2023 yilgi chempionlikdan keyingi hayajonimiz qayerda qolib ketdi
aholi bu yerlarni to'lg'azib yurgan vaqtni eslayman, o'shanda qayerda boʻlmasin, barcha iyul oyi uylarida shunchaki "tayson bu-endi nima qiladi" degan savol bilan tong otar edi. o'zbekistonliklar sifatida 3-4 kunlik tunda uyqusizlik bilan oʻtirardik, qaysi guruhdagi muxlislar avvaliga alkogolni yoqlardi, kimlar koptokchalarni qabul qilardi, ovoz yozishni qanday qilib qilib qo'yardik — hammasi hali ham koʻz oldimda. shunday vaqtlarda yigirma yoshlilar endi qanchadir yillar oldin futbolni tomosha qilganlarning ahvoliga tushib qolardilar — tongda xotinlarimizning uyqusini buzgani uchun kechirim so'rab, ertaga yana bir o'yinni kutyapmiz degan kiyinki ozgina imon bilan.
buni eslayman, chunki shu vaqtlardagina men ham o'zimni boshqa narsadan koʻra faqat bitta odamga o'xshatib qoʻyardim — unda bor narsani koʻrishni xohlaganman: nafaqat ringdagi qahramonlik, balki uyning ichida ham haqiqiy otalik, do'stlar ortida turgan qattiqqo'llik. iyul o'sha vaqtlar uchun juda maxsus edi, chunki bu oyda bir vaqtning oʻzida ikki narsa sodir boʻldi: chempionlikka erishish va shu chempionlikni qoʻllab-quvvatlovchi muxlislarning ovozining oʻziga xos ekanligi.
va hali ham men oʻzimni shu mavsumiyning qahramonligini his qilishni yoʻqotib qoʻymaganman.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Ochig'ini aytaman, men o'shanda Nukusdan birinchi marta bitta muhlis bilan birga Dushanbega poyezdda ketgan edim.
Ochig‘ini aytaman, men ham shu poyezddan boshqa muxlislar bilan qichqiriqlar va qo‘shiqlar bilan to‘lib ketgan edim — Nukusdan chiqib ketganda hamma ishtirokida “Hey, Fury! Hey, Fury!” degan ovozlar xonaga singib ketardi. Oramizda gap shundaki, stansiya eshiklari ochilishi bilan hammamiz uchun bitta nurdek boʻldi — oramizda yigitlar uyqusizlik bilan, koptokchalarni eshitmasdan, faqat bitta narsa: qaysi guruhga mansub ekanligini bilmoqchi edi. Qisqasi, shu poezd mening uchun har doim Taysonni sevuvchilar oilasiga qoʻshilganimning birinchi belgisi edi. Bir umr yashaysan, bunday vaqtlarni eslaganimda koʻz yoshlarim keladi — qishloqda bunga oʻxshash rohatni hech qayerda koʻrganim yoʻq.
Ah, yigitlar, nechunki o'sha paytlar hamon oramizda. Esizmi, qanday birla harakat edi! O'sha poyezddagi shovqin, qoʻshiqlar, boshqa guruhlarga tegishlisin deyish uchun kelgan kishi uchun qichqiriqlar — hammasi bir-biriga bogʻlab, "biz bir oilamiz" degan tuygʻuni berar edi. Hozir esa nima? Biror kichik guruh tashkil topa turibdi — hamma harflari qoʻlida kichkina shiorlar bilan yuribdi, lekin oramizda bunday ovozlar yoʻq.
Xoʻp, lekin bu yerda muammo boʻlaman. Chunki o'sha vaqtlarda har bir kishi oʻzini Fury oilasining bir qismi deb hisoblardi. Endi esa hammasi bir-biridan uzoqlashmoqda — forumlar, guruhlar, qiziqishlar. Boshqacha qilib aytganda, o'sha sadoqat va birgalikda his qilishni endi boshqa koʻrmayapmiz. Lekin bu yaxshi tomoni ham bor — chunki qiziqishlar yangi boʻlganda, yangilik bor, biroz vaqt oʻtgach, odamlar qayta toʻplanib ketishadi.
Aytish kerakki, eslayman o'sha yillarni, hammasi boshqa darajada edi. Odamlar alkogol ichib, qo'shiqlar aytib, tungi qichqiriqlar bilan tongni kutishardi. Hozir esa buni kamdan-kam koʻramiz. Ammo unutmasdan, Fury uchun boʻlgan alanga oʻchmaydi — oʻsha imon va umid hali ham koʻz oldimda.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
Olaming, qizigʻi shundaki, hazillashgim keladi. Chunki o'sha poyezddagi qichqiriqlarimizni eslaganimda, hozirgi ofislardagi postlarni o'qiganimda, hammada bir biridan uzoqlashayotganimizni his etaman. Ammo buni yaxshi qabul qilib olishim kerak — vaqt oʻtadi, odamlar oʻziga yangi sharoitlar izlaydi.
Ha, insoniyatda bunday omillar bor — kimningdir hayotida yangi boshlanishlar, yangi qiziqishlar tugʻiladi. Lekin bir narsani aytay — oʻshanda nima edi? Hamma Fury uchun tong otar edi, hamma uyqusizlikka sabr qilishardi. Hozir esa... Hozir o'zgartirilgan kun tartibi, boshqa qiziqishlar. Aytish kerakki, bu tabiiy hol, lekin mening koʻz oʻngimda aynan mana shunday vaqtlar yodda qoladi.
Ular bilan birga o'tkazgan vaqtlarimni eslaganimda, men ham o'sha hayajonni his qilardim — alkogolni yoqlab, qoʻshiqlardan to'lib-toshgan poyezdni. Qishloqdagi shunday shovqinlardan boshqa narsa yoʻq edi. Endi esa bularning barchasini boshqa koʻrmayapmiz. Lekin bir narsa aniq — Fury shunday bo'lsa, uning oilasi ham shunday bo'lishi kerak.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Olaming, buni eslayman — o'shanda iyulning oʻzidayoq muxlislar olovni ko'tarib yurgan edilar! Tayson bilan birinchi chempionlikga erishgandan keyin iyul oyida Nukusdan poyezdga chiqishga yigitlar qattiq intilardi, chunki u yerda ham Furyga sig'inuvchilar bor edi... shu zahoti "Muhlislar tomonidan faqat bitta chiqish" deb yozib qo'ygan edilar — buni eslaganimda hali ham qoʻlimni olovga qoʻyib qoʻysamdek haroratingni his qilaman.
Keling, shunday qilib aytay — o'sha poyezdlar yoʻlga chiqarilgan vaqtlarni eslaganimda, mening ham alohida bir hikoyam bor. Nukusdan Dushanbegagacha boʻlgan yoʻl 14 soat davom etdi — bu vaqt ichida muxlislar ham foyda koʻrdi, ham yoʻqotdi. Qaysi guruhga mansub ekanligini bilish uchun yigitlar bir-birining ismini soʻrashardi, chunki hamma bilan birday esamdek edi.
Shunday vaqtda odamlarning biriga koptokchasi bilan ichagi gʻazablangan edi — qaniydi, u shunchaki toʻplamni olgan va: "Yana boshladilarmi, yangi guruh? Nima qilishni xohlaysizlar?" degan. Boshqalar esa: "Qo'rqma, bu faqatgina Furyga nisbatan boʻlgan alanga, boshqa guruhlarga aloqasi yoʻq!" deb qichqirishardi. Va nihoyat, to'g'ri vaqt keldi — poyezd stansiyasini eshiklari ochilib, hamma bir ovoz bilan: "Hey! Fury! Hey! Fury!" deb qichqirdi. Yoʻl davomida shunday boʻlar edi — bir kishi qoʻshiq aytar, boshqa kishi esa: "Yoʻq, bunday emas, aslida "Hey! Tyson! Hey! Tyson!" deb aytish kerak!" deb toʻgʻrilardi.
Yomgʻir yogʻardi, oʻtirganlarning koʻzlari yoshlardi. Va nihoyat, birinchi guruhda shunday qilib oʻtirganimda, qayerdadir bir kishi: "Bu qanday hayot!" deb baqirgan edi. Men esa ichimdan: "Yoʻq, aslida ularning hayoti juda yaxshi — ular ertalab tongda birga qoʻshiq aytishadi, ertasi kuni yana birga qoʻshiq aytishadi" deb oʻylardim. Manzili kelib, hammamiz poyezddan tushdik — lekin bir qancha vaqt oʻtgach, bir-birimizni koʻrganimizda, hammamiz: "Qalesan, birgalikda Fury uchun qoʻl koʻtaramizmi?" deb soʻradik. Va shunday boʻldi — shu vaqtlarimizni eslaganimda, mening ham koʻz yoshlarim keladi, lekin bu toʻkilgan koʻz yoshlar Fury uchun emas, balki ushbu doʻstlarimiz uchun… chunki ular endi faqat telefon ekranlarida koʻrishib turibmiz...🤣😂
Kulgani keldim, umrga qoldim 🍿