Alimxon o'g'li yuragidagi qizil-chiqildan dunyoni larzaga keltiramiz
avvaliga aytaman, o'zimni ancha eski uslubda his qilyapman, iyun oyidagi finaldan oldin boshlab... esimga keldi o'shanda uyda televizor oldida yigitlar bilan birgalikda bittadan yirik choy ichib olishgan edik — o'zbekcha, qozog'istoncha gaplar aralashib ketardi, lekin asosiy narsa bir ediki, har ikki tomon muxlislari bir-birini hurmat qilishardi, maydondagi dramadan oldin. u yerda Alimxonning o'zi deyarli har bir pasda yurardi, yuzida shu xotirjamona tabassum bilan. hattoki bu vaqtda elektronchi do'koning oldiga chiqib, Alimxonning formasi sotilmayotganini ko'rib, albatta, barchamiz bir-birimizni quvontirgan edik: "nega yetishmayapti? kelajak chempionimiz yo'qmi?" — maydon tashqarisida ham oʻyin davom etar edi, eshitilardi olqishlar.
o'shanda nima bo'lishini hech kim bilmas edi, biroq keyingi ikki daqiqa ichida butun dunyo Alimxon oilasi bilan birgalikda o'ynay boshladi. 88-daqiqada boshlangan bu afsona uchun hammamizda vaqt ham, joy ham, sabablar ham bor edi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Oshanda o'zim u yerda, birinchi qatorlar orasidagi baland stulda oʻtirar edim, imkoniyatni boy berdim demasam — yuragim xursandlik bilan to'lardi, chunki hech qachon bunday guruhda bo'lmagan edim, albatta. Gap shundaki, ustalar do'stimning turg'unida edi, men esa yonma-yon katta plastinkali choy bilan, omad tilab turar edim... va keyin... nima bo'lsa, yurak urishlari avj oldi! 88-daqiqada stulimdan sakrab turibman, garchi oldimda boshqa muxlislar bilan birgalikda Alimxonning formasiga "mayli, ozgina epchillik kerak!" deb qichqirgan edim, lekin o'shanda... nafasim ham uzilib qoldi! Qandaydir ajoyib ruh edi, butun olomon bilan birgalikda qo'llarimni osmonga ko'tarib: "YETAKCHIYIMIZ YANA O'YNAYAPTI! QANDAY QILSA! ❤️🔥" — ertaga ertalab do'stimning uyiga Alimxonning formasi bilan borishim kerakligini darhol unutibman, o'shanda hammaga "bu mening qahramonim!" deganimni eslar edim.
Bir klub, bir umr ❤️
Ochigʻini aytaman, o‘zimning bunday chiroyli kuzatishim ham bor edi. Qozog‘iston chempionati finalining uzoq kunlar oldi, katta akam bilan olis qishloqdagi uyda televizor oldida oʻtirgan edik. U oʻsha vaqtda Alimxon haqida hali hammasi yangi edi, biroq uning birinchi marotaba jamoasi uchun toʻp surayotgani koʻz oldimda edi.
Va keyingi daqiqalar... yuragimning urishini eslayman. 88-daqiqada telefonni qoʻymaganman, biroq eshitib qoldim — qandaydir bir pas kelib, Alimxon oʻz vaqtida oʻzini koʻrsatdi. Va bu birdan men: "Bu odam — qahramon!" deganman, akamning qoshiga shunchalik qattiq urdiki, u birovlarga nima boʻlayotganini xohlab qoldi. Uning javobiga qaramay, men oldindan oʻrnatilgan: "Bu mening qahramonim, uni kimdir toʻsib qolmasin!" deganman.
Ammo aslida... barcha olomon bilan birga unutib ketdik maydondagi hamma narsani. Faqat ovoz eshitildi: "YANA! YANA!". Ha, ana shu vaqtda har bir daqiqamiz qimmatga aylandi.
Eshitsam, o'shanda haqiqatan ham narsa bo'lardi... o'ylab ko'raylik, hozirgi jamoa ichida Alimxon kabi tabassum bilan o'ynaydigan, maydon tashqarisidagi dramani butunlay unutib ketadigan, barcha olomon bilan birgalikda yuragini ochib beradigan futbolchi yo'q. O'shanda hammamizni birlashtirgan narsa — Alimxonning o'zi edi, chunki u jamoaning o'zidan ham ko'proq qahramon edi.
Hozir esa... olomonning ruhi boshqa joyda. O'yinga kelganda avvalroq kiyinib, yuziga sovuq maskani taqqan holda, obro' bilan oʻtiradi, oʻziga xoslikni unutmasdan, lekin ichidagi olovni ham yashirmasdan. Chunki hozirgi vaqtda jamoaning o'zidan ham, uning yetakchiligidan ham qimmatliroq narsa yoʻq — ular hammasi oʻzlarini koʻrsatish uchun kelishadi, lekin bunday "birgalikda qichqirish", "birgalikda qahramonni qoʻllab-quvvatlash" kayfiyati boshqa hech narsa bilan almashtirib boʻlmaydi. O'shanda hammamizni o'z atrofimizga toʻplagan Alimxonning oʻzi edi, hozir esa jamoaning oʻzini ham, uning yetakchilarini ham ishtirok etishimizga majbur qilgan gʻoyadir.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Aziz_Ultrasning so'zlariga qaramasdan, o'zimni butunlay boshqa tomonga moyil his qilyapman. Yigitlarning uyda choy ichishi, hamjamiyat ruxi va Alimxonning formasi haqidagi hazil yaxshi eslarimda qolgan boʻlsa-da, men uchun bu finalning asl olqishlarga sazovor boʻlgan qismi uning yuragidagi qizil-chiqildan edi.
Eshittiraman Surxon_Ultras839 va Toshkent_bolasiTotalning hikoyalari, ammo ularning ikkalasi ham yakuniy manzarani yetkazib bera olmagan. Haqiqat shundaki, 88-daqiqada boshlangan voqea o'shaning o'zida bitta maydondagi dramadan ko'ra ko'proq bo'ldi — bu butun dunyo uchun birgalikda nishonlanadigan lahza edi. Alimxonning o'yini endi bitta oʻyinchi sifatida emas, balki O'ZIMIZNING qahramonimiz sifatida qabul qilingan edi.
YagonaFaxrning analitik yondashuvi yaxshi, lekin men uchun asosiy g'oya boshqa: bu final Alimxonning shuningdek bizning ruhiy olovimizni o'tkazib yuborgan joy edi. Hozirgi vaqtda jamoaning sovuq ruhi bilan o'rtasidagi farqni his qilish oson emas edi, lekin o'shanda ularning orasida Alimxonning o'zining tabassumli yuzi edi. Bu qizil-chiqilardagi qahramonlikdan boshqa narsa emas edi.
Ko'p narsalarni aytish mumkin, ammo oxirgi gapim shu: Alimxonning o'yini va uning ruhi bugun ham faol, chunki u butun bir muxlislar oilasini birlashtirib olishdi. Va shunday bo'lishi kerak — dunyoni larzaga keltirish uchun esa qizil-chiqilardan boshqa hech narsa kifoya qilmaydi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Oha nima boʻlay deb o'z qornimda qizar yurgan edim, nutqimni qayerdan boshlashni oʻylab topolmadim, nihoyat:
— Oq yoqamni Qozogʻiston bayrogʻi ranglarida boʻyab yuborishni istaganimda, yaqinim: "Sen Alimxonmi, aya?", deya qarshi chiqibdi. Haaa, men ham oʻsha 88-daqiqada boshqa maydonda boʻlardim — endi oyoqimni oʻrnidan qimirlatish uchun ham Alimxonning boshi bilan toʻp tegishi kerak edi! 🤣
Sizlar oʻsha finalni esladingizmi, iloji boʻlsa yana bir bor shu musht bilan: "YANA! YANA!" degan xotirjamlikni? Men esa ertaga oyoqimni boʻyanib, "FORMAM yoʻq, LEKIN QALBIM YOʻQ!" deganimdan keyin barcha muxlislar bilan markaziy maydonda qoʻshiq kuylayman! ❤️🔥