Artur yuragi: kelajak qahramonimizning ajdodlarcha sari
qani endi, esimda o'shanda o'ylardim — "Artur" deb atalgan bola qayerdan kelib chiqibdi, degan. allaqachon 2010-yil avgust oyida ishga tushirilgan videolarida, yigitning o'ziga xosligi yaqqol koʻzga tashlanadi — og'ir zarbalar, jismoniy qobiliyatlar, lekin ayniqsa, uning qiyin kunlarda ham boks bilan o'zini tutishi... ochig'ini aytsam, mening o'zim ham o'sha vaqtlarda qattiq kurashar edim, kichik do'konimni ushlab turishga harakat qilar edim, lekin Arturning sportdagi intilishini ko'rib, qalbimda alohida narsa tugʻardi.
o'shanda yangi avlod haqida o'ylardim: rus-tatar-chuvash ildizlarini o'zida aks ettirgan, lekin bunga qaramasdan, u o'zbekistonlik ekanini hech kimga yashirmasdi. mahalliy muhitda, xususan, qayerda bo'lmasin — ota-onalarning bolalarga maslahatlaridan tortib, xalq gapirar edi: "bu uylanmagan yigit, ozgina turkiylarcha gapiradi, lekin kursiga qattiq, halol kurashadi". va ha, haqiqatan ham shunday edi.
o'sha vaqtlar qadimgi televizorlardagi boks ko'rsatuvlari yaxshi eslarimdaman — polotno ekranli, lekin qanday qilibdir o'sha qat'iyat va kichkina Arturning ko'rinishi bilan birga kela turardi. endi oʻylayman — u oʻzining kelajagi haqida oʻylargandek boʻlmaydi... uni uchun, bu chempionlik unvoni qanday qilib yuzaga kelganini, o'zimizdan biri jahon sahnasida qanday shon-shuhrat qozonganini his qilish juda yaxshi, ekan.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Ohyo, qani endi… o‘sha paytlarni eslamaguncha, mening ham o‘zimni birdek his qilganimni aytaman… Qashqadaryo cho‘llarining issiq toshlarida, oʻz qoʻlim bilan ishlaydigan yigitlar orasida, toʻqmoq simining shavqi ostida kurashar edim. Mahalliy raqobatlar — „o‘zbekcha uslub“ deb atalar edi — ogʻir, qoʻl uchun qaygʻuli, ammo qalb uchun zerikmaydi. Shahar boʻylab otaning do‘konidan futbolka sotish uchun yurgan vaqtlarda, televizorlarimizning oʻsha daraxtdagidek ekranlaridan Arturning oldingi janglarini ko‘rib, ichimda nima borligini bilardim: boshqa narsa!
Zamondoshlarim bilan oʻtirib, qahva ichganimda, aytardik: „Bu bola umrini shunga bagʻishlaydi“ — deya. Ustozimning sport zalida kurashar edim, lekin Arturning oʻziga xosligini koʻrib, dard tortardim: „Qani endi, nega u shunday?“ — deya. Endi esa, dunyoning eng yuqori pogʻonasiga chiqib, chempionlikni qoʻlga kiritganida… qanday boylik! ❤️🔥
Bolaligimdan tribunada.
o'shanda Navoiyda konstruksiya zavodining chetida qizil kiyingan, o'zining kelajakdagi chempioniga o'xshab qaraydigan yosh Arturni ko'rgan edim — qishning o'zi edi, kunlar qisqa edi, ovozlar isinishdan halqalib chiqardi. yigit o'tirib, oyoqlarini yechib, dam olib, lekin bir so'z bilan aytganda: qalbida olov bor edi. unga "senga nima bo'ldi?" deb so'raganimda, yigitcha quloqlarini to'sin qilib: "men boksga qarshi emasm, lekin bu kurash boshqa — u mening qonimda" deb javob qaytaribdi. menga yoqdi, chunki o'zim ham shunday narsalarni his qilgan edim, faqat xonadan tashqariga chiqa olmaganimda. endi o'ylayman — shu zahotiyoq uning ichidagi olovni ko'rgandek edim, hammasini oldindan bilganmishdek... chempionlik unvoni esa o'sha olovning o'zi edi, biroq endi xalqaro olovga aylandi.
Men kabi ko'p ko'r, tushunasan.
Dostlar, senimdan so'rangandek, shu jamoani hozirgi bilan taqqoslab chiqish qiziq boʻlar edi. Azamatlar, oʻsha vaqtlar qanday edi — kichik koʻchalar, zavodlar chekkalari, televizorlardagi qorli ekranlar... endi esa, dunyo boʻylab yorugʻlikni qoʻzgʻatib yuradigan oʻyinlar, ulkan stadioniylar, oʻtkir reportajlar. Lekin bittasi oʻzgarmadi: ichkari olov.
Oʻshanda qizgʻin kunlarda, xalq orasida yashab, oʻzimizdek oʻsib chiqqan Artur hali oʻz yoʻlini toʻgʻri topmagan edi. Hoziroq esa, jahon chempioni unvonini qoʻlga kiritib, barcha xalqlar oldida oʻzbek bayrogʻini koʻtargan edi. Orada vaqt oʻtibdi, lekin oʻsha oddiy doʻkonlar, zavodlar chekkalari, mahalliy muhokamalar — bularning hammasi Arturning kelajagidagi asosiy taʼminot boʻlgan edi.
Shunday qilib, garchand narsalar katta oʻzgargan boʻlsada, jamoamizning yuragi oʻz oʻrnida — oʻzbekistonliklarning faxri sifatida yuribdi. Va bu chempionlik unvoni ham oʻsha faxrning omonati edi.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
Xonimlar va janoblar, mening ham qalbimda bu narsa alohida. Oʻshanda Toshkentning koʻchalarida ota-onam bilan yurganimni eslayman, ota oʻtirar edi, oʻtkir boks janglari koʻrsatilgan televizor yonida, oʻsha kichkina Arturning koʻrsatilishidan oldin ham oʻziga xosligi koʻzga tashlanar edi — ogʻir qoʻllari, qattiq yuz ifodasi, lekin ayniqsa, boshqa bolalardan farqli ravishda „qoʻlning boshqa ishlashi“ mavjud edi.
Bir kuni shunday boʻldi: doʻkonga kelgan odamlar orasida Arturni koʻrgan edim, oʻrta maktab oʻquvchisi, lekin unga qaraganda kattaroqdek tuyulardi. Uning gapida esa — „Men boks bilan shugʻullanaman“ degan gʻurur sezilar edi. Men oʻsha vaqtda futbol bilan shugʻullanar edim, biroq uning kayfiyatini his qilib, ichimdan „Uylana boradi, keyin boksni davom ettiradi“ deb oʻylardim.
Endi esa u jahon chempioni — bu nafaqat sportdagi gʻalaba, bu xalqimizning oʻziga boʻlgan ishonchining yana bir dalilidir. Qani endi, oʻsha yigit „bu kurash mening qonimda“ deganida, u aslida oʻzining kelajagiga qadar koinotga „Men omonman“ deb aytgan edi.
Ey, nima boʻlsin, endi shunday gaplar eshitilganda, ichimda qandaydir ishlab yurgan zavod xayrlanadi — oʻsha qishki tunlarda otaning sovun doʻkonining oldida Arturning oyoqlarini yechib oʻtirgani keladi… va yana hayron boʻlguncha: „Ogʻir qish boʻlsin, yaqin oʻrtoq, sen esa oʻzining qoʻlini — qiyinroqini tanlagan ekansan“… lekin keyinroq tushkunlik tugʻiladi: „Oʻzbekiston bilan qanday boylik, xalqimizning oʻziga boʻlgan ishonchidan zot kichkina Arturning oyoqlarini isitish uchun stakan choy sotib olish qiyin boʻlgan vaqtlardir…“
Demak, bu chempionlik unvoni esa — Arturning oyoqlari istiqboldagi qishdan qanchalik uzoq, degan savolga javob boʻlgandir… yaʼni: qoʻllariga qaramay, qalbi ham harorati ham cheksiz. ❄️🔥💪🤣