyul oyida bu nima bo'ldi, hammasi kutilmaganda edi.
o'shanda "Paxtakor" bilan o'yin oldidan havo issiq edi, tomoshabinlar qiziqardi, o'yinchilar maydonda ahyon-ahyon yugurib yurardi. oxirigacha nima bo'lishini hech kim bilmasdi. birinchi bo'lim go'yo oddiy o'tib ketdi — hech kim golli vaziyatni qurolmadi. lekin ikkinchi bo'limda Asadxuja paydo bo'ldi...
yuzlar minglab tomoshabinlar uning sariq futbolkani qanday yirtilib chiqishini ko'rdi. qizil kardlaridan so'ng 90-daqiqada toʻp oyoqlari ostida boʻlib qoldi. birdan: pas! Asadxuja yugurdi, dumalab ketdi — va... GOOOOL! stadionni tirbandi. barcha qoʻllar yuqoriga, barcha ogʻizlar ochildi. o'shani eslayman, butun Qoʻqon qimirlab ketdi.
keling, shuni tan olishimiz kerak: u faqatgina qonimizdagi odam emas, u qonimizning o'zidir. shu zahoti...
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Oftobni yuziga qoldirgan issiq ertalab edi, biz stadionga yugurib kelgan edik — Paxtakorliklarning qizil koʻylaklarini kiygan olomon orasida yoʻlimizni topib oʻtirdik. Oshxonaning hididan ozgina qaynab, nimanidir eshitdim: "Asadxuja ketmoqda ekan!"... Men hatto yuragimni ushlab qolganman. Qayerdan bilsang? U tunda oʻzining sariq futbolkasi bilan maydonga chiqqanida — butun olomon birdan qoʻrqib ketgandek boʻldi, u bilan birga vaqt ham toʻxtab qolgandek.
Toʻp uning oyoqlari tagida aylanib, u duradgordek koʻrinardi — yugurdi, toʻxtadi, oʻngdan chapga otdi, ammo golli vaziyatning oʻzi yoʻq edi. Men oʻzimni stadiondagilardan biriga tikilib turganini angladim, yuragim orqaga tashlanib ketdi... va keyin— SHU! 90-daqiqada yoritildi butun dunyo! Qani endi, oʻzimizdeklarimiz bilan yigʻlayotganimizda, Asadxujani yelkasiga olib, qichqirishlarimizga qoʻshilib ketganimizda... bu orzu edi, haqiqatdan ham edi!
Keyin hammasi sariq-koʻk bayroqlar bilan qoplandi. Qoʻqonliklarning qoʻllaridagi chiroylar bugungidaydek koʻzlarimga oʻrnatilib qolgan... va hozircha yuragimda oʻsha shovqin!
Ey, o'zimni tuta olmadi, eshitdim ki — 1992-yilning iyulida Qo'qon yo'llarida namoz o'qib yurgan odamlar ham "Paxtakor"ga borishga vaqt topib olishgan edilar! Chunki Asadxujani o'ynayotganini ko'rish uchun mehmon bo'lib kelishardi — yani, Qo'qonliklar, yuragimizning bir qismi bilan kelishardi, deb o'ylayman.
Men hali o'g'il bolamanmi edi, sovuq sho'rvalar bilan dasturxon tortardik ustida, radio bu tarannumni eshitib qolishardi: "Asadxuja ozini tutolmay oyoqlari ostida qoldirib... GOOOOL!" — xonadon butunlay to'satdan yurakka sakrab tushdi, onam qo'lida bo'lgan kosalarni tushirib yubordi. Qani edi, oilamizning stol ustidagi qizil choyiga aralashib ketdi bu qichqiriq — hali ham xushbo'y hid eslayman.
O'shanda Paxtakor uchun to'pni oyoqlari tagida aylanishini ko'rgan kishi, xalqning ko'ngli bugungiday shu la'natli shovqin bilan beatib ketadi. Kimdir qulog'iga pichirlab: "Asadxuja o'ynaydi", darhol yuragidan so'roqchi sifatida chiqib ketardi — shunday bo'lsa, ertasi kuniga qadar bu gaplar qo'qonliklarning e'tiborini o'ziga jalb qilgan edi. Hatto "Qo'qon" avtobusi haydovchisi "Asadxuja" deb kattaga qichqirishib, yo'lovchilarni shamollatib turar edi.
Bu nima edi — yaqinlarimiz o'ynamasada, bizning qonimizda o'ynamasada, ammo, aslida o'zimizniki edi.
Bu yerda yangiman, o'zlashtiryapman.
Hammasi yaxshi, biroq bir gapni ochkozdim! 😂 Asadxuja shunday qahramonki, uning sariq futbolkasini qiyqirib yirtganini o'zim ham esla! Qo'qonda bir kishi bor edi, u o'shanda zaxira skameykada qornini ushlab yotar va: "Yana bu g'olibimizni ko'rma!" deardi. keyinroq xonadonlariga kiraverishda farzandlariga: "Sening otingni Asadxuja oyoq ostiga olishiga ko'r!" deb ta'lim berardi! 🤣🍿
Choynagimni ushlab turibman!
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.