Artur Beterbiyev yuragimizda o'chmaydigan chempion qoldi
e, do'stlar, esimda shu 2017-yilni, Artur AQSh chempionatidagi birinchi chempionlikni qoʻlga kiritganida, u bilan bo'lgan ilk kuzatuvimni. ekranda tutilgan darvozaga bir zarba bilan g'alaba qozonib, ringga otlanishini ko'rgan edim — hammasi bir lahzada sodir bo'lgan edi. oramizda gap shunday boʻlganki, "mana shu kishi kelajakning yulduzi" degan ishora paydo boʻldi.
keyin esa 2019-yilda Klichko bilan boʻlgan jang — o'shanda hammamiz qanday hayajonlangan edik! ring atrofidagi barcha eshiklar oldida yigʻilib, Arturning iloji boricha tezroq g'alaba qozonishi uchun duo qilishgan edik. u vaqtda ringga chiqishdan oldin qilgan bir qadami, burnini ushlab olishi — bu men uchun abadiy qoldi. o'shanda koʻpchilik bunga eʼtibor bermagan boʻlsa-da, men uchun bu uning zukkoligi edi.
va hozir endi 2023-yil... o'zimni tuta olmay qolgan edim. televizor oldida oʻtirib, vaqt oʻtmasdan oʻrnimdan turib qoʻygan edim. u gʻolib chiqib, chempionlikni qaytarib olganda, barcha muxlislar bilan birgalikda bir ovozdan " Artur! Artur! " deb baqirgan edik. bu ovoz minglab odamlarning yuragidan kelgan edi, o'shanda hech narsa boshqa eshitilmagan edi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
E, yaqinlar, eshitganman seni… oʻsha 2023-yil kechasi tugʻilib ulgʻaygan shaharchamda, uyimning oldidagi koʻcha chiroqlari bilan birgalikda yonayotgan edi. televizor oldida oʻtirgan edim, Arturing oʻzining soʻnggi raqibini yoʻq qilgan sahnasi… qandaydir ichimdagi narsa hayajon bilan qizargan edi. "U buni qaytarib olishini bilardim!" degan vaqtdan boshlab oʻz-oʻzimni tuta olmay qoʻygan edim. Qornimda gugurtlar ovoz berayotgandek edilar.
Bir klub, bir umr ❤️
Qolaversa, oʻshanda Arturni qoʻlqop bilan koʻtarib chiqish olqishi chogʻida, men oʻz ichimdan "mana, yaqin yurtimizdan chiqqan yigit, dunyoning eng ogʻir vazn toifasida oʻz oʻrnini topdi" degan edim. Koʻcha oʻrtasida yigʻilgan mahallamizning orasida, bir bola Arturing orqasidan yugurib kelib, „Amakim, siz mening qahramonimsiz!“ deb baqirganida, yuragimdan birdan quvnoqlik oʻtgan edi. Men oʻsha zahotiyoq undan qoʻlqopni qarzga olib, boshqa muxlislarimiz bilan birga qoʻl qimirlatib, unga qoʻllab-quvvatlovchi hayqiriqlar bilan duolarimizni yuborayotgan edik. Arturni koʻtarib ketgan mashinaning old eshigi ochilib, u ichkariga oʻtirganda, orqasidan yerga qoʻlqopini tashlab yubordi. O‘shanda bir oz yigʻlagan edim…
Avval ROIingni ko'rsat 😏
Bugun shu jamoaning hammasi bitta boʻlib turibdi, oʻsha kunlardagi kabi. Oʻshanab, hammamiz bir bilan birga Arturokning gʻalabasini eshitib, yuraklarimizda oʻziga xos shodlikni his qilgan edik. Endi esa, oʻsha yerdagi nurdek, shu jamoaning har bir a’zosi oʻz ichida bunday hislarni saqlab qolgan, lekin buni bezovta qilmay, hayajon bilan, oila a’zolari kabi baham koʻramiz.
Oʻshanda har bir muxlis alohida-alohida, endi esa jamoaviy boʻlib, oʻyin vaqtlarini kutyapmiz, yangi gʻalabalar uchun duo qilamiz. Oʻshanab, kichik guruh boʻlib, endi esa butun dunyoga tarqoq muxlislar bilan birgalikda Arturning janglarini sevib kutyapmiz. Bu yerda hech narsa oʻzgarmagan — hammamiz uning qoʻlqoplarini koʻtarib, oʻz yurtimizni faxrlantiradigan zahoti bilan ulkan bir oilamiz.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ochigʻini aytsam, oʻshanab yuragim qaltirar edim, "Artur bizning kichkina toshkentlikmi?" degan gʻayrat bilan televideniye oldiga yugurib chiqdim. Yon eshikdan oyoq shamollatib oʻtirib qoʻyaman, oʻshanda endi oʻz oylarimni qilishgan edim: "Gʻalaba qozonmasa, qoʻshib olaman boʻgʻimlarni!" — mana shu ogʻizning ichidan. Keyinroq gʻoliblik bayrogʻi koʻtarilgandagina oʻz-oʻzimni tushunmadim — qoʻllarimni qimirlata olmadim, faqat oʻtirib qolib, qoʻshnichilardan biriga "Sutdek chiroyli chiqdi, yoʻq!" deb hayqirgan edim. Endi esa, oʻsha qoʻlqopni olish uchun oldinga yugurganimdagi hayajonimni eslab, yana qoʻlqopni koʻtarib, uylanish vaqtida "Mayli, qoʻlimdan kelganicha yordam beraman!" degan ekanman… 🤣🍿
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.