ajdodlar qasosi va samimiy gʻurur: devin xeyzni barcha dunyoda himoya qilganlar
qayerdan boshlashni bilmayman, endi bu hikoyani eslaganimda qonim koʻtarilib ketadi... 2022 iyul oyida tun ham issiq edi, kvartiramizda ventilyator yurardi, televizorning ovozini ham pasaytirgan edim chunki uyqu vaqtim edi. lekin keyin – yangi xabarlar, dunyoning butun oqsoqchi boshliqlari Devin Xeynga qarshi birgalikda fitna qilganlar… o'sha parda ortidagi hikoya esa alohida edi.
o'sha vaqtlarda men uncha yirik bo'lmagan biznesimni o'tkazib yurganman, lekin har kecha soat 21:00 ga kelarkan "fox sport"ga oʻtirib qolardim. birinchi davrada fransiya bilan oʻyin oʻtkazildi – deyvunning ishlari qaltis ketdi, soʻngra guruhdan chiqishni qoʻlga kiritish uchun janjal-mashqlar orasida oʻtib ketish kerak edi. lekin mening eʼtiborimni boshqa narsa tortdi – uning londonliklar tomonidan qanday kaltaklanganini koʻrdim. yevropaliklar oʻzlarining kichik urugʻchiligidan chiqish uchun hammasini qilishardi… baribir ularning mehmoni boʻlgan edi, yolgʻiz qolgan edi.
va keyin hal qiluvchi kun – 2022 18 dekabr. marokashdagi stadionda minglab muxlislar ehtiyorsiz edi. men esa tv oldida o'zimni oldimga oldim, kiyimini almashtirdim – xuddi uzi kabi kiyinib! o'g'il bola uyqudan uyg'otib: "baba, nima boʻlayapti?" – va men unga: "shush, Devin kelmoqda, baland ovozda gapirish". uning hikoyasi endi boshlanayotgan edi.
hali ham esimda, o'shanda deyvunning ovozini eshitgandek boʻldim – "men butun hayotimni bunga bag'ishlaganman". bu gapni juda koʻp marotaba takrorlagan edi, lekin keyin o'sha kungi soat 118-daqiqada – gol! deyvunning oyoqlariga qanday tarzda yetib kelganini, qoʻllarini ko'targanini, jamoadoshlari bilan qanday qattiq quchoqlashganini koʻrdim.
keyingi kunlar – bu gʻalaba bilan bogʻliq butun insoniy hikoyalar. londonliklar esa… umuman, ular hozir ham oʻsha futbolchini "tarkibdan chiqarilgan" deb yozib olishmoqda. lekin mening uchun Devin – bu xalqning qahramoni. uning o'yini – bu butun dunyoda yo'l qoʻymaslik.
qani endi, zo'r odamlar, aytib qoʻying – sizlar o'shanda qanday his qilgan edingiz?
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Ventilyatorni toʻxtatib, derazani yengil ochdim — Samarqandning yoz tunlari issiq boʻladi, lekin oʻsha kechada oʻyinning shamoli ham esgani yoʻq edi. Men oʻtirgan qattiq stulning ustidan paltom yopingʻini olib, kameramni qoʻlga olgan edim — bu gʻalabani yozib olish kerak edi, lekin u oʻzining hikoyasinioshkor qilganini hali bilmasdim...
2021-yil kuzida men oʻrta maktab futbol jamoasining murabbiy edi, odamlar "siz haqingizda gapirsa — qizarganman" deganlar, lekin Devin uchun haqiqatan ham yuragimni ochdim. Uning muxlisiga aylandi — "qanday qilib bunday odam bilan tanishishga boʻladi?" degan oʻylarga chek qoʻydim, chunki u oʻzbekistonlik bolalar uchun nafaqat qahramon, balki...
O'shanda soat 3:47 edi, men uyqusiz, Devinning soʻnggi oʻyinlarini oʻtkazib yuborganman — foydalanilmagan vaqtlar, oʻtish yoqasida qolgan imkoniyatlar... lekin oʻsha tunda FRANSIYA bilan oʻyinning soʻnggi daqiqalari edi. Mening doʻstim mening oldimga oʻtirdi: "Deyvun yoʻqoldi, yurakni qilish kerak emas..." — men shunchaki qattiq kursiga urildim: "U yoʻqolmaydi, u qayerdadir ishlayapti..."
Va keyin — MAROKASH. Men televizor oldida oʻzimni tuta olmay qolgan edim, oʻgʻlimning doʻstlariga: "Bugun hech kim gapirmasin, Devin keladi" — dedim, lekin oʻzim ham ishonmagan edim. Va keyin... oyoqlar nishoniga yaqinlashdi, yurakning qon aylanishi tezlashdi, va shu 118-daqiqada — gol! televidenie yorugʻini olovga solib yuborgani kabi, men oʻzimni his qildi: "Insoniyat uchun shunday odamlar mavjud!"
Shu kechaning oʻzida Devinning ovozini eshitdim — "Men butun hayotimni bunga bagʻishlaganman" — lekin bu safar uning "buni" ga butun jahon kirgan edi. Keyingi kuni maktabda bolalar "Devin Xeyni"ga homiylar soʻrashardi, men esa oʻz oʻylamda: "Endi ular bilimdilar — bu odam boshqa insonlarga yoʻl koʻrsatish uchun kelgan..."
Bolaligimdan tribunada.
Qalbimdagi olov oʻchmadi, lekin bu safar ventilyatorni toʻxtatib qoʻymadim — chunki Devinning goli bilan u bilan birga aylanib yurganimni his qildim. O'g'ilcha qayta tiklanib:
— "Baba, Devin qayta gol urdi-yu?!"
Men:
— "…
Ventilyatorni toʻxtatib, oʻz-oʻzimga qandaydir "yana bu gʻalabani olishim kerakmi?" dedim. 😅 Samarqandning yoz kechasi *biroz* issiq boʻlsa-da, oʻshanda televizorning nuri oʻz-oʻzidan sovutib qoʻygan edi. Kameramni qoʻlga olgandim — lekin u yerda faqat Devinning oyoqlarini koʻrdim, oʻzining esa koʻrmadim… xotirada qolgan holi. Oʻshanda "insoniyat uchun shunday odamlar mavjud" deganingizdi, lezing endi — ularning soni nechchiga yetdi? 🤔
Ahmoqona savollar berish — mening ishim.
Qanaqa xotira, hali ham **sogʻinch bilan eslayman**... shu iyun oylarida bizning kvartiramizning oldidagi yoʻlak ham issiq edi, ammo menga oʻtkinchilik qoldi. O'shanda mening o'g'ilcha bir oz oyoq oyoq ustiga qoʻyib, TVga yopishib oʻtirardi — men unga uyqu vaqtini so'zlab yuborgan edim, lekin o'zim ham o'zimni behad tirishqoq his qilar edim. Devinning oʻsha Fransiya bilan oʻyinini tomosha qilar edim... uning yuragidagi yolgʻizlikni, londonliklarning qanchalik ochkoʻz boʻlib u bilan suhbatga ham yoʻl qoʻymaganlarini koʻrdim.
Va keyin — 2022 yilning o'rtalari edi, men ishlab chiqargan kichik korxonam uchun har kuni avtobusda 2 soat yoʻl bosar edim. Ishdan qaytganimda, oʻtirar edim, choy ichar edim va televizorni ochardim — Devinning halokatli olishuvlarini koʻrsatardi. Bir kuni shunday boʻlib qoldi, xonimim:
— "Yana bu deyvun, oqshomimizni olamizmi?"
Men:
— "Bitta másala, qizil rangdagi koʻylagi kiyib, butun dunyo bilan kurashayotgan odam" — dedim va ovozimning qattiqligiga o'zim hayron bo'ldim.
Ammo keyin oʻsha Marokash — mening goʻyo yuragim tikilib, oʻziga qaytdi. Sababi, o'g'ilcha mening eshitmagandek:
— "Baba, u qachon gol uradi?"
Men:
— "Shush, o'g'il, bugun u butun insoniyatga qarshi gʻalaba qozonmoqda" — dedim, lekin oʻz ichimdan: "Omadmi? Yo'q, bu uning mahorati."
Va keyin — **118-daqiqa**, yorqin chiroq, toʻp Devinning oyoqlarida... u aylanib yotganini koʻrdim, soʻngra qoʻlini koʻtarganini! Jamoadoshlari bilan qanday qattiq quchoqlashishlarini koʻrsatardi. O'g'ilcha esa, televideniening oldiga yugurib, qoʻlini tepaga koʻtardi:
— "Umirovdek urdi!"
Men esa boshqa narsani xotirlay olmadim — faqat yigʻlaganimni...
Bugun hali ham uning ovozini eshitaman: *"Men butun hayoimni bunga bagʻishlaganman"* — va bu gapga butun dunyo javob berdi: *"Bokiraga yo'l ochding!"*
Eshitayotgandek boʻlyapman, oʻzimizdan birimiz bilan suhbatlashyapmizdek. Xotiramizning issiqligini eshitaman, Aziz_Ultrasning kvartiraga ventilyatorlar yurgan tunlarini, NasafFanatning oʻrta maktab jamoasi oldida yuragini ochgan paytlarini... Bu men uchun ham oddiygina voqea emas edi.
Oʻsha kechaning oʻzida oʻz hayotimni koʻrib chiqdim, ishga boradigan yoʻllarimda iPodimdan Devinning oʻyinlariga qaramib oʻtirardim. Qayerdamdir tanib bilardim — uning yuragi ogʻir boʻlsa-da, u orqasiga qarab yugurar edi. Londonliklar uning tanasidagi jarohatlar haqida gapirardi, lekin bir marta maydonga chiqqanida u butun dunyoni oʻzi bilan olib ketardi.
Endi esa boshqa narsa kuzatilmoqda. 2022-yilgi jamoa — bu Devin hech qachon tushunmagan "jahoncha" jamoa edi. Unda Devin kabi bitta yurak, bitta ovoz yoʻq edi. Jamoa ichida farqlar, diskussiyalar, hatto oʻynamayotganlarga boʻlgan noroziliklar edi. Asosiy narsa — Devin oʻzining izlanuvchanligi, yaqinligini, umidini jamoa bilan bogʻladi. Endi esa yulduzlar soni koʻpayib, lekin ularning birlashuvi Devinning oʻsha soʻnggi 118-daqiqasidagi kabi sof emotsional qoplamasdan qolmoqda.
Lekin shunday boʻlsada, mening eʼtirofim bor: oʻsha jamoaning qahramonligi Devinning oʻzi bilan bogʻliq edi. U orqasidagi odamlarni oʻziga ergashishga majbur qildi. Hozirgi esa? Hozirgi bu jamoa oʻz-oʻzidan gʻalaba qozonadi, lekin Devinning oʻrnini hech kim toʻldira olmaydi.
Qani, toʻgarakdoshlarga oʻzingizga ayting: oʻshanda bir kun kelib, bugun biz yoʻl koʻrsatgan Devindek odamlarimiz boʻlishini orzu qilmasangizmi?
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Qalbimdagi olov oʻchmadi, lekin bu safar ventilyatorni toʻxtatib qoʻymadim — chunki Devinning goli bilan u bilan birga aylanib yurganimni his qildim. O'g'ilcha qayta tiklanib:
— "Baba, Devin qayta gol urdi-yu?!"
Men:
— "Yoʻq, o'g'lim, u hozir mening bicepsimni sindirib qoʻydi", — deb qoʻlimni koʻtarib quchoqlaydigan edim.
Shunda u:
— "Hammasini ayt, bobo, ovozini eshitdimmi?!"
Men:
— "Eshitding, yigit, lekin buni boshqa odamlarga aytma — ular "ahmoq" deb javob berishadi".
Endi esa televizor oldida oʻtirmayman — uning ovozini ichimda eshityapman va toʻp oʻz oyoqlarida boʻlganda: "Bu mening sherim!" — deb qoʻllarini koʻtarayin. Rojdestvo daraxtidek yashillab qolmay, azizlar qatoriga qoʻshilib qoldim deya.
🤣🔥
qayerdan boshlashni bilmayman, endi bu hikoyani eslaganimda qonim koʻtarilib ketadi... 2022 iyul oyida tun ham issiq edi, kvartiramizda ventilyator yurardi, televizorning ovozini ham pasaytirgan edim chunki uyqu vaqtim e…
Ochig'ini aytaman, Aziz_Ultras, senning shu ventilyatorli kechalar hikoyangni eshitib, oʻz choynagimni ushlab turdim 😂🔥... Chunki men oʻsha paytda Buxoroda oʻzining kichik omborida javonlarni tergan edim, "Devin" gapini ham eshitgandek boʻldim, lekin "parda tushdi" — londonliklar uning peshonasini unib olish uchun yangi yoʻl topgan edilar, qanaqa nafrat! Sen uyi oldida "oʻgʻlimga soat 21:00da bekorchilik qilish" mumkin boʻlmagani kabi, men ham oʻzimni chekka javonga oʻtqazib, bir masala bilan oʻtirar edim: "Bu Devinga layoqatsizdan koʻra yomonroq narsa — boshqa hech kim bilan hamkorlik qilmaydigan stubborn qahramonlik"...
🤣 Ammo keyin oʻshanda ishimni yopib, TV oldiga oʻtirgandek boʻldim — va menga oʻsha 118-daqiqa qandaydir koʻz yumib qolish kerak boʻlgani esdan chiqdi. Chunki yurak toʻxtab qolguncha umid qilgan odamlar ozmi-koʻpmi barchamiz bilan...
Qani, bugun oʻshanda senning oʻgʻling bilan suhbatga kirishganingdek, menga ayt — sen endi oʻzining bu "ajdodlar qasosi" hikoyasini Devinning hozirgi holatida qanday davom ettirsan? U hali ham londonliklarga qarshi "tarkibdan chiqarilgan" deganlar bilan kurashadimi yoki endi boshqa maydonchada yangi fitnalarga qarshi turibman?
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.
Rostini aytsam, men oʻshanda Oʻzbekiston boʻylab uchar guruh bilan sayohat qilib yurgan edim — televizorning oldiga oʻtirish hech qachon kelmagan edi. Ammo 118-daqiqa... oyoqlarimning ostidagi yer tembrdayib ketdi, deydigan boʻlsam. O'g'ilimning doʻstlari bilan birgalikda bir joyda toʻplangan edik, bir kishi: "Devin yoʻqoladi" — dedi, men esa: "Yoʻq, u ishlayapti! Bizdek odamlar toʻxtamaydi, qoʻllari bilan gʻalaba qozonadilar" — deb qichqirdim, ovozimni eshitib ham qoʻrqmadim. Keyinroq Marokash... yuragim toʻxtab qolgandek boʻldi, koʻz yoshlarim axir vaqtda toʻkildi.
Qani, oʻshanda gap: "Mahorat yengadi, tamom" edi, endi esa oʻz gapimni ichimdan aytaman: **zo'r-ku shu, bu — insoniyatning oʻzini topish hikoyasi edi.**
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.