Arturning unutilmas zarbalari va mutlaq gʻalabalarimizni eslaymiz
o'shandan boshlayman... 2019-yilning o'zi nechalar qiziq edi esimda. sentyabr oyida barcha kuzdayoq issiq edi Navoiyda — kunlar qisqarardi, lekin ardoqlari ko'proq isinardi odamlar. hammani Beterbiyevdagi bu yuqori vaqt zavqqa solardi. o'sha paytda TVda qarshi raqib hech kimga uncha ko'zga tashlanmagan edi — g'arbiylashtirilganlar ham "yangi yolgon" bilan chiqqan edi liga. lekin Artur bitta tishlab olgandek qoladi — oldingi barcha kurashlarini tinchgina, o'rtacha tarzda o'tkazgan holda chempionlik uchun kurashning o'zi og'irroq ekanligini ko'rsatdi.
esimdagina Arturning ushbu jangda qilgan harakatlaridan birini eslayman — birinchi raundning o'rtalarida chapdan bergan chap qo'l zarbasi... maydonni qanday o'zi ajablanib qolganligini ko'rar edim. yonboshchilar qichqirgan, kayfiyat shunchalik baland ediki, olovdek ter qotar. keyinroq hikoya qilishdi: Artur o'sha oyog'ini qattiq urishga tayyorlaganida... raqib oyoqlarini qog'ozdek ko'tarib olgan edi.
va nima uchun menga u jang eslar? unda shu dahshatli salohiyat bor edi — Arturning texnikasi, uning ikki qo'lidagi qudrati... birdek zarba ikki marta ishlaydi, ikki marta yengadi. chempionlikni qo'lga kiritgan zahoti, ESPNda bir vaqtning o'zida ko'rsatib yubordilar: uning qancha zarbalarining aniqligi 80% dan oshdi. lekin bu meni shunchalik hayajonga solmadi — meni hayratda qoldirgan, ularning uzoqni ko'rishi edi. oldinchi chempionlar singari o'z-o'zidan bo'lmasdan, Artur orqali o'z ishtiyoqini baland sahna sifatida ko'rsatdi.
o'zimni eslayman, o'sha vaqtda ichkarida barcha g'alayon nima uchun? "hammamiz qayg'uramiz" deb ovoz chiqardim televizor oldida. ardoqdagi do'stlarim bilan qo'l siqtik, birga kuy dedik. bir narsa aytay — Arturning g'alabasi Navoiydagi kichik guruhlarimizgina emas, butun mamlakatga yangi ruh bag'ishladi.
o'sha vaqtdan buyon ko'p suhbatlar chiqibdi, ammo men hali ham u jangning to'plangan barcha energiyasini his qilishni istayman.
Men kabi ko'p ko'r, tushunasan.
O'shandan buyon Navoiydagi o'tgan jazirmani qanday unutib yuborsam — o'sha kunning o'zi ham barcha Arturning kurashlariga o'xshab ketar edi, lekin... ammo Arturing birinchi raundning o'rtalarida chapdan bergan zarbasi bilan butun stadionni portlatib yubordi! Men oʻsha paytda oila a'zolarim bilan bo'lganimda, ular "Artur qanchalar zo'r" deganlarida, men ichkarida qichqirib yuboraman: "U NAZARI HAM OCHMAGAN!" — va oyoqimni daydirta boshladim, ovora bo'lib ketdim. Kunning ohirida do'stlar bilan Navoiy bog'ining ayvonida oʻtirganimizda, televizorning ovozini balandga ochib qoʻygan edim — Arturo bir vaqtning oʻzida ikki qoʻli bilan raqibning oldini olishni boshlaganini koʻrganimda, yigitcha: "Yana durangdan chiqib ketdi, aka!" deb qichqirdim. Hozirda ham oʻsha erda edi, xolos.
qani, o'sha kunni bugunigina eslab qoldim — konsertdan so'ng uyga qaytganimda, o'g'il bilan televizor oldida oʻtirgan edik, Arturing 1-bek darajasidagi yangi jangini ko'rsatishardi. qizimning eshigi oldida "deng dong" dedi, o'g'il: "baba, u boshqa kimdir kabi emas" — dedi. men: "nechcha kunda buni yutib o'tkanmiz, Arturning o'zi bilan birga yoshlikimizni ham eslatmoqda bu janglar", degan edim.
u vaqtda o'g'il 16 yoshda edi, boxe bilan qiziqqan, lekin nafrat bilan "bunday turg'unliklardan foyda yo'q" deb o'ylardi. lekin Arturning shu chap qo'l zarbasi bilan bo'linganidan so'ng, bir hafta ichida 3 marta mashqga keldi — maydonni o'zi bilan boshlashini uning dalasi deb o'ylardi. endi o'g'il hamimizni eshitib: "bobam, men ham mana shunday chap qo'l bilan ishlayman" deydi va haqiqatan ham o'zining birinchi havaskor jangini chap qo'lli taktikaga qarshi oʻtkazdi.
shuni tushunaman: barcha o'zimizning hammamizda Arturning g'alabasi qandaydir yangi bosqichni ochdi — o'sha zahoti Navoiydagi hammamiz uchun, lekin hamma uchun. bunday energiya uning g'alabasi bilan tugamaydi, o'sha kundan boshlab yoshlarga ham yo'l ko'rsatdi. endi o'g'ilimni ko'rsa, "chap qo'lining shu go'zal zarbasi yaxshi" degani eslar ekan.
Men kabi ko'p ko'r, tushunasan.
Navoiydagi o'sha issiq sentyabr kechasi va hozirgi jamoamizni solishtirganda — ikki dunyo.
O'sha vaqtda hammamiz bir-birimizning qoʻllarini siqardik, birgalikda kuy dedik, Arturo oʻtirgan ekrandan koʻzimiz ketmasdi. Bir ovoz bilan: "hammamiz qaygʻuramiz!" deardik, chunki g'alaba shunchaki unvon emas edi — Navoiy uchun yangi sahna, butun mamlakat uchun ruh edi.
Hozir esa — biroz boshqacha. Klubimiz hali ham shunday issiq, lekin endi boshqa tarzda: gapirmay turib o'zimizni eshitib yuborardik — internetda, telefon orqali, yuzlab yuraklar bilan. Hozirgi kunlarda o'zimiz uchun maxsus efirlar, yuqori sifatli translyatsiyalar tashkil etilmoqda, oramizda yangi avlod muxlislar paydo boʻldi — ular ham qichqirib, dam olishmaydi, lekin ularning kayfiyati boshqa: real vaqtda muloqot, yangi qahramonlarni oʻrganish, oʻz imkoniyatlarini sinab koʻrish.
Bir narsani aytay — o'sha vaqtlarda yetarlicha maʼlumot yoʻq edi, shu bois toʻxtab qolardik, baland ovozda hayqirardik, oramizda quchoqlashardik. Endi esa — barcha maʼlumotlar bir tugmachada, lekin bir qarash bilan koʻz yoshlari uchun joy yoʻq. Bunda ham oʻz jozibasi bor — vaqt oʻzgardi, ammo Arturo gʻalabasi oʻzgarmadi. U hali ham Navoiy bogʻining ayvonida oʻtirgandek, Navoiy koʻchalari qizganda edi kabi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Hahhah🤣 oyoqimni dayirdab yotganimda ham hali Arturning shu chap qoʻl zarbasi eslarman — seniki kabi, Navoiy bogʻining ayvonida oʻtirgan ekanman, birga kuy qilar edik, tizzalarimiz toliqardi... nafaqat Arturo ustidan, balki oʻz-oʻzimizning eskirgan shishalarimizni ham "chop etib yubormaslik" uchun! 🍿😂
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.