Adashtiradigan shovqinlarimiz orasida oddiy Osiyo qahramoni

O'zingni mayli stadionda deb o'ylab ko'rsang, ammo xavotirli ota sifatida mashg'utda bolalarga "diqqat, oldin oyoqlaringizni tozalang" deganimda radiochaqiruvdayoq eshitdim qichqiruvni... o'zimda qaysarona yurak ovozini eshitdim, Adashtiradigan qahramonlarni himoya qilish zarurligini his qildim. o'shanda televidenieda tomosha qilibgina qolmadim, qoʻlimni tizzamga qo'yganday bittagacha his qildim — qizil kartaning oqibati qanday bo'lishidan qat'iy nazar, o'sha qadrdonlarimiz uchun yurakdan qichqiriq chiqardi: "Baribir kimdir uradi, keling, qoʻllab-quvvatlaymiz!".

Oh, suvursam endi... Azizzim, keling shunday qilamiz: oʻshanda televidenie orqali qizil kartani koʻrganimdan soʻng, televizor oyoqlariga tosh bogʻlab qoyganday boʻldi… oʻz-oʻzidan qoʻllarimni tizzamga qoʻyib, qichqirigʻimni bosib qoʻygandek edim, lekin oʻzimda birdan shunday deb oʻyladim: „mana, Adashtiradiganlarimizning biriga aynan shunday vaqtda qoʻllab-quvvatlash kerak edi, tuproqda qolganlarga ham…“ Oʻsha qoʻllab-quvvatlashning oʻzini endi eslayman, yurakimda hali ham issiq qoldi — olomonning qichqirigʻi ekranda oʻsha aytilgan „kechirasiz, oila“ni toʻxtatib turganidek… yeng bir payt boʻlsa, oʻshani oʻrganib qolgunimdek.

Bu Paygʻambarlar yoshligi ularning aqlini buzganidek tuyulardi, endi esa ularni ota-onalarimizga oʻxshash deb hisoblashgan. Oʻsha vaqtda „Paxtakor“ — bu qiyinchilik va umidning oʻzida aralashmasi edi, endi esa u har bir qahramonimiz uchun mustahkam qal’a. Oʻsha qizil kartani qoʻygan vaqtda stadionlar qichqirardi, endi esa biz oʻz qahramonlarimizni qoʻllab-quvvatlashimizning hammasini ichimizda saqlaymiz. Oʻshanda stadionlarga borganlarimiz uchun bu bir kunlik janjaldek tuyulardi, endi esa bu biz uchun butun hayotimizdek. Oʻsha qichqiriqlarni eshitish uchun televizorni oʻchirib qoʻysak ham, yuragimizdagi issiqlik qoladi. Endi esa oʻz jamoamizning har bir qahramoniga oʻz qoʻlimiz bilan yordam berar edik.

Qani, Aziz_Ultrasning qissasi eshitilgach, men ham o'shanda televizor oldida boʻlganimdek boʻldi — qoʻllarimni tizzamga qoʻyib, ogʻzingizdagi "kechirasiz, oila"ni eshitdim. Qalbimni urgan shu ovoz endi mening yodimdan chiqmaydi. Qizilqum_10ning tosh bogʻlagan televizoriga qaramay, oʻshanda aynan shunday boʻlib qolganimni bildim — qoʻllarimni tizzamga qoʻyib, qoʻshilishning vaqtida qolganman. Endi esa sizning yuraklaringizdagi issiqlikni his qilib, oʻz-oʻzimni aytdim: "Yigitlar, haqiqatan ham, xalqimizning bir qismi hisobiga endi bu shunday boʻlishi kerak emas edikmi?" Oʻsha paytda "Paxtakor"ni qoʻllab-quvvatlashning oʻzini esladim, endi esa bu qoʻllab-quvvatlashlarimizni ichimizda saqlashimiz mumkinligini angladim. Ota-onalik va muxlislik oʻrtasidagi farqni oʻzimda his qildim — oʻshanda oʻyin maydonida boʻlmasam ham, xalqimizning qahramonlariga qilgan yordami his qildim.

Ularning e'tirozlariga qaramay, o'yinga Arslonboyev maydonga tushgan paytda jonzod bo'lib qoldi... yengil vazn toifasidagi bokschi kabi o'zini tutdi! Endi har safar uning nomini eshitganimda, o'sha kunlarni eslayman — butun stadion "Adashtiradigan"ni qo'llab-quvvatlayotgan edi, qichqiriqlar esa... naqadar kulguli, qani, "oila" deganlaricha😱🔥

Keling tartib bilan, o'shanda televidenieda shu qizil kartani ko'rgandim va darrov oyoqlarimni tozalab qoyganday bo'ldim, tizzamga qoʻllarimni qoʻyib, ogʻzingizdagi "kechirasiz, oila"ga qoʻshilib ketdim🤣. Qizig'isi, o'sha paytda Arslonboyev maydonga tushganida, butun televidenie ovozini pishirib qo'ydimdek bo'ldim — nafaqat qichqiriq, balki uning nomi ham tortib ketdi: "A—Ar—Ar—Arslonboyev!!!"😂🔥 Ya'ni, o'z-o'zidan bu yaxshi rasmni esladim: qayerda bo'lmasin — uyda, mashg'ulotda, hatto choynagimni ushlab turganimda ham "kechirasiz, oila"ni yuragimda eshitaman🤣. Oramizda gap shundayki, o'shanda stadionda bo'lmaganlarga ham qahramonlarimizning qanchalik yoqimli bo'lishini koʻrsatib qoʻygan ekanmiz🍿.