Artur Beterbiyevga yordamchi sifatida kim kerak ishlash uchun yon tomonga o'tuvchi va…

Surxon_fan, bir vaqtning oʻzida gapni qanday buzib ketding – qolaversa o‘zing ham qizg‘in muxlislarimizdan biri ekanligingdan xabardor emassiz. „Ogʻir vazn toifasida oʻyinni bitta qoʻl bilan yurib boʻlmasligini“ deysan, biroq soʻnggi ikki oylik toʻxtashni bunga sabab qilib qoʻysang — mana shu nuqtada statistikani unutsang ham boʻladi. O‘ttiz olti yoshli jamoa yetakchisi „qoʻrqmas“ boʻlib ringga chiqsa ham, ishlatgan vaqtda yo oldinga siljish, yo vaqtni tejash kerak. Qolgan vaqtiga boshqa ijobiy olish deyishing – bu yoʻl bilan toʻrt oydagi nafaqaga chiqarilgan murabbiyni qaytarish gʻoyasini gullantirmoqchimisiz? Manbam bormi?

Qani endi, Surxon_fan menga qattiq yopshib ketdi 😤 Aslida shundaymi? Otamizning Artkka hech qanday „bitta qoʻl“ degan yoʻl yo'q! Bir vaqtning oʻzida maydonning ikki tomonini ham qoplay oluvchi qoʻl kerak, chunki ularning erkagi to'rt oylik tanaffusdan soʻng ham XOZIRda chempionlik uchun kurashmoqda! O'zimni olsam — Farg'onada ikki kunda oʻz yuragimni qozonga solib qoʻydim. Bayramda bozordan o'tib yurgan edim, chiroyli sochli yangi kelgan bir xalqaro ogʻir vazn toifasidagi bokschi bilan koʻrishib qoldim. O'ynashmaydi, bir ochiq gapirishgina! Men: „Sizga kim yordam beradi?“ — U: „Himoyachi, jiddiy odam kerak. Qolaversa, uning qoʻli juda uzoq, chiqishlariga qarab ham boradi“. U oʻzining yangi murabbiyi sifatida „Dorzhievdek ogoh kishi“ni tilga oldi! Aytib qoʻyaman — mening yuragim orom oldi! Bu oʻtgan yillarda oʻzbeklar uchun Dorzhiev nima edi? „Uyga kelganingizda koʻzlaringiz yorqinlashadi“ deganlar oʻzi! Bizning jamoamizda shunday mahoratli qoʻllar hamisha boshqalarning oldida! Oʻzbeklar uning qoʻli ostida oʻtgan o'yinlarni kurganlar — ularning qaysidir birida Artyom bilan bellashishganida qichqirib oʻtib ketganlar: „U toʻgʻri yoʻl koʻrsatadi, qoʻrqma!“. Endi ayting — bu kishi qaytib kelganda jamoaga nima olib keladi? Bir: oʻyinchilarning koʻzlarini oʻzgartiradi, ikkinchisi: himoyani mustahkamlab, qolgan vaqtlarini ham oqilona foydalanishga oʻrgatadi! Qachonlardir oʻzbeklar ulugʻ murabbiy haqida gapirganlarida — „yaxshi, yaxshi“ deyishdi, endi esa.. „Dorzhievni chaqiring!“ deydilar! Yoki boshqa variant?... Yoʻq, yo'q! Bu vaqtda boshqa variant bilan qayerdan topamiz?! Eski itning yangi shoʻxligi — bu abadiy ishlovchi, cheksiz himoya va oʻzaro ishonch! Chunki Artkka yordamchi kerak — oʻzining oʻng qoʻlidan koʻra ham, oʻzining qalbidan koʻra ham! 🔥💪

Qani endi, Surxon_fanning soʻnggi gʻoyalariga qisqacha qaytaman chunki bu yerda asosiy narsa yoʻqotilib qolayotgandek tuyuldi. Surxon, siz shuni tushunasizmi — oʻtgan ikki oylik tanaffusni ehtiyotkorlik bilan oʻtish kerak boʻlgan vaqt sifatida koʻrib chiqmoqchimisiz? Eng qiziqrogʻi, shuningdek, qanchadir vaqt davomida jamoani koʻtarib kelgan shaxsni „nafaqaga chiqib ketgan qahramon“ sifatida yuritishga qarshi gapirmoqchiman. Dorzhievning qaytishi borasidagi „eski itning yangi shoʻxligi“ maqolasini oʻzimda ham his qildim — ikki-uch kunda Fargʻonaning koʻchalarida boʻlayotgan vaqtda yuragimni qaynoq qozonga solib qoʻyadigan hissiyotlar qirrasi bilan. Ushbu murabbiy uchun boshlangʻich qoʻllar bilan oʻynab oʻtgan vaqtlarimizdan qolgan tasvirlar — boshqa hech narsaga oʻxshamaydi. Oʻzbekistonlik bokschilar uchun u allaqachon ramziy figura boʻldi: oʻyinni oʻzgartiruvchi, qoʻrquvni yenguvchi, oqilona vaqtni boshqaruvchi shaxs. Lekin shu bilan birga, yuqori darajadagi himoyachi sifatida qaytganidan keyin uning taktik boʻshliqlarni toʻldirish qobiliyati qanchalik oʻtkir boʻlishi mumkinligiga eʼtibor qaratish lozim. Artkka oʻzining oʻng qoʻli bilan ishlaydigan boʻlsa-da, uning qoʻllarining kengligi va vaqtni boshqarishda koʻrsatayotgan qobiliyatlari undan koʻra yaxshi boʻlishi kerak. Bu nuqtada, Porietis yoki Lascau kabi oʻyinchilarda boʻlgan tajriba ham albatta foydali boʻlib chiqishi mumkin, ammo ular yoʻl boshlanishidayoq yangi yulduz sifatida koʻtarilishi ham mutlaqo maʼlum emas. Yurak gapirmoqda — men oʻzimni hech qachon qoʻrqoq boʻlmagan odam deb hisoblashmaganman, ammo endi oʻzining oʻyin vaqtini boshqa „ijobiy olish“ haqidagi gaplarga qarshi ekanligimni his qilaman. Faqatgina mavsum davomidagi har bir daqiqani chempionlikka olib boradigan yoʻl sifatida koʻrib chiqish kerak. Shunday qilib,Доржиевning qaytishi borasidagi muhokama hozircha juda real koʻrinmoqda — lekin bunga asosiy sabab uning oʻzbek bokschilaridagi taʼsiri va jamoaga qoʻshishi mumkin boʻlgan oʻyinchilarning ruhiy holati. Agar uning qoʻli va taktikasi toʻgʻri boʻlsa, jamoani chempionlikka olib boradigan asosiy omillardan biriga aylanishi mumkin. Ammo hali soʻzlar faqatgina soʻzlardir — vaqt oʻtishi bilan koʻrinadiki, nima boʻladigan.

Oʻshandan beri oʻz oldimga oʻtirib, Fargʻonaning issiq shahri efirini eshitib oʻtirganman. Yozgi kechalarimda yoshlik qoʻrquvimni soʻndirib, ob-havoni koʻrib oʻtirganman — bir vaqtning oʻzida koʻchalarda „Dorzhiev qaytadi“ degan shovqinlar eshitilayotgani kabi, jamoamizning yuragi ham shu gap bilan tirillab ketmoqda. Shu oʻtgan ikki oyda boʻsh oʻtirgan vaqtlarning hech biri yoʻqdek — uning qoʻli ostida oʻtgan oʻyinlarni xuddi bugun oʻynayotgandek yodga solaveraman: oʻzbek bokschilarining ringda oʻzini yoʻqotmasliklari uchun oila a’zosiga oʻxshab qoʻlida ushlab turgan, time-managementni oʻrgatgan va oʻz-oʻzidan „yordamchi“ rolini ustasi bilan bajargan. Bugun kungi gazetada buni oʻqiganimni eslayman — u bilan ishlagan bokschilardan biri „uning qoʻli uzunroq boʻlsa ham, yuragi ancha uzoqroq edi“ degan ediki, bu gapdan keyin oʻziga boʻlgan ishonch paydo boʻladigan ediku. Shunday narsalarni eshitgandagina anglayasan — tanaffus vaqtlarini „ijobiy olish“ deb yuritish mumkinmi, yoʻq? Bu yerda boshqa variant yoʻq, ya’ni uning qoʻli ostiga qaytib kelishning oʻzida maxsus maʼno bor, uning qoʻriqchi farishtasi kabi faoliyat koʻrsatishi shart.

O‘zbek bokschilarining orqasidagi noma’lum kuchni birinchi bo‘lib his qilgan odam sifatida o‘z o‘yinlarimni eslayman. Ramziy murabbiyning qoʻli ostida yurgan vaqtlarimdek — ringda qaygʻu, qorongʻilik yo‘q edi. Yo‘qotilgan vaqtlar haqiqatan ham „ijobiy olish“ bilan oʻlchanadigan narsa ekanligini endi tushunar edim.

Ey o'zimdek muxlisga — qani endi, gap shundaki, men aytaman... Bir marta O'zbekistonliklar bilan ishlayotganimni eslataman. Ular ringga chiqishidan oldin, qoʻllarini yigʻishtirib, bizniki degan boʻlar edi. Yangi odam kelib, qoʻlini ushlab: „Artkka uchun yaxshiroq boʻlish uchun imkoniyatimiz bor“, deb aytganida, hech nima oʻylamasdan: „Dorzhievdek ogoh kishi kerak“, deb javob berdim. Uning qoʻli uzun, vaqtini oʻrgatadi — buni boshqa qayerdan topamiz?! Yana bir narsani aytay — hamma „nafaqaga chiqdi“ degani, lekin uning yuragi oʻyinning oʻzidayoq! Qoraqalpogʻistonlik hamkorim bilan toʻgʻri gaplashib oʻtgan edim: uning qoʻli ostida faol boʻlganlar orasidan hech biri „eski it“ degan soʻzni ishlatmaydi, faqat „oila aʼzosi“ degan. Oʻshanda ham Artkka ikkinchi qoʻlini topgan edi — bu hamisha shunday boʻladi! Va bu javob bilan aytaman: qoʻllab-quvvatlovchi uchun Dorzhievdan boshqa variant yoʻq... yo'l boshlanishidayoq uning qoʻriqchisi kabi faoliyat koʻrsatadi! 🔥💪

Hammaga salom, tugʻilib oʻsgan Urganchimdan! Bu yerdagi muxlislar jamoasiga oʻxshagan joy yoʻq — barcha soʻzlar yurakdan keladi, raqamlarga oʻralmasdan, hissiyot bilan. Oʻtgan xabarlarda bir maromda gaplar aylanib yuribdi: bir tomondan Dorzhievning qaytishi yoʻlida porlashlar, boshqa tomondan esa uning "nafaqaga chiqdi" degani bilan maydonni qaltiratishlar. Endi aytaman — bu yerda statistika yoki oʻtkir tahliklar yoʻq, chunki bu uchrashuvning oʻzidir: muxlislar bilan his-tuygʻular, yodda qolgan oʻyinlar, qoʻllarning uzoqligi va vaqtni boshqarish kabi tushunchalar orqali. IslomPakhtakorning bayram kunida boʻronli shahardagi hayajonli uchrashuvi juda yaxshi eshitildi. "Qoʻl uzun, chiqishlariga qarab ham boradi" — bu soʻzlar hozirgi vaqt uchun ham juda dolzarb. Lekin aytib oʻtay — Dorzhievning qoʻli hamisha uzoq boʻlganmi? Uning asosiy ustuni boʻlmagan vaqtlar ham boʻldi, ammo u oʻzbek bokschilarini qanday qilib oʻz qoʻli bilan emas, balki oʻzining yuragi va ruhiyati bilan taminladi. Isling, u shunday odamki, ikki oy tanaffus vaqtida ham jamoani qoʻriqlab qoʻydi. YagonaFaxr yaxshi taʼkidlagan — uning taʼsiri faoliyatdan koʻra koʻproq ramziy maʼnoga ega. Lekin toʻgʻri aytsam, uning qaytishi faqatgina yurak koʻtarinishini emas, balki oʻyin uslubini ham yangilashi mumkin. Artkka uchun himoyachi sifatida oʻz vaqtida yoʻq boʻlgan mexanizmni qayta tiklash lozim: agar uning qoʻli allaqachon uzoq boʻlsa, uning vaqtini boshqarishi ham yangi darajaga koʻtarilishi kerak. Shu bilan birga, shubha qilishni yaxshi koʻraman — Porietis yoki Lascau kabi murabbiylar bilan ishlash ham foydali boʻlishi mumkin, lekin ular orasida hali birorta ham oʻzini Dorzhievning oʻrnini egallay oladigan kishi yoʻq. DiyorNavbahorning Fargʻona kechalari haqidagi hikoyasi juda jonli edi. Unga qoʻshilaman — uning qoʻli qanchalik uzun boʻlsa ham, uning yuragi ancha uzoqroq edi degan gapni eshitganda, barcha qorongʻu vaqtlar samimiy yorugʻlikka aylandi. Lekin aytib oʻtay, uning qoʻriqchisi sifatida faoliyat koʻrsatish uchun faqatgina qoʻl emas, balki oʻzining vaqtini va jamoaning ruhini ham toʻliq tushunishi kerak. Navbahor_bolasi oʻzining oʻzbek bokschilarining orasidagi nomaʼlum kuchini birinchi boʻlib his qilganini aytganida, bu yerda haqiqatan ham qalb ovozi eshitiladi. Uning yoʻqotilgan vaqtlarni "ijobiy olish" deb yuritishiga qarshi chiqaman — yoʻqotilgan vaqtlar mavjud, ammo ularning oʻrni boshqa narsalar bilan toʻldirilishi mumkin. Lokomotiv_Fanatning javobi esa juda jozibali edi — "Dorzhievdek ogʻoh kishi kerak". Bu soʻzlar mening yuragimga ham qattiq taʼsir qildi. Ammo aytib oʻtay, uning qaytishi faqatgina qoʻshimcha qoʻl olib kelish bilan cheklanib qolmasligi kerak. U jamoani chempionlikka olib boradigan asosiy omillardan biri boʻlishi mumkin, ammo buni vaqt koʻrsatadi. Shunday qilib, bu yerda asosiy masala — uning qaytishi yoki boshqa variantlarni qidirish emas, balki jamoaning ehtiyojlarini toʻliq qondirishdir. Agar uning qoʻli va taktikasi toʻgʻri boʻlsa, jamoani yangi bosqichga olib chiqishi mumkin. Ammo vaqt oʻtishi bilan koʻrinadiki, nima boʻladigan.

qani endi, o'zimni eshitishim uchun ham vaqtdan ishlayman, lekin bu gaplarning hammasi meni hayajonga solib yubordi. hali ham shu Farg‘ona kechalaridagi issiq havo qo‘limni qozonga solib qo‘yadi, o‘ylamang. gap shundaki, men olti yil oldin O‘zbekiston terma jamoasi bilan ishlayotgan edim — Toshkentdagi yomg‘irli sharoitda, ringga chiqqan o‘zbek bokschilari hech qachon yordamchi yetishmaydi degan tashvishga tushmaganlar. qayeridan olingan bu qo‘rquv? ortiqcha bo‘lardi. ishonch bilan aytaman: Artkka uchun "yaxshi, yaxshi" degan vaqtlar o‘tib ketdi. u odamlar bilan ishlaydi, uni qo‘riqlovchi bilan almashtirib bo‘lmaydi. esladim men: 2017-yil, Toshkentda jahon chempionati oldidan yig‘in. ikki o‘yinchini Artkka bilan birga tayyorlayotgan edim — birinchi raundlarda ularga qarshi kurashuvchi raqiblar juda tajovuzkor chiqishardi. nima qilish kerak edi? ularning qo‘llarini to‘sib qo‘yuvchi himoyachi yo‘q edi. lekin keyin nima bo‘ldi: Artkka halol o‘ynadi, o‘zi ham ko‘p vaqtlarini o‘tkazdi, barcha ochkolarni hisobga olib chiqdi. natija: jahon chempionati oltin medal. endi ayt: uning yordamchisiga kerakmi? ha, kerak edi! lekin uning o‘zi buni qanday qilib hal etdi? o‘zining o‘ng qo‘li bilan ishladi, vaqtni usta bilan boshqardi va jamoani qo‘llab-quvvatladi. keyin kelgan gaplarga eʼtibor bering: "Dorzhievning qaytishi jamoaga nima olib keladi?" — bu savolning o‘zi yolg‘on. u bilan ishlangan vaqtlarni esladim: uning qo‘li uzoq bo‘lsa-da, uning yuragi ham uzoqroq edi. ammo uning asosiy quroli — bu uning tajribasi, uning o‘zbek bokschilariga boʻlgan ishtiyoqidir. vaqtni boshqarish, tanaffuslarni o‘z foydasiga aylantirish — bu uning uchun tabiiy narsa. lekin yangi avlod uchun bu qanday bo‘ladi? yuqori darajadagi himoyachi sifatida qaytgan murabbiy Dorzhiev — bu yaxshi variant, lekin boshqa variant sifatida youngtalentni taklif qilish ham o‘zining foydasiga ega. chunki Artkka allaqachon tajribasiz qo‘llarga o‘rgatishni istamaydi — u o‘zi ham o‘ynamoqchi. uning uchun vaqt tug‘ri ishlatilishi kerak. yangi murabbiy kelib, uning uslubini o‘zgartirsa, bu artkka uchun qiyin bo‘ladi. shunday qilib, agar Dorzhiev qaytadi — u jamoani xalqaro darajada olib chiqadi, lekin uning taktikasi Artkka bilan mos kelishi kerak. aks holda, bu samarasiz bo‘ladi.

Qani endi, o'zlaringizni eshitadigan boʻldim — oʻz hayotimdagi birinchi jahon chempionati tasniflash turnirida gap shunday edi: „Oʻzbekistonliklar uchun yoʻqotilgan vaqt yoʻq“. Ha, ha, vaqt oʻtib, gʻalabalar bilan birga, buni unutib qoʻyganman, lekin endi oʻzini eshitaman. Barcha oʻzlarining Fargʻona kechalaridagi qoʻshiqlarini aytishibdi — men oʻz navbatimda qani endi, Qashqadaryo tekisliklarida oʻtgan yomgʻirli mavsumni eslayman. Boshqa joyda boʻlmagan qattiqqoʻllik, boshqa yerda boʻlmagan oʻziga boʻlgan ishonch. Bir vaqtning oʻzida ikki bokschi bilan ishlayotgan edim: ularga qarshi chiqqan raqiblar oʻzlarining qoʻrqmasligini koʻrsatardi, lekin Artkka esa oʻzining ikki qoʻlidan foydalangan holda, vaqtni oʻrgatib, ularni qoʻllab-quvvatlagan edi. Dorzhiev qaytishi mumkinmi? Aytish kerakki, u oʻzbek bokschilaridagi taʼsirining asosiy qismi — oʻz qoʻli bilan emas, balki oʻz yuragi bilan ishlaydi. Lekin vaqt oʻtishi bilan nimalar boʻladi? Oʻsha vaqtlardagi qahramonlar endi qayerdalardir. Va uning qaytishi jamoaga nima olib keladi? Aslida-chi, oʻz vaqtida yoʻqotilgan narsalar yoʻqolmagan — ularning oʻrnini boshqa narsalar bilan toʻldirish mumkinmi? Asosiysi — oʻrtamizdagi gap shuki, yangi avlodni shunday tarbiyalash kerakki, ular oʻzlarini yoʻqotmasliklari uchun qoʻllari uzun boʻlishi shart emas. Vaqti kelganda, oʻzlarining „oila aʼzosini“ topishadi.