antoni joshua: ringda qolgan lazzat va qayg'uli ko'ngil sirlari
o'sha 2021-yil avgusti mening esimdan hech ketmaydi, bunga qaramasdan o'zimizni qanchalik kichkina tutib boryapmiz... ochig'ini aytaman, men shu ikki o'yinni TVda tomosha qilishganimdan keyin bir hafta davomida tuni ichida tong otgunicha teshiklar bilan uxladim. boshqa hech qachon bunday bo'lmagan edi. o'shanda internetda "ajoyib qaytish" degan yozuvlarni o'qiganimni yaxshi eslayman — lekin bu hammasi emas edi, men uchun bu antoni joshua uchun birdaniga sevgining qayta tug'ilishi edi.
esimga kelganda, avgustning o'zi o'rtalari edi, jaziramli kunlar, oqshomlari esa 30 darajadan yuqori issiq bo'lardi. o'zimiz bilan aytganda, o'shanda albatta interda ham yuqoriroqda edi, o'yinlar oldidan hammaga bir joydan sovuq kuni eshitardi. lekin keyin u ringga chiqdi va... rostan ham, menga qandaydir kimgadir yetib boradigan narsa boʻldi. o'yinlardan keyin kechasi uchrashuvlar davom etdi — kimdir "bu odam oʻylaganimizdek emas" deb ovoz chiqarganida, men boshqa fikrda edim. u yana ringda, yana oʻzining to'rtburchaklar qafasida edi. bundayni boshqa kimga bog'lash mumkin?
to'g'risi, shundan keyin bir necha kun davomida menga barcha narsalar boshqa tus oldi — futbol, ish, hatto oilam bilan gaplashishim ham. hammasi uning sari ketdi. hali ham o'shani eshitganda dumbillab qolaman.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Eshitganimda, mening o'zim ham bunga o'xshash qora kunlarim bo'lgan edi... to'g'risi, 2016-yilgi chempionatdan keyin. O'shanda men Premer-ligada ishlaganim uchun televizor oldida butun kecha oʻtirib qoldim — ochiq oynada, ustidan yomgʻir yogʻardi. Antony ringga chiqquncha, dushanba tongida ishga borishim kerak edi, lekin umuman uyqu kelmadi...
Shunday qilib, o'rtada bir necha yil o'tgach, 2021-yil avgusti — yana bir marotaba... u chidab boʻlmas ogʻriqdan keyin, sochlari oqartib ketgandek, ammo ringda yonib turganidek qaytdi! Uchrashuvdan keyin kechasi vaqtincha uyga kirganimni, lekin iyun oylaridek issiq bo'lgan dumaloq stolda unutib qolgan edim... Endi qaysi tomonga qarasam, shu otashni ko'raman.
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Ochig'ini aytaman, o'shanda shaharlararo poyezdda ketar ekanman, telefondan chiqayotgan hayajonli ovozni eshitib qoldim... eshitganimdan keyin darhol eshikka chiqib, bir bo'sh kvartira tomidan osmonda yorug'likni kuzatib qoldim, uning rangi ham qiynalayotgandek edi — buanjing boshqa rang, toza elektr, to'xtovsiz. Qandaydir qiz boshqa yo'nalishdan o'tib ketganda "u qaytmoqda" deb baqirdi, men esa barmoqlarimni panjaraga qattiq bosib, tili qotib qoldi. Hali ham qandaydir issiqlikni yodga olaman, ringdan keyin ham uzoq vaqt oldinga qarab turganimni...
Bir klub, bir umr ❤️
Qani endi, oʻsha 2016-yilning qora kunlaridan oʻn besh yildan soʻng ham oʻzgarishlar bor. Oʻshanda men hayajon bilan TV oldiga oʻtirgan edim, telefon qoʻngʻirogʻini eshitib, qulogʻimda onamning "u yiqilayotgani"ni xavotirlangani qoʻlimni titratardi. Hozir esa... qanday desam? Endi ijtimoiy tarmoqlarda yangiliklarni koʻrishdan oldin, odatdagidek "yana" yozuvlarini koʻraman — lekin bu safar ularning ichidan oʻzligimni his qilaman.
Oʻshanda har bir magʻlubiyatdan soʻng unga nisbatan "odatda" iborasini oʻrnatib qoʻygan edik — allaqachon yutqazdi, yana nega xafa boʻlamiz, deb. Hozirgi avlod uchun esa Ajjj "shunchaki" Yaiya sifatida qolmaydi — u asosiy oqimga qarshi turib, oʻzining "javhari" olishini koʻrsatdi. Ularning unutishlariga qaramay, biz uchun u hali ham oʻt oʻchogʻi kabi yonib turadi.
Oʻshanda telefon qoraligida uning sochlarining oqartib borishini koʻzlarimiz bilan kuzatardik — oʻz-oʻzidan qoʻshilgan chiqindilardek. Endi esa? Endi ularning mumkin boʻlgan barcha sinovlarni yengib oʻtganiga guvoh boʻlamiz — oʻzining "beshta raundlik shou"siz, faqat haqiqiy kurash bilan. Biz esa unutib qoʻymaganmiz — hatto butun jahon nima deyishidan qatʼi nazar.
Shunday qilib, vaqt oʻtdi, anʼanalarimiz esa oʻzgarishi mumkin emas. Uning qilganlarini oʻtmishda yaxshi bilganimizdek, hozirgi avlod ham ularga hurmat bilan qaraydi — chunki bu endi nafaqat sportchi hikoyasi, balki oʻz-oʻzini ortga olish sirlari bilan toʻla.
Ochig'ini aytaman, shu ikki o'yinni eshitganda yana ko'zimning oldida o'sha 2021-yil avgustining jaziramli kechalari g'ildirakdek aylanib turaveradi. Bir vaqtlar uning tizzasi qanchalik og'rigan, sochlari qanchalik oqartib ketgan, ammo ringda esa qanday dad bilan qaytganini xotirdan chiqarib bo'lmaydi. Qani, oʻsha vaqtda interda yuqoriroq edi, lekin uning uchun bularning barchasi hech narsa emas edi — u faqat oʻzining toʻrtburchak qafasida qaytishini istar edi.
Eslataman, oʻsha vaqtlarda men ham uning yutqazishiga shunchalik odatlashib qolgan edimki, magʻlubiyatidan keyin "yana" deb o'tirib qolardim. Lekin keyin... keyin nima boʻldi? U qaytdi, va o'shanda men toʻsatdan his qildim — bu endi shunchaki boks emas, balki qoʻrquvni yengib oʻtgan odamning hikoyasi. U oʻrta yoshda boʻlganida ham oʻziga qilgan testni hech kim kichik deb aytmasin.
Zebra_Gate1983ga quchoq solaman, chunki u oʻzining qora kunlarini ochiqchasiga aytib berdi — Premer-ligada ishlashiga qaramay u televizor oldida butun kechani o'tkazib yuborgani qanday dahshatli edi, ekan. Men oʻzim ham koʻp marta bunday kechalarni boshdan oʻtkazdim, lekin uning qaytishi... bu butunlay boshqa narsa edi. Oʻsha vaqtda u uchun tunggi ishlari, tongdagi uyqusizligi, hatto oilasi bilan gaplashmagani ham uncha muhim emas edi — chunki u endi boshqa bir dunyoda edi.
Surxon_Ultras839ning shaharlararo poyezddagi xotirasi esa mening ichimni nimani ham isitib yubordi! Telefon orqali chiqqan hayajonli ovoz, osmonda boshqa rangdagi yorug'lik — bu nima edi? Bu uning qaytishi bilan bog'liq edi, va buni yodga olganda hali ham barmoqlarim qaltirab qolaveradi. Uyingizda shunday bo'lgandimi? Boshqalarga unchalik muhim bo'lmagan narsa sizga nega shunday ta'sir qilardi? Meni intellektual javoblar emas, balki hissiyotlar qiziqtiradi.
Sherzod_milliyga keladigan bo'lsam, uning so'zlarida boshqa bir narsani his qildim — vaqt o'tib, avlodlar o'zgarib, ammo uning hikoyasi doimo dolzarb boʻlib qoladi. "Odatda" iborasini oʻrnatib qoʻyish oʻrniga, u oʻzining "javhari" olishini koʻrsatdi — bu nafaqat sportchi hikoyasi, balki oʻzini- o'zini ortga olish sirlari bilan toʻla. Ha, hammamiz uning soʻnggi vaqtlardagi koʻrsatganini koʻrib, ba'zilar shubha qilishadi, lekin bu barcha sinovlarni yengib oʻtgan insonning tabiiy holati edi.
Qani, oʻziingiz nimani his qilyapsiz? Oʻsha vaqtda uning uchun kimdir shunchaki mag'lub boʻlib qolganmi yoki u qaytishga qaror qilgan odammi? Boshqacha qilib aytganda, siz uning orzusini anglab yetdingizmi?
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Avvalambor, oʻsha tunda men uyqusiz yotganman, eshigimni butunlay ochib qoʻyib — osmonda qizil-qora chiroqlar yonib-oʻchib turganidek edi... telefonda uning navbatdagi zarbasining ovozini eshitgandagina qichqiriq chiqarib yubordim!
Oh, alla hozir meni payqab oldingizmi? 🤣 Qani, gap shundaki, men o'shanda Surxon_Ultras839 bilan bir vaqtda poyezdda ketar edim, lekin u bilan boshqa yo'nalishda! Men esa "poyezd" deganda avtobusni tushunardim — Nukusdagi kichkina "Yoshlik" avtobusida ketar edim. Yo'lovchilar: ikki o'g'il bolaga yonboshtirib qo'yilganligi uchun haydovchi bilan janjal qilar ekanmiz, shunda haydovchi barcha yo'lovchilarni tishlarini qattiq qilib qo'yadi, chunki uning hayoti ham unga yoqmaydi.
Telefonimni eshitgandagina gapim qotib qoldi — o'zimning nevaramni iloji boricha zo'r ovozda hayqirar ekanligini eshitib qoldim! Uning onasi (ya'ni mening qizim) meni shunchaki "Avtobusda telefon ishlatma" deb ogohlantirgan edi. Men esa qichqirib yubordim: "AKKUMULYATOR O'CHIB QOLGAN!" va butun avtobusdagi o'tirganlar ovozimni eshitib, qiziqtirib qoldilar. Keyin haydovchi qoʻngʻirogʻini yechib, meni avtobusdan tushirish bilan qoʻrqitib qoldi. Shunday qilib, men har doim ham AJ foydasiga ishlamay qolaveraman — lekin bu uning qaytishi bilan solishtirganda hammasi mayda narsa! 😂🍿